"OPOWIADANIA NA DOBRANOC" Polscy pisarze dzieciom

Nic bardziej nie cieszy dzieci wieczorem niż wesoła opowiastka na dobranoc. Ta książka oferuje mnóstwo śmiesznych, bajkowych, mądrych, fantastycznych i kolorowych historyjek. To co cieszy mnie, to przepiękne, niespotykane i baśniowo magiczne ilustracje. Kilku artystów użyczyło swego pędzla do zobrazowania dobranocek, ale wszystkie urzekają bogactwem szczegółów i głębią koloru. 

Ewa Poklewska-Koziełło, Iwona Cała, Magdalena Kozieł-Nowak, Jona Jung, Jola Richter-Magnuszewska, Katarzyna Bajerowicz, Mikołaj Kamler to twórcy, o których już jest głośno. Każdy ma swój indywidualny i rozpoznawalny styl, co ucieszy każde oko. Niezwyłe i wspaniałe. Polecam, bo nie wyobrażam sobie bez nich podróży w wyobraźnię! A te ilustracje są naprawdę porywające w swej technice wykonania i przekazu.

Różnorodność nazwisk autorów fabuły i obrazów powoduje, że lektura jest na tyle ciekawa, że dzieci same  rwą się do sięgania po nią, wybierają rozdział, samodzielnie czytają.. Dobrą zabawę gwarantują im, między innymi, takie nazwiska jak: Grzegorz Kasdepke, Adam Bahdaj, Paweł Beręsewicz, Natalia Usenko, Renata Piątkowska, Barbara Gawryluk, Joanna Papuzińska, Irena Landau.
Wyraźne litery, wciągające tytuły i przystępna dla dzieci treść, przekonują do ciągłego zaglądania i szukania interesujących bajeczek. Świetnym sposobem na uspokojenie "brykaczy", rozweselenie "smutniaków", czy rozpogodzenie "gniewnych" jest także dołączona do książki płyta do słuchania. Włączenie jej powoduje natychmiastowe zainteresowanie i zaintrygowanie ze strony dzieci. To nie głos mamy czy taty, a słychać bajkę czytaną z muzyką. Koniecznie wypróbujcie, drodzy Rodzice!

"- Nasze jezioro jest pełne krokodyli i obawiam się, że ile razy spojrzysz w wodę, tyle razy zamiast swojego odbicia zobaczysz któregoś z moich braci. Ale jeśli koniecznie chcesz sie przejrzeć, spójrz w niebo... Widzisz, jakie, wielkie okrągłe lustro? W sam raz dla żyrafy. Jeśli jeszcze trochę wyciągniesz szyję, jestem pewny, że zobaczysz w nim swoje odbicie - powiedział krokodyl i pokazał żyrafie księżyc.

Ale chociaż żyrafa całą noc stała pod księżycem i całą noc wyciągała szyję, nie udało jej się przejrzeć w księżycu i w dalszym ciągu nie wiedziała, jak wygląda. I pewnie już nigdy się nie dowie, bo nad ranem, kiedy lustro zniknęło z nieba, żyrafa poczuła taki głód, że nie myśląc wiele, zjadła na śniadanie swój piękny, nowy kapelusz z palmowych liści."

"Alicja otworzyła oczy i ku swemu zdumieniu zobaczyła, że po jej mieszkaniu krząta się inny smok... A właściewie smoczyca! Miała rude włosy upięte w kok, długie rzęsy i małe słote skrzydełka. Ubrana była w piękną sukienkę w czerwone grochy i właśnie wykonywała taneczny piruet przed lustrem, z którego ściągnęła koc.

- Widzę, że obudziałaś się, moja droga! - zawołała wesoło. - To bardzo dobrze!

- Kim pani jest? - spytała zdumiona Alicja.

- Na imię mi Zuzanna i jestem twoją cioteczną prababką! Już nie mogłam patrzeć na twoje łzy!

Alicja poczuła, że kręci jej się w głowie.

- A więc to pani tak hałasowała w nocy?

- Och! Wybacz! - Zuzanna wyraźnie się speszyła. - Być może trochę przesadziliśmy, to dlatego, że tak świetnie się wspólnie bawimy!

- Czy to znaczy, że są inne smoki? - Alicja szeroko otworzyła oczy ze zdumienia.

- Naturalnie! Jest wuj Edek i kuzyn Zdzicho! Edek jest gruby jak beczka, okropnie kocha muzykę i zawsze nosi na głowie słuchawki, a w kieszeni radyjko na baterie. Żebyś wiedziała, jaki on jest zabawny! Za to Zdzicho jest chudy jak tyczka. Poznasz go po czarnej czapce  dżokejce i wywalonym języku - to straszny łasuch! Wczoraj specjalnie dla niego zrobiłam piernik w polewie!"

"Gwiazda zaparzyła Księżycowi gorącą herbatę i narobiła pysznych kanapek, a potem oglądali w telewizji "Gwiezdne wojny", "Taniec z gwiazdami" i "Drogę do gwiazd".

- Było mi bardzo miło - powiedział Księżyc, kiedy wizyta dobiegła końca. - Chętnie wpadnę jeszcze kiedyś, jeśli można.

- No pewnie, zapraszam - zgodziła się zadowolona gwiazda.

Od tamtego czasu Księżyc regularnie odwiedza Trzy Chałupy. Aby odwdzięczyć się za poczęstunki, zawsze stara się przynieść ze sobą drobny upominek: a to odrobinę srebrnego, kosmicznego pyłu, a to malutki meteoryt w słoiczku, czy choćby włos z warkocza komety. Razem z gwiazdą filmową rozmawiają godzinami o tym, jak to jest świecić pełnym blaskiem."

Wydawnictwo Literatura

KRÓLEWNA" Roksana Jędrzejewska- Wróbel

Książkę tę córka wygrała w konkursie na koronę królewny. Ola ma bardzo bujną wyobraźnię, do tego wielką chęć bycia królewską pannicą. Stąd jej codzienne przebieranki, potrafi również stworzyć strój z niczego. Tym razem korona była z liści jesiennych. Orginalna i piękna! Córka bardzo się ucieszyła z wyników, bo książki kocha ponad wszystko, a więc radości nie było końca! Dostarczenie jej do nas zbiegło się z utratą przez moją córkę pierwszego zęba. Nie muszę chyba mówić, że to nie lada wydarzenie w życiu    5 latka. "Królewna" zatem odegrała znaczącą rolę w przejściu córki z "okresu mleczakowego do stałego". Na pewno Ola zapamięta sobie to na całe życie. Cieszę się, że ten fakt kojarzyć będzie właśnie z tą śliczną i mądrą książeczką. Muszę przyznać, że moja dziewczynka ma coś w sobie  z tytułowej bohaterki i pewnie dlatego tak łatwo się z nią utożsamiła i polubiła. Abstrahując od tego, że własnie przeżywa okres bycia prawdziwą księżniczką. Nie posiada może wszystkich czy najpiękniejszych zabawek świata, ale sporo ich zalega na półkach. Głównie są to podarunki od rozpieszczających ją dziadków. Ma również młodszego brata, ale że jest to chłopak, a w dodatku ma niecałe 2 lata, to nie zawsze zabawa jest taka o jakiej marzy Ola. Tym bardziej więc chętnie słuchała o problemie Królewny. Obie dziewczynki często nie miały bowiem towarzysza zabaw i czuły się samotne. Dopiero miłe spotkania na podwórku ze zwykłymi dziećmi, proste z nimi zabawy i dużo spontanicznego śmiechu zmieniają Królewnę nie do poznania. Pomimo wcześniejszej niechęci, a nawet zazdrości wszystkie dzieci zrozumiały, że drogie zabawki to nie wszystko, a domowa pomoc rodzicom w ich obowiązkach jest potrzebna i wartościowa. Nawet nie musiałam specjalnie prosić córeczki o posprzątanie pokoju po przekształceniu go w piaskownicę. Ola nazywa siebie teraz Prawdziwe Grzeczną Królewną, z czym się w pełni zgadzam. Choć pewnie nie będzie to trwało wiecznie to jednak dumna jestem z mojej dorastającej córki, która również doceniła zabawy z młodszym Adasiem. To wszystkim wyszło na korzyść. Jednym słowem - świetna lekturka nie tylko dla dziewczynek, bo przecież nie brakuje też chłopców - książąt, których rodzice ciągle pracują i zapominają o tym, jak ważne jest wspólne spędzanie wolnego czasu. Polecam! A i jeszcze dodam tylko, że ilustracje pani Ewy Poklewskiej-Koziełło są tak piękne, iż nie sposób przejść obojętnie koło tej lekturki. Dla mnie to datkowy atut i często znak, że łączą się z mądrym słowem.

"Po śniadaniu Amelka ma czas na zabawę w specjalnym Pokoju Zabawkowym, pełnym sztywno wyprostowanych na półkach lalek i pluszowych zwierzaków - najpiękniejszych, jakie można sobie wyobrazić. Zabawek jest jednak zbyt wiele, aby wybrać tę ulubioną. Dlatego Amelka nie może się zdecydować. Czasami próbuje grać w jakąś pouczającą gręz którąś ze swoich dam do towarzystwa, ale ponieważ etykieta dworska zabrania królewnie przegrywać, jest to po prostu nudne. Dlatego Pokój Zabawkowy stoi zazwyczaj pusty, a Amelka spaceruje samotnie po pałacowym ogrodzie i wyobraża sobie, że ma siostrzyczkę lub braciszka, albo najlepiej i siostrzyczkę i braciszka, z którymi może się śmiać i grać w piłkę"

http://www.wyd-literatura.com.pl/

"KARETA Z PIERNIKA" Wanda Chotomska

Wspaniała lektura dla przedszkolaka. Piękna legenda opisana przez znakomitą poetkę Wandę Chotomską, bajecznie urzekające ilustracje Ewy Poklewskiej-Koziełło i tłumaczenie znakomitego anglisty oraz pisarza Pawła Beręsewicza. Ta mieszanka zaowocowała przecudnej urodą książeczką, którą bardzo przyjemnie jest wziąć do ręki. Sama radość dla ucha i oka, nie tylko dziecięcego. Potwierdzam. Warto wspomnieć, że wydana została w serii polsko-angielskiej, tak więc na pewno będziemy do tej książeczki powracać w ramach nauki języka obcego moich dzieci. Tak na marginesie dodam, że bardzo lubimy i cenimy sobie wydawnictwo Literatura, za świetnie wydawane pozycje czytelnicze. Od najmłodszych lat przyciągały moje pociechy wyraźnymi okładkami, żywymi kolorami oraz dużymi literami. Brawo, oby tak dalej! "Kareta z piernika" na stałe zagościła na stoliku Oli i Adama, skąd ciągle ściągają książki do oglądania i czytania. Obok niej jest również "Bajka o czasie" Elizy Piotrowskiej. Nie sposób czasem oderwać moich małych czytelników od tych lekturek. W duchu bardzo się z tego faktu oczywiście cieszę. A opowiastka ta prosta, ale jakże mądra jest. Cała rzecz w Toruniu ma miejsce, gdzie jak każdy wie, najlepsze pierniki wypiekają cukiernicy. Taki to właśnie najlepszy w swym fachu, mistrz cukierniczy parając się tym pysznym zawodem, kłopot miał jednak wielki. A mianowicie córkę chciał dobrze za mąż wydać, by szczęśliwa i bogata była. Ale choć ochotników do ręki cukiernika nie brakowało, to on wolał czekać na lepszą partię. W końcu Kasia się zakochała, ale ojciec o jej wybranku nawet słyszeć nie chciał. Wymyślił tylko jeden warunek, jak myślał trudny do spełnienia, więc nadal czekał na odpowiedniego zięcia. Ale zakochany Mikołajek nie tylko, że pracowity był, lecz także sprytny i przebiegły. I jak to w bajkach bywa tak i tu wygrała miłość także nawet surowy tata nie mógł nic na to poradzić. Co więcej, nawet cieszył się na weselu córki i pobłogosławił młodej parze. Cud, miód i ... pierniczki. Taka to była historyjka. Krótko mówiąc - palce lizać. Smacznego!

"Dawno, dawno temu, tak dawno, że nawet mnie nie było wtedy na świecie, żył w Toruniu cukiernik, mistrz nad mistrze w swoim zawodzie. Nikt w całym świecie nie piekł tak wspaniałych pączków i bułeczek, ciat i ciasteczek, tortów, rogalików i pierników - jak on.

I nikt w całym świecie nie miał takiej córki. Kasia miała na imię. Była ładna i miła, i zawsze uśmiechnięta, chociaż przez cały dzień bardzo zajęta. Od rana do wieczora pomagała ojcu w pracy, kręciła się jak fryga po sklepie i śpiewająco obsługiwała klientów:

- Proszę za dwa grosze

do bułeczek, rogalików,

do ciasteczek i pierników!

Tort królewski dla rodzinki,

a dla ptaków okruszynki! - śpiewała głośno i wesoło."

Literatura