"JA CHYBA ŚNIĘ" Joanna Wachowiak

Kolejne przygody Bartka tym razem przeżywane z wujkiem i ciocią. Mimo, iż w ich domu nie ma innych dzieci, bohater nie nudzi się, wręcz przeciwnie. Jego ciekawe pomysły oraz żywe sny zajmują dorosłych, aż ponad miarę. Początkowo przerażeni perspektywą kilkudniowego wychowywania małego człowieka nabierają dystansu do samych siebie, ale przede wszystkim zaczynają rozumieć czego im tak naprawdę brakuje w domu. Nie zawsze jest wesoło, bo przecież każdemu może przydarzyć się coś przykrego, ale z każdej opresji można wyjść cało. Okazało się, że nadopiekuńczość cioci nie zawsze jest bezpieczna, a pozornie "oschły" wujek okazał się super kompanem zabawy! Wydawać by się mogło, że to chłopiec uczy ich prawdziwego życia. Często zaskakuje dziecięcym spojrzeniem na świat czy celnymi uwagami na temat tego co dzieje się dokoła. Nie sposób się nie uśmiechnąć na bardzo wymyślne i bogate sny, które Bartek przenosi do życia rzeczywistego opowiadając opiekunom o robotach, dzikich zwierzętach, ślimaku czarodzieju czy spuchatku. Oj, nie nudzili się z chłopcem, nie nudzili. Wesołe, mądre i ciepłe opowiastki zilustrowane kolorowymi i śmiesznymi obrazami to wspaniała lektura dla każdego malucha i starszaka. Polecam!

"Ubraliśmy się raz-dwa, to znaczy wujek i ja, bo na ciocię trzeba było długo czekać. A potem to ona czekała na nas, bo obaj musieliśmy się przebrać: wujek dlatego, że włożył sweter, który jej się nie podobał, a ja, bo zdążyłem zgrzać się od tego czekania.

Gdy wreszcie wszyscy byliśmy gotowi, przyszła pora na zamontowanie fotelika w samochodzie.

- Na pewno dobrze go przypiąłeś? - niepokoiła się ciocia. 

- Tak, Bartek możesz wsiadać.

- Sprawdź czy pasy są dobrze napięte. A czy było słychać kliknięcie przy zapinaniu? - upewniała się ciocia.

- Pasy napięte. Kliknięcie słyszałem. Ruszajmy, bo jestem spocony - rzucił wujek, wsiadając do samochodu.

- Jazda w źle zapiętym foteliku jest ogromnie niebezpieczna - pouczała jeszcze ciocia, ale wujek tak na nią spojrzał , że ucichła.

Kiedy dotarliśmy do kina, okazało się, że jedyny film dla dzieci to taki o grupie dzikich zwierząt przeżywających niesamowite przygody. Bałem się, że ciocia się na niego nie zgodzi - powie, że dzikie zwierzęta są niebezpieczne - ale na szczęście nic nie mówiła. Nie pozwoliła tylko kupić popcornu, choć wujek wyraźnie miał na niego ochotę.

- Jedząc w ciemnościach, można się niebezpiecznie zakrztusić. Poza tym popcorn jest po prostu niezdrowy - powiedziała i popchnęła nas w stronę wejścia na salę.

Spojrzeliśmy z wujkiem na siebie.

- Ja chyba śnię... - mruknął wujek pod nosem.

Film bardzo mi się podobał. Tak jak i restauracja, w której zjedliśmy obiad, choć ona akurat mógłby być smaczniejszy. Potem spacerowaliśmy po parku, karmiliśmy kaczki kawałkami bułki i właściwie sam nie wiem, kiedy dzień się skończył i znalazłem się w łóżku.

Zasnąłem bardzo szybko, to znaczy zanim skończyła się druga płyta z nagranymi bajkami.

Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie okropny sen, który mi się przyśnił.

- Aaa! Mamo!... Yyy... Wujku! - zawołałem.

- No, co tam? - Wujek zapalił lampkę i usiadł na brzegu łóżka. - Bartek, to ja. Możesz już wyjść spod kołdry.

- Śniło ci się coś, Bartusiu? - dopytywał ciocia, która też przyszła sprawdzić, co się dzieje.

- Mhm. - Pokiwałem głową. - Tak, śniło... Skorpion.

- Widzisz? To na pewno przez ten film - złościła się na wujka ciocia. - Takie są skutki straszenia dzieci!

- Skorpiona w filmie nie było - bronił się wujek.

- Jesteś pewien? - Ciocia ujęła się pod boki. - Bo kątem oka  widziałam, że w kinie to ty spałeś. 

- Ale to nie wszystko! - przerwałem im. - Były we śnie też krab, pająk, wąż, krokodyl, i wiedźma, i duch, agama... i wirus - dokończyłem sennie i padłem na poduszkę, bo zmęczyłem się tym wyliczaniem. - Wujku, zostaniesz ze mną, aż zasnę?

- Pewnie, że tak - obiecał i przesiadł się na krzesło, które przystawił do łóżka.

Ciocia, wciąż jeszcze gderając, zgasiła światło i wyszła z pokoju.

- Bartek - ziewnął wujek. - A czy próbowałeś poradzić sobie z takimi stworami ze złych snów? No wiesz, na przykład schować się przed nimi, uciec...?

- Pewnie, że próbuję. - Kiwnąłem głową. - Zawsze! Ale tym razem to było niemożliwe, bo w tym śnie siedziałem z nimi wszystkimi w samochodzie i byłem zapięty w foteliku. Ciasno. A rozpiąć się nie mogłem, bo to by przecież było NIEBEZPIECZNE!

Wtedy wujek zaczął się śmiać. Parskał i chichotał, aż do pokoju wróciła ciocia.

- O co chodzi tym razem? - spytała i włączyła światło.

Gdy się dowiedziała, zrobiła się czerwona jak burak. A wujek wciąż się zaśmiewał, raz po raz ocierając łzy."

Wydawnictwo BIS

"O CZYM NIE ŚNIŁO SIĘ DOROSŁYM" Joanna Wachowiak

Kto powiedział, że w czasie snu nie można przeżywać przygód, zwiedzać świat, zawierać przyjaźnie, poznawać i czuć? To najlepszy czas na to! Przekonaliśmy się o tym, czytając historyjki o Bartku. Bohater każdej nocy miał co robić, a jego wędrówki zawsze były tak rzeczywiste, aż trudno uwierzyć, że tak naprawdę... się nie wydarzyły. Daję słowo! Dzięki temu dzieci mogą dowiedzieć się co to znaczy być dorosłym i wcale nie zazdroszczą nam tego! Za to wolałyby być kamieniem, ptakiem albo rozumieć mowę psów. To dopiero radość, móc robić na podwórku z pupilem, o czym tylko zamarzy! Ale spotkanie z czarownicą nie należało do udanych. Cóż z tego, kiedy tyle ciekawych i zabawnych rzeczy spotkało Bartka i nas oczywiście, bo po takich opowiastkach nasze sny również były kolorowe i żywe. Polecamy bardzo wszystkim do snu. A o poranku jak najszybciej opowiedzcie komuś swój sen, by go nie zapomieć. Zobaczycie sami jak cudowne przygody są również i waszym udziałem!

"Wieczorem w telewizji był fajny film. Niestety, rodzice nie pozwolili mi go oglądać.

- To niej est film dla dzieci - powiedział tata. - A poza tym o tej porze powinieneś już być w piżamie i szykować się do spania.

- To niesprawiedliwe! - zawołałem. - Dlaczego dorośli mogą wszystko, a dzieci nie?

Tata spojrzał na mnie w taki sposób, że od razu poznałem, że nie ma co prosić dalej. Chwilę później, już leżąc w łóżku, pomyślałem sobie, że o wiele lepiej jest być dorosłym i że nie mogę się doczekać, kiedy przestanę być dzieckiem. A potem zasnąłem. 

Rano obudziłem się bardzo wcześnie. Rodzice widocznie wciąż spali. Pomyślałem, że bardzo się ucieszą, jeśli ich obudzę. Pobiegłem do sypialni, żeby zrobić im niespodziankę.

Ale niespodzianka spotkała mnie. W sypialni rodziców nikogo nie było!

- Mamo! Tato? Gdzie jesteście? - zawołałem.

Nikt nie odpowiedział, więc ruszyłem do kuchni sprawdzić, czy tam są. Kiedy szedłem korytarzem, zerknąłem w lustro. I...

Jak to?! To niemożliwe! Po prostu nie mogłem uwierzyć własnym oczom!

Zamiast mnie był ktoś dorosły. To znaczy, to byłem ja, tylko dorosły! Nie byłem dzieckiem: byłem wysoki, miałem zarost na brodzie jak tata i włosy na rękach i nogach też jak on. Ze zdziwienia nie mogłem się ruszyć. Stałem i patrzyłem na siebie. Jak to, jestem dorosły? Najpierw trochę się przestraszyłem. Potem jednak przyszło mi do głowy, że spełniło się moje marzenie.

- Hurra, jestem dorosły! Mogę robić, co tylko chcę! - zawołałem.

I pomyślałem sobie, że zacznę dzień tak, jak robią to dorośli: napiję się kawy. Włączyłem więc ekspres i poczekałem, aż filiżanka się napełni. Byłem z siebie dumny: prawdziwa kawa, a nie jakieś kakao dla maluchów! I nikt mi nie zabroni!

Bardzo zadowolony wypiłem łyk kawy

- Fuj! Ble! Co za ohyda! - Plułem do zlewu. - Jak oni mogą to pić?

No cóż, pomyślałem. Początek nie był udany. Skąd mogłem wiedzieć, że to takie paskudne, skoro nigdy nie pozwalali mi spróbować? Za to dalej będę robił same fajne rzeczy. Hm, od czego by tu zacząć? O, pooglądam sobie bajki! I to nie dwie ani trzy , ale całe mnóstwo! Mogę, bo jestem dorosły - cieszyłem się. Poszedłem do salonu i włączyłem telewizor. Dobrze wiem, na jakim kanale są bajki, więc wcisnąłem guziki na pilocie. Bajek jednak nie było. Były za to jakieś nudne wiadomości. To dziwne... Może coś się zmieniło w programie? Wciskałem po kolei wszystkie guziki, ale bajek nie znalazłem. Ani jednej. Za to na każdym kanale były wiadomości. No nie, pomyślałem. A taką miałem okazję, żeby się naoglądać...! Nikt by mi nie mówił: "Bartek, dość tych bajek. Umówiliśmy się, że obejrzysz tylko dwie, więc proszę wyłącz telewizor".

Skoro bajek nie było, postanowiłem robić inne fajne rzeczy. To znaczy pójść na plac zabaw i na lody. Ubrałem się więc szybko i wyszedłem z domu. Po drodze przypomniało mi się, że sam będę musiał za lody zapłacić. Zaraz, zaraz... czy ja mam pieniądze? Dorośli zwykle noszą drobne w kieszeni... Sięgnąłem więc do niej i hurra! Znalazłem drobniaki. Taki byłem uradowany, że przez całą drogę podskakiwałem i śpiewałem:

- Mogę robić, co chcę! Mogę robić, co chcę!

Na ulicy nie było zbyt wielu ludzi i bardzo dobrze, bo przechodnie patrzyli na mnie ze zdziwieniem. Niektórzy na mój widok pukali palcem w czoło. Jakaś dziewczynka idąca z mamą za rękę przyglądała mi się ze zdziwioną miną. Pokazałem jej język, a ona od razu pociągnęła mamę za rękaw i poskarżyła na mnie. 

Mama dziewczynki spojrzała z oburzeniem.

 - No wie pan, jak pan może! Powinien się pan wstydzić! Jaki przykład daje pan dzieciom?

Rzeczywiście się zawstydziłem, i to tak, że obróciłem się pięcie i uciekłem. Słyszałem jeszcze, jak mama tej dziewczynki woła za mną:

- Dorosły, a zachowuje się jak dziecko!"

Wydawnictwo BIS

"JEST TAKA HISTORIA OPOWIEŚĆ O JANUSZU KORCZAKU" Beata Ostrowicka

Kim był Janusz Korczak, chyba każdy z nas wie, ale kim jest teraz dla nas,- rodziców i wychowawców, to już nie każdy. To właśnie on jest autorem najbardziej uniwersalnych i najmądrzejszych, choć bardzo prostych zasad dotyczących wychowania i traktowania dzieci. Jego "prawidła" są ponadczasowe i będą aktualne także za 100 lat, bo każde dziecko mimo, że jet inne to wymaga tego samego - miłości. 

"Kochaj i da­waj przykład. "

Ten wychowawca nie odkrył niczego nowego, ale całym swym sercem, przez całe swe życie i każdym czynem udowadniał wartość szanowania najmłodszych. Na każdym kroku i w każdej sytuacji traktował je na równi z dorosłymi, pozwalając na dokonywanie samodzielnych decyzji, uczenia odpowiedzialności za nie, pozostawiając dzieciom swobodę i czas w rozwoju pasji, na samorealizację przy jednoczesnym wyznaczeniu obowiązków i bezpiecznych granic.  Powtarzał, że cokolwiek się robi, należy to robić dobrze, tak naprawdę, do końca. Praca bowiem kształtuje charakter. Kochał dzieci ponad wszystko na świecie i dążył do tego, by w ówczesnych wojennych czasach zaznały to, co powinno dać prawdziwe dzieciństwo. Dzięki temu wychowankowie Janusza Korczaka to były bardzo radosne i spokojne dzieci. 

"Kiedy śmieje się dziec­ko, śmieje się cały świat. "

Czy dziś jest możliwy taki model wychowania? W wielu domach na pewno tak, ale nie jest to łatwe, kiedy odpowiedzialność zrzuca się często, z braku czasu i chęci, na telewizję, internet czy kolegów. A oto recepta na to, by jednak spróbować:

"Szu­kaj włas­nej dro­gi. Poz­naj siebie, za­nim zechcesz dzieci poz­nać. Zdaj so­bie sprawę               z te­go, do cze­go sam jes­teś zdol­ny, za­nim dzieciom poczniesz wyk­reślać zak­res praw            i obo­wiązków. Ze wszys­tkich sam jes­teś dziec­kiem, które mu­sisz poz­nać, wycho­wać i wyk­ształcić prze­de wszystkim. "

Niniejsza książka, to podróż Babci do czasów wojny. Wzięła ze sobą swojego wnuczka, by poznał tamten świat. Ale jej opowieść nie jest za bardzo smutna czy przygnębiająca, bo dzieciństwo spędziła szczęśliwie "pod skrzydłami" Janusza Korczaka. Jego ciepło i troska choć na parę lat oszczędziła niejednej sierocie bólu i cierpienia, choć historia tego człowieka i jego Domu skończyła się tragicznie. Babcia opowiada o swoich kolegach i koleżankach, zasadach panujących u Panadoktora, jego codziennym trudzie i staraniach o pożywienie, dach nad głową, pracę dla opuszczających wspólnotę. Jasiek porównuje oba światy i żałuje, że dziś nie ma takiego Nauczyciela. Pozwalał bowiem na wiele, a dziś w szkole nie może się nawet pobić z chłopakami:-). Ilustracje Joli Richter-Magnuszewskiej są bardzo ciepłe i kolorowe nie wprowadzające nastroju grozy, niepewności czy strachu wojennej zawieruchy. Mimo to, sygnalizują samotność dzieci, ból rozstania z rodzinami, a nawet ostateczne odejście wraz z Pandoktorem. I tylko dzięki jego zrozumieniu i opiece poczuły się szczęśliwe, jak na to zasługiwały mimo straszliwego losu jaki im zgotowali dorośli. Bardzo przejmująca i zastanawiająca lekturka. Polecam!

"Przymykam oczy.

Znowu widzę Franię. Siedzi przy stole w dużej sali. Obok Różyczka. W czerwonym sweterku. Grają w domino. A wokół pełno dzieci. Jedne odrabiają lekcje, inne czytają, inne się bawią, jeszcze inne nic nie robią, po prostu siedzą. Wielki Aron wcisnął się na parapet, majda nogami i dłubie w nosie. Eeee, obrzydliwość. Pandoktor, w takim zielonawym fartuchu, podaje książkę rudej dziewczynce. Coś jej tłumaczy, a ona tak kiwa głową, aż jej się chwieje niebieska kokarda na czubku głowy. Obok dziewczynki mały chłopiec. Też rudy. Pewnie brat. Jedną ręką trzyma ją za brzeg spódnicy, a drugą - za nogawkę Pandoktora. A ten podaje dziewczynce kolejną książkę. No tak, babcia mówiła, że w Domu dzieci pożyczały książki, tak jak w bibliotece. I naraz zamieszanie. Na korytarzu bije się dwóch chłopaków.

- Trzeba powiedzieć Panudoktorowi! - wołam do Frani. - Albo pani Stefie.

- Ale co?

- No, że się tłuką.

- To Fałka i Brylek. Ale oni się wpisali do zeszytu - odpowiada pogodnie Różyczka.

- I co? - pytam. Który to już raz dziś zadaję to pytanie? 

- Bić się wolno. Pandoktor pozwala.

- Pozwala? - Patrzę ponad głową Frani. Pandoktor spokojnie się przygląda bijącym, za to Aron podskakuje, jakby go mrówki oblazły.

- Jak nie da się inaczej sprawy załatwić, to się mogą bić. Muszą to wpisać do takiego specjalnego zeszytu. Wolno bić się tylko uczciwie, chłopaki wiedzą, o co chodzi. I duży nie może bić małego - wyjaśnia Frania.

- Oj, to by wstyd był wielki - wtóruje jej Różyczka.

Nam nie pozwalają się bić w szkole ani nigdzie, a do zeszytu to mogę wpisać tylko uwagę, którą mi nauczyciel podyktuje.

Fałka i Brylek przestali się już tłuc. Nie wiem, który z nich wygrał. Patrzą na siebie wilkiem, ale uścisnęli sobie ręce na zgodę. Pandoktor do nich podchodzi, coś mówi. Spokojnie, z uśmiechem."

Wydawnictwo Literatura

"OPOWIADANIA NA DOBRANOC" Polscy pisarze dzieciom

Nic bardziej nie cieszy dzieci wieczorem niż wesoła opowiastka na dobranoc. Ta książka oferuje mnóstwo śmiesznych, bajkowych, mądrych, fantastycznych i kolorowych historyjek. To co cieszy mnie, to przepiękne, niespotykane i baśniowo magiczne ilustracje. Kilku artystów użyczyło swego pędzla do zobrazowania dobranocek, ale wszystkie urzekają bogactwem szczegółów i głębią koloru. 

Ewa Poklewska-Koziełło, Iwona Cała, Magdalena Kozieł-Nowak, Jona Jung, Jola Richter-Magnuszewska, Katarzyna Bajerowicz, Mikołaj Kamler to twórcy, o których już jest głośno. Każdy ma swój indywidualny i rozpoznawalny styl, co ucieszy każde oko. Niezwyłe i wspaniałe. Polecam, bo nie wyobrażam sobie bez nich podróży w wyobraźnię! A te ilustracje są naprawdę porywające w swej technice wykonania i przekazu.

Różnorodność nazwisk autorów fabuły i obrazów powoduje, że lektura jest na tyle ciekawa, że dzieci same  rwą się do sięgania po nią, wybierają rozdział, samodzielnie czytają.. Dobrą zabawę gwarantują im, między innymi, takie nazwiska jak: Grzegorz Kasdepke, Adam Bahdaj, Paweł Beręsewicz, Natalia Usenko, Renata Piątkowska, Barbara Gawryluk, Joanna Papuzińska, Irena Landau.
Wyraźne litery, wciągające tytuły i przystępna dla dzieci treść, przekonują do ciągłego zaglądania i szukania interesujących bajeczek. Świetnym sposobem na uspokojenie "brykaczy", rozweselenie "smutniaków", czy rozpogodzenie "gniewnych" jest także dołączona do książki płyta do słuchania. Włączenie jej powoduje natychmiastowe zainteresowanie i zaintrygowanie ze strony dzieci. To nie głos mamy czy taty, a słychać bajkę czytaną z muzyką. Koniecznie wypróbujcie, drodzy Rodzice!

"- Nasze jezioro jest pełne krokodyli i obawiam się, że ile razy spojrzysz w wodę, tyle razy zamiast swojego odbicia zobaczysz któregoś z moich braci. Ale jeśli koniecznie chcesz sie przejrzeć, spójrz w niebo... Widzisz, jakie, wielkie okrągłe lustro? W sam raz dla żyrafy. Jeśli jeszcze trochę wyciągniesz szyję, jestem pewny, że zobaczysz w nim swoje odbicie - powiedział krokodyl i pokazał żyrafie księżyc.

Ale chociaż żyrafa całą noc stała pod księżycem i całą noc wyciągała szyję, nie udało jej się przejrzeć w księżycu i w dalszym ciągu nie wiedziała, jak wygląda. I pewnie już nigdy się nie dowie, bo nad ranem, kiedy lustro zniknęło z nieba, żyrafa poczuła taki głód, że nie myśląc wiele, zjadła na śniadanie swój piękny, nowy kapelusz z palmowych liści."

"Alicja otworzyła oczy i ku swemu zdumieniu zobaczyła, że po jej mieszkaniu krząta się inny smok... A właściewie smoczyca! Miała rude włosy upięte w kok, długie rzęsy i małe słote skrzydełka. Ubrana była w piękną sukienkę w czerwone grochy i właśnie wykonywała taneczny piruet przed lustrem, z którego ściągnęła koc.

- Widzę, że obudziałaś się, moja droga! - zawołała wesoło. - To bardzo dobrze!

- Kim pani jest? - spytała zdumiona Alicja.

- Na imię mi Zuzanna i jestem twoją cioteczną prababką! Już nie mogłam patrzeć na twoje łzy!

Alicja poczuła, że kręci jej się w głowie.

- A więc to pani tak hałasowała w nocy?

- Och! Wybacz! - Zuzanna wyraźnie się speszyła. - Być może trochę przesadziliśmy, to dlatego, że tak świetnie się wspólnie bawimy!

- Czy to znaczy, że są inne smoki? - Alicja szeroko otworzyła oczy ze zdumienia.

- Naturalnie! Jest wuj Edek i kuzyn Zdzicho! Edek jest gruby jak beczka, okropnie kocha muzykę i zawsze nosi na głowie słuchawki, a w kieszeni radyjko na baterie. Żebyś wiedziała, jaki on jest zabawny! Za to Zdzicho jest chudy jak tyczka. Poznasz go po czarnej czapce  dżokejce i wywalonym języku - to straszny łasuch! Wczoraj specjalnie dla niego zrobiłam piernik w polewie!"

"Gwiazda zaparzyła Księżycowi gorącą herbatę i narobiła pysznych kanapek, a potem oglądali w telewizji "Gwiezdne wojny", "Taniec z gwiazdami" i "Drogę do gwiazd".

- Było mi bardzo miło - powiedział Księżyc, kiedy wizyta dobiegła końca. - Chętnie wpadnę jeszcze kiedyś, jeśli można.

- No pewnie, zapraszam - zgodziła się zadowolona gwiazda.

Od tamtego czasu Księżyc regularnie odwiedza Trzy Chałupy. Aby odwdzięczyć się za poczęstunki, zawsze stara się przynieść ze sobą drobny upominek: a to odrobinę srebrnego, kosmicznego pyłu, a to malutki meteoryt w słoiczku, czy choćby włos z warkocza komety. Razem z gwiazdą filmową rozmawiają godzinami o tym, jak to jest świecić pełnym blaskiem."

Wydawnictwo Literatura

"PALUSZKI CZYLI O DZIESIĘCIU TAKICH CO NIGDY SIĘ NIE NUDZĄ" Renata Piątkowska

W tej książeczce bohaterami są ...paluszki. Na co dzień może nie zdajemy sobie sprawę, jak dużo im zawdzięczamy, choć dzieci z pewnością bardziej je doceniają zwłaszcza w zabawie. Od samego ranka paluszki Marcinka pracują, brudzą się, a  potem w przedszkolu bawią. Dzięki nim przedszkolak może zjeść lody, podłubać w nosku, bić brawo, wygrać konkurs w układaniu puzzli, pociągnąć koleżankę za warkoczyk.

 Bo one nie tylko pracują, ale również figlują, przecież są jeszcze malutkie i mają prawo do żartów. Kto by pomyślał, że  to wszystko zasługa zwykłych, niepozornych paluszków?! Wieczorem także się nie nudzą, oj nie. Przecież z pracy wraca tata, razem się bawią klockami lego, potem wspólna kolacja i kąpiel. Tam to dopiero paluszki  mają frajdę! Śliczna, kolorowa książeczka dla każdego brzdąca, lubiącego swoje paluszki.

Nas zainspirowała do wspólnego poznawania naszych paluszków. Bawimy się wymyślając co jeszcze potrafią i do czego nam się jeszcze przydają. Wieczorem, gdy czytamy książeczkę, nic innego nie robi tak wspaniały cienie jak nasze paluszki! A łaskotki? Wprost niezastąpione! To najbardziej ulubiona zabawa.

"Umyte, wsuwają się do rękawów czerwonego sweterka. Są gotowe, by przy stole robić kulki z chleba i wrzucać je do kubka z mlekiem. Na dodatek wskazujące paluszki raz po raz zakradają się do cukiernicy i oblepione cukrem wędrują do buzi. Są potem trochę lepkie, ale to dla paluszków nic nowego. Wycierają się szybko w nogawki spodni i uważają, że są czyste"

Wydawnictwo Bis