"OKO W OKO ZE ZWIERZAKIEM" Renata Piątkowska

Wierzcie mi, że nie znacie zwierząt tak dobrze jak myślicie. Ta książka przedstawia je z zupełnie innej strony, ale prawdziwie. To niesłychane, co potrafią i jak mądre potrafią być! Każdy rozdział to osobna "sylwetka" bardzo indywidualnego i niezwykle przyjaznego zwierzaka. Wiele przygód i wesołych sytuacji opisuje autorka chcąc właśnie przybliżyć nam prawdziwe oblicze tych stworzeń. Śmieszne, ale i mrożące krew w żyłach przygody są udziałem nawet tych najmniejszych. No bo, co powiecie na gadającego gwarka, który pomógł swojemu panu oświadczyć się? Albo dziką świnię, która przyczyniła się do wielu udanych randek Mateusza? Jest też opowieść wojenna, o bardzo odważnym gołębiu Cher Ami, który za wszelką cenę dostarczał meldunki do żołnierzy. Kucyk Hektor zaś to bardzo odpowiedzialny przewodnik niewidzącego starszego pana. Ta lektura to kopalnia informacji i faktów na temat pozornie nieciekawych czy zwykłych zwierząt. Nic bardziej mylnego. Te ciepłe opowiastki dają wiele do myślenia. Otaczający nas "bracia mniejsi" zasługują na szczególną uwagę, opiekę i zainteresowanie. W dużej mierze dzięki nim żyjemy, rozwijamy się, zdrowiejemy, uczymy się, nabywamy sprawności i umiejętności, przyczyniają się do tego, że znamy swoje miejsce na ziemi. Za to wszystko należy im się szacunek, za ich bezinteresowne poświęcenie i przyjaźń. Polecam!

- Mani mieszka w niedużej indyjskiej wiosce i pomaga rolnikowi, panu Martinowi, w hodowli zwierząt. Ta małpa bez najmniejszego problemu radzi sobie ze stadem liczącym ponad setkę kóz. Każdego ranka sama jedna prowadzi je na pastwisko. Gdy któraś kózka próbuje zboczyć z trasy lub zostaje zbyt daleko w tyle, Mani jednym susem wskakuje jej na grzbiet i zmusza ją, by dołączyła do reszty stada. Potrafi kierować kozą nie gorzej niż jeździec koniem. W zależności od tego, w którą stronę chce skręcić, ciągnie kozę za lewe lub prawe ucho. A gdy zwierzę idzie zbyt wolno, pogania je, uderzając piętami po bokach. Nieraz widziałem, jak Mani galopuje na kozim grzbiecie uczepiona szyi i pochylona nisko niczym dżokej. Niezwykle zręcznie przesiada się z jednej kozy na drugą, a czasem dowodzi nimi z ziemi, wydając głośne okrzyki. Na pastwisku małpa bacznie obserwuje swoje podopieczne i nie dopuszcza do tego, by choć jedna się oddaliła. Przed zmrokiem sprowadza wszystkie kozy z powrotem do zagrody, gdzie czeka na nie pan Martin. Gospodarz już dawno się przekonał, że może całkowicie polegać na Mani, bo odkąd ona zajęła się wypasem kóz, nie odnotował żadnych strat. Całe stado, powtarzając niezmiennie: "Meee, meee", przemieszcza się potulnie tam, gdzie skieruje je małpa. A ona wydaje się zachwycona, że może się rządzić i skakać sobie z kozy na kozę. Ale najbardziej lubi ściskać w dłoniach kozie uszy i pędzić przez pastwisko na złamanie karku."

Wydawnictwo Literatura

"WAKACJE W WIELKIM MIEŚCIE" Marcin Pałasz

Wakacje się skończyły, ale to nie powód by o nich zapomnieć, wręcz przeciwnie. Wspominamy, marzymy i wciąż trudno nam zabrać się za powracające po dwóch miesiącach obowiązki. Ale, że nic nie trwa wiecznie, to i czas lata musiał minąć. Na szczęście są takie książka, jak ta. Kiedy się ją czyta to jest duża szansa przyjemnie i bez większych turbulencji przejść z czasu wakacyjnego na czas szkolny.  

Książki wakacyjne szczególnie nam się podobają. Wtedy bowiem możliwie jest prawie wszystko. Dwa miesiące wolności, swobody i podróży. Każdy przeżył na pewno jakieś przygody, mniejsze lub większe, ale były. Gdziekolwiek się jest, coś zawsze się dzieje.  I tylko w ten wyjątkowy czas gotowi jesteśmy na spotkanie z nieznanym, na więcej luzu, na trochę szaleństwa.

A jeśli ktoś myśli, że w mieście nie ma co robić, że wakacje tam spędzane są nudne, to grubo się myli. Dookoła nas dzieją się różne rzeczy i wystarczy się tylko rozejrzeć, by napotkać nową przygodę. Ta książka tego dowodzi.
Tu wszystko zaczęło się od remontu drogi. Tak, tak, od okropnego hałasu koparek i młotów pneumatycznych, co nie dawało wypocząć mieszkańcom bloku. Kto by się spodziewał, że doprowadzi to do tylu niesamowitych wydarzeń.

Bąbel, główny bohater, i jego rodzina przeżyją najbardziej niezwykłe wakacje życia. Do czego przyczyni się również świnka morska, kura i trabant. Dobry humor i świetna fabuła lektury wciągną czytelnika w ciąg zdarzeń, których zakończenia nikt się nie spodziewa. 

Polecam, zwłaszcza na chłodne, smętne wieczory jesienne.

"Przyszedłeś po serek, chłopczyku? - spytała, nieco sepleniąc. - Ale nic z tego, krowa zdechła nam w siedemdziesiątym czwartym.
- Bardzo ... bardzo mi przykro - wybąkał zdetonowany Bąbel. - Biedna krowa. Ale ja nie po krowę... to znaczy nie po serek.
- Koperek?! - kobieta podniosła rękę do ucha. - Koperku też nie ma, robactwo zjadło. Mam tylko pietruszkę, ale i ona jakaś felerna...
- Nie chcę żadnej zieleniny! - powiedział bąbel nieco głośniej, ale w tym momencie przypomniał sobie włoszczyznę. - Może włoszczyzna, ale nie taka, która ma feler!
-Seler?! Nie mam selera!
- O Boże - rzekł Bąbel beznadziejnie, widząc, że prosty na pozór zakup kury zaczyna przeobrażać się w jakiś szalony targ warzywny. - Ma pani kurę?
- Córę?! - wrzasnęła kobiecina. - Moja córka już dawno na swoje poszła! Ma męża hydraulika, ale on do Francji pojechał, na obczyznę, tam pieniądze zarabia i przysyła jej co miesiąc!
- Ale ja nie przyszedłem do pani córki...! - jęknął Bąbel, czując, że sytuacja chyba wymknęła się spod kontroli.
- Ogórki?! Małe w tym roku, nie polecam, chyba, że do kiszenia, to dadzą radę...!
-Kura! - wrzasnął w końcu Bąbel, wymachując koszykiem. - Potrzebna mi jest kura! KURA!!!
- I czego tak krzyczy - obraziła się kobieta niespodziewanie. - Toć głucha nie jestem, słyszę dobrze. A w ogóle to się zastanów, czego ci trzeba. Najpierw pytasz o serek, potem o koperek, seler, ogórki... Trzeba było od razu mówić, że potrzebujesz kury. Mam jedną. Utrapienie z tą kurą, że hej...! No mówię ci, skaranie boskie. Kurę chcesz kupić?
-Kurę.A czy ona jest ekologiczna?
Kobiecina podrapała się pogłowie.
- No ja tak myślę, że zoologiczna, bo to ptactwo przecież. A na co ci ona?
- Na rosół."

Wydawnictwo BIS

"SZARLOTKA PACHNĄCA MARZENIAMI" Iwona Czarkowska

 Ta książka pachnie nie tylko nowością, ale również najbardziej ulubionymi wspomnieniami dzieciństwa i domu. Jest tak apetyczna w odbiorze, że nie sposób przejść obojętnie obok niej. Sięgnęłam po nią nie spodziewając się, że będzie mi tak trudno się z nią rozstać. I wcale nie muszę, bo ma do zaoferowania coś wieć niż tylko interesującą fabułę. Ale zacznę może od początku. Szarlotka to nie tylko nazwa wspaniałego i powszechnie zananego i lubianego  deseru. Tak również wołano na  główną bohaterkę. Ona zresztą może poszczycić się kilkoma innymi przezwiskami oprócz dwóch używanych zwykłych imion - Natalii i Karoliny. Każdy woła na nią w inny sposób. Dla rodziców to Nastka, Tusia, dla kucharza Bazylego: Szarlotka, a dla przyjaciela Patryka - Szalotka. Skomplikowane? Może trochę.  Ale tak jest ciekawiej.

 Ta trzynastolatka bowiem jest bardzo wyjątkową dziewczynką. Wzbudza w otoczeniu równocześnie zdziwienie i podziw. A to przez swą niespotykaną, wrodzoną umiejętność. Potrafi wywąchać każdy zapach, odróżnić poszczególne zioła, perfumy, potrawy, wyróżnić tajne składniki z gotowych dań. I to wszystko za pomocą zwykłego nosa, w tym przypadku chyba raczej niezwykłego. 

Szybko więc zyskała sobie szacunek i sympatię ekscentrycznego kucharza Bazylego. Pracował on w pensjonacie, do którego wraz z rodzicami przyjechała dziewczyna. Miała spędzić tu wakacje, na czas zatrudnienia mamy jako recepcjonistki i taty jako elektryka. Tuśka nie nudziła się tu ani chwili. Było jej dane spotykać ducha Chińczyka, choć do końca nie było to tak jak myślała. Poznała jeszcze Dziadka, tajemniczego kota, podobno będacego samym przodkiem Bazylego oraz chłopca Patryka, nazywanego Patykiem. Przeżywa więc pierwsze wielkie "strachy" związane z pojawiającymi się na jawie duchami czy kotem naprowadzającym ją ciągle na rozwiązanie rodzinnej zagadki. O wiele bardziej jednak daje się ponieść coraz bardziej zażyłej znajomości z chłopcem. Dla Tusi miłość pachnie poziomkami, ale swoje zapachy mają też miejsca, wspomnienia i marzenia. 

 Czy to pierwsze miłosne uczucie przetrwa? Czy bohaterka zdoła pomóc Bazylemu wygrać konkurs kulinarny? Czy odnajdą wielki skarb pozostawiony kucharzowi w pensjonacie? Książka urywa się w pewnym momencie, by powrócić po 5 latach nieobecności Karoliny w pensjonacie z odpowiedziami na wszystkie te pytania. Warto je poznać. Polecam.

Nie sposób tu opisać ile smaków i zapachów przewija się przez karty tej ksiązki. Łączą się, przenikają, by powstało przepyszne ciasto, obiad czy kolacja. Mnóstwo fantastycznych przepisów od samego mistrza kulinarnego  pozwala poczuć się jak w prawdziwym pensjonacie. Nazwy przepisów na: intrygujący Zimny Pies, elegancki Krem z Cukinii czy pomysłowy Indyk Song w mięcie, mogą mylnie dawać wrażenie trudnych i czasochłonnych. Tak naprawdę to  proste i szybkie, choć wzbogacone o nieznane dotąd przyprawy czy składniki, sprawdzone receptury. Zachęcają do  sprawdzenia swoich możliwości w domowej kuchni. Ale też i moja 10 letnia córka chętnie sięgnęła po książkę, by coś przygotować samodzielnie. Przeczytała ją jednym haustem, bowiem bardzo lubi książki Iwony Czarkowskiej. Szczególnie spodobała jej się seria o Kaziu. 

"-Moja mam jest okropnie roztargniona. Raz, jak byłąm w pierwszej klasie, miała mnie zawieść do szkoły, ale zapomniała, że jestem w łazience i myję zęby. Wyszła z domu, zamknęła drzwi, pojechała autobusem i dopiero, jak wysiadła pod szkołą, zorientowała się, że zostałam w domu.

- No to przynajmniej dokładnie umyłaś zęby, Szarlotka, ty dziewczyno - roześmiał się Bazyli. - Nie martw się, zaprowadzę cię do recepcji. Oczywiście, jak już zjesz gofry. Pomożesz mi?

- No pewnie. Ja bardzo lubię gotować. No i uwielbiam smaczne zapachy. - uśmiechnęła się Tuśka. - Tylko, że nie umiem robić gofrów. Żadnych, nie tylko belgijskich. Pokaże mi pan?

- Jasne! Ale miałaś mówić do mnie: Bazyli - przypomniał kucharz. - Zaraz, gdzieś tu miałem zapasowy fartuch... Bez fartucha nie możesz pracować w kuchni. No, gdzie on jest? Już mam! - Wyciągnął fartuch z wielkiegio wiklinowego kosza z pokrywką, który stał w kącie kuchni.

Razem mieszali, ubijali, a potem  Bazyli wylał gotowe ciasto do gofrownicy.

- No to teraz musimy poczekać - powiedział, a potem ku zaskoczeniu Tuśki zerwał się jak oparzony: - Zaraz, zaraz... Zaraz cię złapię, ty szpiegulcu jeden! - Podbiegł do drzwi, otworzył je znienacka i wyjrzał na zewnątrz.

Ale pod drzwiaminie było nikogo poza czarnym kotem, który na widok kucharza odwrócił się i z godnością oraz wysoko zadartym ogonem pomaszerował korytarzem.

-Dlaczego pan się tak boi szpiegów tej pani... Płaszyńskiej? - zapytała Tuśka.

- Płocharskiej - poprawił ją Bazyli. - Ona prowadzi agroturystykę we wsi po drugiej stronie rzeki, ale marzy jej się wielki pensjonat. Wszystlko zaczęło się od tego teleturnieju, co go telewizja ma kręcić jesienią w naszym miasteczku. Dla kucharzy, zawodowych i amatorów. Kto wygra, dostanie pieniądze, bardzo dużo pieniędzy. Mógłbym kupić ten pensjonat. Właściciele od dawna chcą się go pozbyć.  Ale jak wygra Płocharska, to ona kupi i nazwie go Zielony Krasnal. A wtedy wszystko zejdzie na psy. Tylko co mam przygotować?

Dlaczego niby Zielony Krasnal? - chciała zapytać Tuśka. ale zamiast tego krzyknęła: 

- Belgijskie gofry!

- Nie, gofry nie - skrzywił się kucharz. - To by musiało być coś specjalnego. Ile razy coś wymyślę, okazuje się, że wiedzą o tym u Płocharskiej.

- Ale ja nie otym! Gofry się zaraz przypalą! - Tuśka pokazała na gofrownicy. - Czuję to!

Po chwili Bazyli podał jej porcję uratowanych przed zwęgleniem gofrów z musem truskawkowym.

- Faktycznie! Masz nosa, dziewczyno - powiedział, kiwając z uznaniem głową."

Wydawnictwo BIS