"LICZĘ SOBIE" Wojciech Widłak, Zofia Stanecka, Rafał Witek

Super pomysł na połączenie nauki z zabawą! Pisze to mama bardzo ciekawskich uczniów.  Choć podręczniki są coraz fajniejsze dla dzieci, bardziej przychylne włączaniu zabawy do zadań, to takich lekturek nigdy nie będzie dość na rynku. Te wyróżniają się przede wszystkim wybitnymi nazwiskami autorów: Zofia Stanecka, Wojciech Widłak i Rafał Witek. Tylko przypomnę, bo chyba każdy zna te nazwiska. To twórcy uwielbianych przez dzieci takich bohaterów jak - Basia, Pan kuleczka, Kaczka Katastrofa oraz Julka Kulka czy Fioletka. Wszyscy troje piszą książki, wiersze, opowiadania w "Świerszczyku" - najlepszym, najstarszym i jedynym takim czasopiśmie dla dzieci szkolnych w kraju.

 "Liczę sobie" to zbiór książeczek edukacyjnych przeznaczonych dla dzieci w różnym wieku. Stąd podział na poziomy. Zróżnicowane stopnie trudności zadań i ćwiczeń pomogą wybrać odpowiednią lekturę. Przepiękna szata graficzna przyciągnie wzrok najmłodszego czytelnika. Nie zaskoczę jeśli napiszę, że wróżę i życzę temu projektowi co najmniej tak wielkiego sukcesu i popularności jak poprzedniej serii - "Czytam sobie", gdzie powstają ciągle nowe tytuły. Bardzo nas to cieszy! Mam nadzieję, że tak rozrośnie się również i to matematyczne wydanie Egmontu. 

Każda książeczka to osobna historia z ciekawymi bohaterami - Królem Gromorykiem i kotem Gadułą, Sczurkami oraz robotem Fredkiem i Jagodą zmagającymi się z różnymi zadaniami, dlatego potrzebna jest im pomoc dziecka:-).Wesołe ilustracje, interesujące łamigłówki, intrygujące pytania wciągają na długo. Pod względem merytorycznym nowoczesne podręczniki dla klas 1-3 pozostawiają wiele do życzenia, stąd wielka potrzeba rozwijania zdolności matematycznych. Seria "Liczę sobie" wspiera rozwój motoryczny, myślenie abstrakcyjne oraz przyczynowo-skutkowe. Przy dzisiejszym bardzo ograniczonym i mało wymagającym programie nauczania wczesnoszkolnego nasze sprytne i chętne do nauki dzieci po prostu nudzą się na lekcjach. Ich energia i możliwości poznawcze są nieograniczone, dlatego też przy braku uwagi dorosłych czy małym zainteresowaniu szkolnym sięgają do internetu, gier i tabletów. A to może skończyć się nie zawsze dobrze.

Mój pierwszoklasista z łatwością poradził sobie z poziomem 1, z radością zrobił poziom 2, ale już przy trzecim pomagała starsza siostra. Cały cykl obejmuje wiek 4-9 lat. Do tej pory wydano po dwie różne przygody z każdego stopnia trudności. Wszystkie bardzo starannie wydane, w formacie mieszczącym się w małych rączkach, z grubszymi kartami do pracy i naklejkami do uzupełniania. Okładki oferują również dyplom sukcesu potwierdzający nabycie przez dziecko ćwiczonych umiejętności ku wielkiemu samozadowoleniu młodego adepta nauki. 

Zadania mają różną postać - jak zadania otwarte, zamknięte, z treścią, do uzupełnienia, zakreślenia, porównania czy własnego wymyślenia. Nie ma dwóch identycznych. Duże litery i proste polecenia sprzyjają samodzielności. Zabawne historie i perypetie bohaterów rozwijają wyobraźnię, pobudzają do myślenia, wyciągania wniosków, formowania osądów. Piękny literacki język wzbogaca słownictwo, uczy nowych słów i pojęć. Wiele problemów wymaga odmiennego podejścia i rozwiązania. To cieszy dzieci, bo mogą same wymyślić swoje własne zakończenie czy wyjście z kłopotów. Nikt niczego nie narzuca.

Dziecko zaczyna dostrzegać powiązania z matematyką w każdej dziedzinie życia. Niby proste ugotowanie jajek, czy zwykłe, codzienne kłótnie z braćmi albo naturalny konflikt psów ze szczurami, a jednak wszędzie potrzeba obecności liczb, równań, miar, bo bez tego nie da się po prostu funkcjonować.  Przyczyna, skutek, równowaga, symbolika to abstrakcyjne dla dziecka pojęcia, ale już od najmłodszych lat nieświadomie potrafi się nimi posługiwać. Matematyka jako królowa nauk, pomaga zrozumieć związki między faktami, odkryć prawidłowości rządzące światem, uporządkować swój sposób patrzenia na otoczenie.

Szczerze polecam!

Wydawnictwo Egmont

"ZA MAŁO MNIE" Peter H. Reynolds

Bardzo mądra i wesoła historyjka, ale nie tylko dla dzieci. Dla nas dorosłych przede wszystkim, właśnie tak. Traktuje bowiem o tym co gryzie nas najbardziej, w mianowicie o braku czasu i nadmiarze obowiązków, jakie na siebie bierzemy. Jest z dnia na dzień jest ich coraz więcj, czas się nie rozciąga niestety i w konsekwencji nie dajemy rady w realizji planów i zamierzeń.

 To nic, że Leon ma pomocników, wymyślonych sobowtórów, oni także nie radzą sobie, choć każdy ma listę zajęć i wie co robić. Pracy jest powielokroć więcej i więcej. Coraz mniej snu, w końcu jego brak daje bohaterowi do myślenia. Zasypia przy pracy i śni o spokoju. Wreszcie. Ale czy podoła zobowiązaniom? 

A może po prostu należy sobie kilka rzeczy odpuścić? Tylko czy to jest możliwe w tych czasach?

Kilka zdań, duże ilustracje oraz trafne choć nienachalne morały i skojarzenia to cecha charakterystyczna książek tego autora. Zachęcam i polecam.

"Lista Leona rosła wciąż,
wiła się tak, jak w trawie wąż.
- Za duży mam z tym wszystkim ruch,
Ach, gdyby tak było mnie dwóch!
Pomyślał i, jak na wezwanie,
do drzwi rozległo się pukanie."


www.egmont.pl

"PIESKI PANA KIESZONKI" Margaret Wild

Pan Kieszonka to bardzo miły i spokojny starszy człowiek. A skąd to nazwisko? Ubiera się w wielkie palto z ogromnymi kieszeniami. Troskliwie opiekuje się dwoma uroczymi pieskami: Pickiem i Puckiem. Bardzo ich kocha i wszędzie zabiera. Chodzi z nimi również do sklepu na zakupy, wkładając czworonożnych pupilów właśnie do tych wielkich kieszeni. Nie zauważył jednak, iż zaczęły się pruć, przez co jeden z podopiecznych zgubił się w końcu i nie mógł odnaleźć swojego pana. Jak się ta historia skończyła, doczytacie w książce. Dopowiem tylko, że pieski musiały nieźle się nagłówkować, by dać panu Kieszonce do myślenia. Polecam szczególnie świetne ilustracje Stephena Michaela Kinga. Rysowane niespokojną kreską, wypełnione żywymi kolorami, zdominowały całe, duże strony. Niezwykłe i oryginalne. Niepowtarzalne.

"- Mamo, zobacz! - krzyknęła dziewczynka z wózeczkiem dla lalek. - Ten piesek się zgubił!
- Wiesz co? - powiedziała mama. - Posadzimy go w twoim wózku i spróbujemy odnaleźć jego pana.
Mama i córeczka wsadziły Picka do wózeczka dla lalek i ruszyły przed siebie.
Ale Picek nie chciał być psem z wózeczkiem dla lalek. Był pieskiem kieszonkowym. Należał do pana Kieszonki!
Wyskoczył więc z wózeczka i uciekł co sił w łapach."

www.egmont.pl

"O DZIELNYM KRAWCZYKU" Anna Onichimowska

Adaptacja bajki Ludwiga Bechsteina. To niemiecki pisarz, bibliotekarz i archiwista (1801-1860). Autor oryginalnych wersji bajek: Kopciuszek, Czerwony kapturek, Jaś i Małgosia.

Powiem szczerze, że pierwszy raz natrafiłam na takie ilustracje w książce dla dzieci. A może to nie jest książka dla nich przeznaczona? Choć bajeczka trochę odbiega od klasycznego krawczyka, a raczej szewczyka Dratewki, znanego chyba wszystkim dzieciom, to treść nie jest tak ekscentryczna i "kosmiczna" jak ilustracje. Są piękne, jak obrazy w muzeum, ale jednocześnie bardzo niepokojące. Ni stąd ni zowąd słoń na suficie, głowa w lampie, ryba w  klatce, wielkie jak człowiek jabłko, dziwne fryzury, potwory półludzkie - półzwierzęce. Nie miałam nigdy do czynienia z takim rodzajem sztuki malarskiej i pewnie się po prostu nie znam. Mnie zaniepokoiły, jakby to był zły sen.Choć starszą i grożą, to równocześnie kuszą i nęcą. Zachwyca kolorystyka, dokładność i misterna szczegółowość. Fantazja zaś jest najwyższych lotów. Niesamowite wrażenia estetyczne.

Olga Dugina (ur. w Moskwie 1964), Andrej Dugin (ur. w Moskwie 1955). Od 1989 roku mieszkają i pracują w Niemczech. Znani są również z ilustracji do książki Madonny (2004) The Adventures of Abdi - czwartej z serii pięciu bajek dla dzieci tejże artystki.

"Mały krawiec kazał rycerzom czekać na skraju lasu, a sam zagłębił się w gęstwinie. Noie uszedł daleko, kiedy usłyszał niezwykły dźwięk. Ziemia drżała, a z drzew sypały sięszyszki.. Na polanie leżało dwóch olbrzymów i chrapało, aż ptaki ze starchu pochowały sięw dziuplach. "Tu was mam" - pomyślał krawczy. Napełnił kieszenie kamieniami i wspiął się na drzewo. Ukrył się między listowiem, a potem pacnął kamieniem w nos pierwszego olbrzyma. Olbrzym zerwał się i zaczął mocno szarpać swojego brata za ramię.

- Czyś ty zwariował? - krzyczał. - Dlaczego mnie bijesz?

- Coś ci sięprzyśniło... - mruknął sennie drugi olbrzym.

Pac, pac, pac, bombardował krawczyk kamieniami to jeden nos, to drugi. Olbrzymi zezłościli się na siebie nawzajem, zaczęli siękłócić i wymyślać sobie od najgorszych, a w końcu wzięli sięza bary. Ale i tego było im mało. Powyrywali drzewa z korzeniami i zaczęli sięnimi okładać, gdzie popadnie. "Żeby tylko nie wyrwali mojego" - myślał krawczyk, ale do tego nie doszło, bo bracia leżeli już martwi."

Białostockie Zakłady Graficzne, Warszawa 2000
www.egmont.pl

"ARYSTOTELES" Dick King-Smith

Czy wyobrażacie sobie czarownicę bez kota? Oczywiście, że nie! A czy ta sama czarownica powinna być miła, pomocna i kochająca zwierzęta i ludzi? A czemu nie? Taka bowiem jest Belladonna. Może nie tak ładna i młoda sugeruje imię, bo wiekowa już, siwa z długim nosem i sterczącą brodą, ale za to troskliwa i przeurocza. Kiedy zobaczyła maleńkie białe kociątko, niewiele myśląc zabrała je do siebie, choć powinnien to raczej być kruczoczarny stary kocur. Ale w życiu potrzeba czasem zmian. A ile kłopotów i wybryków narobił Arystoteles to tylko ona sama mogła wiedzieć. I nawet jej magia nie potrafiła dodać mu madrości i powagi. Pewnie to i lepiej, bo nic tak nie uczy życia jak własne doświadczenia. Czarownica jednak była bardzo wyrozumiałą kobietą. Wiedziała, że jej ulubieniec ma przed sobą dziewięć żyć, które nasz niesforny i ciekawski świata bohater szybko wykorzysta. Opiekunka byla świadkiem wielu zabawnych, ale rownież niebezpiecznych przygód podopiecznego. Arystoteles poznał więc budowę całego komina wpadając do niego przez dach, smak mleka przewracając na siebie zapełniony nim po brzegi dzbanek. Następnie topił się w lodowatej rzece, a także omal nie wpadł pod pociąg. Miał też niemiłe spotkanie z psem, co najbardziej zapamiętał. Wszystkie te wydarzenia ujmowały kociakowi kolejne życia, czym martwiła się poczciwa czarownica. Ale może w końcu Arystoteles dojrzeje i stanie się prawdziwie poważnym czarodziejskim kotem? Zaglądnjcie do tej uroczej książeczki by się o tym przekonać!

"Arystoteles, wścibski jak wszystkie koty, wsunął łebek do budy i spróbował zobaczyć coś w ciemności. Nareszcie zaspokoił swoją ciekawość. W środku leżał na brzuchu jakiś wielki zwierz, trzymający wielką głową na równie wielkich łapach. To on wydawał te wszystkie niepokojące dźwięki i zapachy.
Tak oto Arystoteles po raz pierwszy w życiu zobaczył psa. Ale skąd mógł wiedzieć, że psy z reguły nie przepadają za kotami.
Sam zapach tego zwierzęcia i dźwięki, jakie z siebie wydawało, podpowiedziały jednak kociakowi, że lepiej będzie trzymać się od niego z daleka. Odstraszały go także białe, ostre kły, które błyskały przy każdym chrapnięciu.
I całe szczęście, bo brytan był nie tylko wielki, ale i groźny, a do jego zadań należało pilnowanie farmy. Na grubej szyi mial nabijaną ćwiekami obrożę, do której przyczepiony był solidny łańcuch, przybity z drugiej strony do budy.
Kociakowi nawet się nie śniło, że ten łańcuch uratuje cztery jego ostatnie życia, których o mało nie stracił za jednym zamachem"


ilustrował Bob Graham
http://www.egmont.pl/

"KUBUŚ PUCHATEK IDZIE DO LEKARZA"

Tu znajduje się opis tej książeczki. Zapraszam do czytania i zapoznania się z portalem

MIASTO DZIECI

http://www.miastodzieci.pl/dla_rodzicow/125:Ksikowe_Pogotowie_Ratunkowe/1400:Kubu_Puchatek_idzie_do_lekarza.html

Kubuś Puchatek idzie do lekarza

Egmont

"OGRÓD PANNY AMELII" Liliana Stafford

"Jak dobrze mieć sąsiada (...)

Pożyczy ci zapałki,
Pół masła, kilo soli,
Wysłucha twoich zwierzeń,
Choć głowa go boli,
A zimą ci pomoże

Przy węglu i przy koksie

I sama nie wiesz, kiedy
Ułoży wam rok się. "-. Tak leci znana piosenka Alibabek.

Ale niejeden z nas może to potwierdzić, że ma wspaniałe sąsiedztwo. Dobre relacje z sąsiadem są dziś na wagę złota.

Bo któż inny nam pomoże gdy niedomagamy, poplotkuje z nami, zaglądnie do okna czasem, zapuka gdy siedzimy sami, zrobi sprawunki jak chorujemy, czy podleje kwiatki gdy urlopujemy. Są jednak również kiepskie stosunki sąsiedzkie, gdy złośliwość i dociekliwość współmieszkańca zatruwa nam życie. Sąsiadów raczej sobie nie możemy wybrać, pozostaje nam przyzwyczaić się do nich.

Ale w przypadku panny Amelii Ellicott trudno o spokojniejszą sąsiadkę. Co więcej, ta staruszka, wogóle nie interesuje się blokiem stojącym obok i żyjącymi tam ludźmi. Zajęta jest wyłącznie swoim pięknym ogrodem i kurami. Coraz częściej doskwiera jej jednak samotność i dopada zmęcznie, co nie pozwala starszej pani dbać o porządek na podwórku. Najbardziej jest jej jednak smutno, kiedy nie może nikomu pochwalić się swoimi malutkimi kurczaczkami. Nawet się nie spodziewa,a w wielkim bloku obok są sąsiedzi, którzy często przyglądają się pracy Amelii, tęsknią wręcz za wiejskim spokojem, bo widok domu i ogrodu sąsiadki koi nerwy i przywołuje miłe chwile. Nie chcą sie do tego przyznać, choć bardzo ciekawi ich osoba żyjąca za parkanem. I tak obie strony się nawzajem podglądały i nieśmiało do siebie wzdychały, ale nikt nie odważył się zrobić pierwszego kroku. Dopiero nieszczęście zbliżyło wszystkich ludzi do siebie. Tak jak w prawdziwym życiu, kiedy istnienie drugiego człowieka dostrzegamy w potrzebie. To prawda, ale skoro tylko tak może dojść do wzajemnego zliżenia to, ciężko o tym mówić, ale i ten sposób jest dobry. Może dlatego w tych czasach mamy tyle katastrof, kataklizmów i dramatów. Smutne, ale prawdziwe.

ilustracje-Stephen Michael King

"Ogród panny Amelii"

Egmont

"FLUSI SKARPETKOWY POTWÓR" Bine Brandle

Moja córka bardzo się cieszyła,gdy poznała bohatera tej książeczki - skarpetkowego potwora. A dlaczego? Bo teraz ta mała strojnisia ma świetną wymówkę na wieczny nieporządek w szuladzie ze skarpetami i rajstopkami, tak samo jak Majka, przyjaciółka Flusiego. Dziewczynka była zachwycona nowym towarzyszem zabaw, który nie zważał na bałagan, nie sprzątał, za to skoro był do szalestw i psot. Nie dał się jednak traktować jak pozostałe zabawki i przytulanki. Dlatego też śmiertelnie się obraził, kiedy Majka zaproponowała mu łóżeczko lalek do spania. Nie mógł znieść tej zniewagi, bo czuł się wyjątkowy i orginalny, posiadał również swój wwłasny kącik, a w zasadzie jaskinie pełną skarbów. Ale gdy mała przyjaciółka uratowała go przed praniem w misce , znów byli nierozłączni. Tym razem jednak bohaterka przygotowała Flusiemu łoże godne skarpetkowego potworka i jak się domyślacie mogła to być jedynie - szuflada ze ....? No własnie, pewnie moja córka też go spotkała, bo kiedy zaglądam do jej szuflad, to odgania mnie. Nic dziwnego przecież Flusi zakazał komukolwiek o sobie mówić... Więc chichoooo szaaaaaa, by Flusi znów się nie obraził i nie zostawił mojej Oli bez przyjaciela...

"Flusi skapretkowy potwór"

"KIEDYŚ" Alison Meghee, Peter H. Reynolds

Ta niepozorna książeczka wpadła mi w ręce przypadkowo i od razu stałą się dla mnie osobiście opisem kwintesencji macierzynstwa! Nie przesadzam, w kilku dosłownie zdaniach i paru lekkich ilustracjach przedstawia to co sama przeżywam, czym żyję i po co. A mam dla kogo , oj mam! Dwójka niesfornych rozrabiaków i całe mnóstwo związanych z tym kłopotów, problemów, ale również satysfakcji.

Niewiarygodne jak można w tak prosty i skromny sposób wyrazić natłok uczuć, obaw, smutku oraz radości i szczęścia jednocześnie. Każda matka przeżywa macierzyństwo na swój sposób, ale żadne z istniejących i opisanych uczuć nie minie jej na tej trudnej drodze życia. "Kiedyś" odkrywa kilka bardzo prostych , ale jakże ważnych prawd. Narodziny dziecka, jego dorastanie w końcu odejście z domu to nieuchronne etapy życia, z którymi , nie ukrywam, mnie trudno jest się pogodzić.

Naturalna rzeczą jest to , że my matki też przestaniemy być potrzebne, a nawet zapomniane, ale pomimo takiego smutnego dla nas finału książka napawa optymizmem i nadzieją, bo za jakiś czas również i nasze teraz małe dzieci , będą mieć własne ... i tak historia zaczyna się na nowo.

A o czym śni każda matka to już sama wiesz, Mamo, ale przeczytaj , a spojrzysz na siebie i dziecko w inny sposób, bardziej na dystans , troszkę z żalem pewnie , ale i z uśmiechem, bo to opowiastka o Tobie...

"Kiedyś"

Egmont