"BABO CHCE" Eva Susso, Benjamin Chaud

Ta książeczka ucieszy nie tylko dwulatka, ale również starszaka. W czym tkwi tajemnica? Bo dzieci uwielbiają  wesołe i kolorowe ilustracje, a także śmieszne teksty. Czteroletni syn  był z siebie bardzo dumny, bo potrafił przeczytać kilka słów samodzielnie i zrozumiał o czym jest lekturka. Nie ma nic fajniejszego niż świadomość, że dziecko się rozwija i samo to odczuwa.

"Wózek jedzie
TURLI TURLI
TUR TUR TUR

Kura gdacze
KO KO KO

Pies szczeka
HAU HAU HAU"

wyd. Zakamarki

"CZY UMIESZ GWIZDAĆ, JOANNO?" Ulf Stark, Anna Hoglund

Wiele ostatnio jest na rynku literatury w temacie śmierci. Nie wiem czy to skutek zmiany światopoglądu dorosłych na wychowanie dzieci, czy sprawiło to samo życie , pędzące i wymagające wcześniejszego dojrzewania do tego typu rzeczy. A może po prostu zwykła wewnętrzna potrzeba coraz mądrzejszych i ciekawych świata nowych pokoleń? Cóż, jakie by nie były przesłanki, temat jest arcyważny i podpieranie go takimi książkami jest też niezwykle potrzebne. Większość rodziców niedorastających w takim duchu nie potrafi przygotować swoje pociechy na odejście najbliższej osoby. Przemijanie czy śmierć są dla najmłodszych tak abstrakcyjne, że nawet nie zastanawiają się nad ich pojęciem, a tym bardziej zrozumieniem. Ale, że coraz częściej dotykają nas, samą choćby informacją z mediów, a przez to obecne są w życiu dzieci, nie sposób tego tak po prostu pominąć i zlekceważyć. Główny bohater nie ma dziadka, ale bardzo pragnie go posiadać i robić z nim to się zwykle robi z dziadkami. Znajduje go w domu starców, gdzie każdy pensjonariusz nie marzy o niczym innym jak o tym, by spędzać czas z wnukami. Każdy chyba poczuł czym jest miłość dziadków i zdaje sobie sprawę jak bardzo jest ona inna od rodzicielskiej, a przez to ważna i potrzebna.  Nic więc dziwnego, że stary Nils bardzo się cieszył z każdej wizyty Bertila. W miarę, jak się coraz bardziej poznawali, okazało się, że nawet tak wiekowy staruszek potrafi wspinać się na drzewa, a nieśmiały siedmioletni chłopiec może nauczyć się wspaniale gwizdać. Na nic nigdy nie jest za późno. Nawet na pokochanie drugiego człowieka. I poświęcenie mu swojego czasu oraz oddanie siebie.

"Idąc korytarzem, napotkaliśmy pielęgniarkę w białym fartuchu. Spojrzała na brązowy kapelusz staruszka.
- A dokąd to Nils się wybiera? - zapytała.
- Idę na przyjęcie razem z wnukiem i jego najlepszym przyjacielem - uśmiechnął się staruszek. - Bo dzisiaj są moje urodziny.
- Nie wiedziała - zdziwiła się pielęgniarka.
- Bo to tajemnica - odparł Bertil.
Wtedy pielęgniarka poklepała Nilsa po policzku.
- Wszystkiego najlepszego! - powiedziała. - Bawcie się dobrze. I pamiętajcie, że ona ma kiepskie ręce, chłopcy.
- Ma najlepsze serce na świecie - powiedział Bertil."


www.zakamarki.pl

"TSATSIKI I MAMUŚKA" Moni Nilsson

Sama nie wiem co mają w sobie książki autorów skandynawskich, że tak bardzo wciągają dorosłych. Trzeba bowiem powiedzieć, że nie sa one tylko dla dzieci przeznaczone. Są tak szczere, spontaniczne, a przede wszystkim prawdziwe, że chce się ciągle do nich powracać. Nie inaczej jest z tytułem"Tsatsiki i mamuśka". To chyba nasze nazbyt opiekuńcze podejście do dzieci, a wcześniej naszych rodziców do nas spowodowało, że jesteśmy głodni takiego surowego podejścia do pewnych spraw życiowych. Do śmierci, samotności, sexu czy miłości. To właśnie z lektur Ulfa Nilssona ("Żegnaj , panie Miffinie"), Sveina Nyhusa ("Tata!"), Asa Lind ("Piaskowy Wilk"), Ulf Stark ("Jak mama została Indianką", "Czy umiesz gwizdać, Joanno", "Jak tata pokazał mi wszechświat") dowiadujemy się tego, co najważniejsze, ale w sposób nienachalny, a spokojny, czysty i konkretny. Książka , którą teraz opisuję należy do tych bardziej zabawnych, choć nie brakuje bohaterom problemów i zmartwień. Tytułowy Tsatsiki nie zna swojego taty, co wraz z dorastaniem martwi go bardziej, bo każdy może pochwalić się obojgiem rodziców, a on tylko mamuśką. Na mnie osobiście największe wrażenie zrobił rozdział o zabawie dzieci w dom, gdzie chłopcy i dziewczynki podpatrując dorosłych porozbierali się do naga i weszli do łóżek. Jednych dorosłych to oburzyło, innych rozśmieszyło. Ja jednak należę chyba do tych bardziej konserwatywnych rodziców, ale to pewnie kwestia wychowania, właśnie takiego pruderyjnego i zamkniętego na nowoczesne wychowanie. Skandynawowie inaczej traktują swe pociechy, bardziej partnersko, odbarzając większym zaufaniem. Uczą dystansu do siebie i otoczenia. To właśnie widać w ich książkach. I to się podoba.





http://www.zakamarki.pl/

"MAMA MU SPRZĄTA" Jujja i Tomas Wieslander

Sprzątanie nie należy do moich ulubionych zajęć. Zresztą kogo to bawi, tak naprawdę? To znaczy lubię, kiedy jest wszystko uporządkowane i czyste, ale żeby się wziąć za bałagan to muszę mieć chęć i motywację. Robię to raczej od okazji do okazji. Dobrze, że mój mąż w tej kwestii jest bardziej konsekwentny i sprząta dość regularnie:-))). Mama Mu również znalazła się w takiej sytuacji, kiedy należało coś w swoim domku-oborze zmienić, bo przecież nadeszła najpiękniejsza pora roku, a po zimie wszęddzie było pełno śmieci. Ale tak trudno wziąć się do pracy, kiedy na łące kwitną pierwsze zawilce, zaczynają śpiewać ptaki, a powietrze jest takie przyjemnie i pachnące. Przydałby się ktoś do pomocy! Nie ma to jak sprawdzony przyjaciel - Pan Wrona. Nie dość, że szybko uwinął się ze swoim bałaganem to zaoferował również pomoc znajomej, która według niego nie kwapiła się do tego. Jego porządki, jak się okazało, wcale nie przypadły do gustu krowom, bo obora niestety po wszystkim wyglądała na bardziej zabrudzoną i zaśmieconą niż przed sprzątaniem. A tak się wymądrzał! Cóż ten Pan Wrona wymyślił, poczytajcie sami. Można pęknąć ze śmiechu! Polecam lekturkę przed lub w trakcie sprzątania, bo na pewno umili Wam czas.

Mama Mu sprząta"

Zakamarki

"BINTA TAŃCZY" Eva Susso, Benjamin Chaud

Ta książeczka, choć w zamiarze jest przeznaczona dla dzieci mniejszych, bo to przede wszystkim bajeczka obrazkowa z kilkoma zdaniami, to przypadła również do gustu mojej starszej córce. Właśnie dzięki tym orginalnym i kolorowym ilustracjom. Śmieszy ją szczególnie tańcząca mama, kiedy wywija nogami i zgrabnie kołysze pupą:-))) Ciekawe dlaczego, zapytacie? A pewnie dlatego, że bardzo lubi tańczyć właśnie ze mną, braciszkiem czy tatą, uwielbia kiedy się z nią wygłupiamy i szalejemy, a przy muzyce przecież można robić wszystko! Dzieci wogóle bardzo lubią, patrzeć na dorosłych zachowujących się jak one. Kiedy angażujemy się w zabawę całym sercem , duszą, głową , no i właśnie ciałem. Szkoda, że tak mało mamy na to czasu , a często również niestety ochoty. A tak dobrze poczuć się raz na jakiś czas dzieckiem, odejść od tych naszych "mądrych" zasad, sztywnych konwenansów i całkowicie zapomnieć się w radośnym i spontanicznym śmiechu, krzyku czy koziołkowaniu.

Rodzinka Binty pokazuje nam jak się można "wyluzować", poddać całkowicie chwili i bez żadnych oporów po prostu powariować. Nasz młodszy syn również zaczyna to łapać! Jak najmłodsza latorośl - Babo, tak i on potrafi z wszystkiego zrobić bębenek i bawić się na całego, śpiewając przy tym w niebogłosy! Nie muszę już czytać tej książeczki, obrazki są tak proste i sugestywne w odbiorze, że moje dzieci wiedzą kiedy klaszczemy, wywijamy nogami czy pupami, kiedy śpiewamy, bębnimy czy tańczymy. Bardzo dynamiczna i radosna opowiastka dla całej rodzinki.

Świetna lekturka dla ucha i ciała , dla starszego i młodszego, bo nikogo nie pozostawi bez ruchu! Nie traćmy więc ani chwili, dzieci nam zaraz wyrosną i koniec szleństw!

p.s. Aha i koniecznie sprawdźcie co robi Binta, bo tu na tej ilustracji jej nie ma, a to koniec akurat książeczki, więc jeśli jesteście ciekawi zachęcam do przeczytania lekturki :-))))

"Binta tańczy"

Zakamarki

"NUSIA I BRACIA ŁOSIE", "NUSIA I WILKI", "NUSIA I BARANIE ŁBY" Pija Lindebaum

"(...) bo fantazja, fantazja, bo fantazja jest od tego, aby bawić się, bawić na całego(...)" to oczywiście słowa popularnej piosenki dla dzieci, ale jakże dobrze oddają klimat książeczek serii o Nusi wydawnictwa Zakamarki! Bo, powiedzmy to sobie szczerze, fantazji i wyobraźni naszym pociechom to nigdy nie brakuje. I dobrze, bo czymże byłoby życie dzieci bez tych nieodłącznych atrybutów prawdziwego dzieciństwa!

Dziewczynka 5 może 6-letnia, jedynaczka, która nie lubi bawić sie sama marzy o kompanie do psot i wspólnego spędzania czasu. Nagle pojawiają się 3 łosie, świetnie, ale będzie zabawa! Ale dlaczego akurat łosie? Zadaję sobie to pytanie, bo dla córki to tak jakby oczywiste, pewnie dlatego, że to normalne, po prostu wyobraźnia podsuwa coś orginalnego. Nie nudne psy, koty, chomiki, którą są wszędzie, ale właśnie łosie, a w pozostałych częściach: wilki i barany. Choć z drugiej strony Skandynawom te zwierzęta są dobrze znane. Ale towarzystwo łosi wcale nie jest takie miłe, bo nusia ma z nimi wiele problemów, nie chcą się bawić tak jak ona, robią wiele dziwnych rzeczy, np. jedzą kredki, piją wodę z sedesu. Tak naprawdę to dziewczynka więcej się namęczyła niż odpoczęła przy tej zabawie, a ile sprzatania miała po nich. Na końcu doszła do wniosku, że.....no nie tego nie zdradzę, należy przeczytać samemu tę książkę. Muszę tylko dodać , że to najbardziej ulubiona ostatnimi czasami książka córki, po prostu ją uwielbia! Śmieje się z tekstów takich jak:"Halooo, dawaj popcorn", "A można leżeć na maśle?". Zachodzi się ze śmiechu, gdy widzi jak łosie piją wodę z kibelka i ciągle powtarza ulubione słowa łosi - GICIOR. Polecam!

"Nusia i Wilki" to opowiastka juz bardziej złożona i rozbudowana. Można powiedzieć, że ukazująca pewnien problem dziecięcy, natury psychologicznej dość często spotykany, a konkretnie chodzi o strach. Nusia jest w przedszkolu, otoczona dziećmi, ale na spacerze nie bawi się z nimi, nie może, a raczej nie chce, bo pozostali robią takie rzeczy , których ona się boi. Boi się przeskakiwać przez strumyk, brać robaki do ręki czy głaskać psa. Ale kiedy nagle zostaje daleko poza grupą i już nikogo obok nie ma, strach znika. Spotyka stado wilków, z którymi, o dziwo, zaczyna rozmawiać i bawić się. Co więcej, te groźne na pozór i złe zwierzęta wydają się być o wiele bardziej strachliwe ,aniżeli mała , samotna dziewczynka! To ona pomaga im zejśc z drzew, pokonać głód i ból. To niebywałe, prawda? Czy to tylko bujna wyobraźnia Nusi pozwala jej się tak zachowywać w ciemnym i przerażającym lesie, gdzie przyszło jej spędzić całą noc? A może sytuacja bez wyjścia i brak innych perspektyw tego dokonały? To chyba dowodzi tylko jednego: odwaga i pokonie swoich lęków zależy przede wszystkim od samych dzieci. My dorośli możemy je wspierać i pomagać, ale dziecko samo musi w sobie znaleźć tę siłę i moc, która dokona zmian. Polecam nie tylko strachliwym i bojaźliwym:-)

Trzecia zaś książeczka, według mnie najbardziej radosna, bardzo letnia i ciepła, opisuje wakacje Nusi. I znów mamy przygodę ze zwierzętami, tym razem z baranami. A raczej łbami baranów. A dlaczego? Tego szukajcie w tej książeczce. Powiem tylko tyle, że nuda i brak konkretnego zajęcia naszych dzieci jest im czasem bardzo potrzebne. Nie tylko rozwija ich wyobraźnię, co staram się od początku tego opisu udowodnić, ale pozwala im poznać samych siebie i swoje możliwości. Pomysły, jakie serwują nam nasze dzieci każdego dnia, tak naprawdę to nie tylko psoty, szkody i bałagan, ale również sprawdzian samych siebie, wzbogacanie własnej osobowości i dostosowywania jawy do rzeczywistości. Tylko stąd płynie dla nich nauka co można czego nie, co możliwe, a co nie. Pozwólmy im na to!

seria o Nusi

Zakamarki