"KULTURA PIASTÓW DLA DZIECI" Jarosław Gryguć

Pomimo zakończenia roku szkolnego warto sięgnąć po te lektury, tak na luzaka:-). Poczytać, pooglądać i zaznajomić się z Piastami od innej niż szkolna strony. To, co oferują te książeczki, to wspaniała podróż w czasy wojów, rycerzy, królów i początków Polski. Wszystko drobiazgowo zilustrowane sprawia, że poczujemy się jakbyś tam byli naprawdę. Opisane i pokazane detale w postaci monet, pisma, części garderoby czy uzbrojenia oraz jedzenia,  umożliwiają szczegółowe zapoznanie się z tym jak żyli i czego doświadczali nasi przodkowie. Super zabawa i nauka w jednym! Duże litery, kredowy papier i nieodstraszająca ilością stron lektura przyciągnie oko małego czytelnika, a podane przystępnym językiem  informacje na długo zostaną zapamiętane przez małą główkę. 

"Kościoły romańskie miały bardzo gruba ściany, konieczne do przenoszenia na podłoże ciężaru kolebkowych sklepień i dachu. W budowlach gotyckich, dzięki zastosowaniu sklepień ostrołukowych z żebrami - kierujących ciężar sklepienia na filary, łuki oporowe i przypory - ściany przestały pełnić funkcję konstrukcyjną. Mogły być cieńsze, wyższe i posiadać ogromne, wypełnione witrażami okna."

"Za przygotowanie książęcych biesiad odpowiedzialni byli specjalni urzędnicy dworscy. podczaszy zajmował się rozlewaniem napojów do kielichów i dbaniem o to, by trunków nie zabrakło. Wspierał go w tym cześnik, którego obowiązkiem było podanie kielicha samemu władcy. Do stolnika należało ustawienie stołów i nakrycie ich do uczty, a w czasie jej trwania- doglądanie podawania potraw. Stoły składały się z desek ułożonych na kozłach. Biesiadnicy siadali na ławach i skrzyniach. Na stołach leżały obrusy i serwetki do wycierania rąk. Kolejność podawania potraw byłą przypadkowa - deser mógł znaleźć się na stole przed daniem głównym, liczyła ie jedynie obfitość jedzenia i picia oraz długość biesiady, a te potrafiły trwać nawet kilka dni."

"Ubiór kobiecy składał się z długiej koszuli zwanej giezłem i krótkiego lub długiego fartucha.Mężczyźni wkładali koszule krótsze, a nogi obwiązywali onucami i wielobarwnymi taśmami plecionymi z wełny tzw. krajkami. Co zamożniejsi nosili przywiązywane do paska nogawice. Nie noszono spodni. W pasie przewiązywano się sznurkiem, krajkami lub paskiem. Mocowano do nich sakiewki, noże, krzesiwa i inne potrzebne przedmioty. Przed chłodem chroniono się prostokątną narzutą, spiętą pod szyją agrafką. W zimie noszono kożuchy."

"Konie drużynników miały około 140 cm wysokości w kłębie, nieco mniej od dzisiejszych wierzchowców liczących 150-170 cm. Wywodziły się od leśnych koników zwanych tarpanami, po których dziedziczyły szarą lub jasnobrązową maść, czarne grzywy oraz niewielkie wymagania bytowe. Ponieważ w boju najwięcej znaczyły konie duże i silne, władcy prowadzili hodowle, w których drogą selekcji i krzyżowania ras uzyskiwano coraz roślejsze osobniki. Zajmowały się tym wyspecjalizowane osady służebne, czego widocznym do dzisiaj śladem są nazwy niektórych wsi, np. Kobylnica ( wieś położona między Gnieznem a Poznaniem)"

Wydawnictwo Media Rodzina

"ROK Z FINDUSEM" Eva-Lena Larssen, Kennert Danielsson, Sven Nordqvist

Z wielką radością przedstawiam nowe przygody Findusa i Pettsona. Szwedzka seria podbiła już dawno nasze serca, ale tym razem to coś innego. Nadal jest wesoło i radośnie, ale teraz bohaterowie inspirują nas do działania. Każdego dnia jest coś do zrobienia w domu, na działce, rabatach, balkonie. Przekonują, że wystarczy trochę chęci, wyobraźni aby wyczarować coś z niczego, a potrzebnego i pożytecznego. Jak zrobić zielnik, wieszak na ubrania, korale z fasoli, zaczarowane tulipany, widelec do ogórków, trzepaczkę kuchenną? Tutaj się tego dowiesz, choć niekiedy metody wydawać się mogą niedorzeczne :-).  Niektóre pomysły wywołują śmiech, ale realizacja ich może okazać się wielką frajdą,  a użycie własnoręcznie zrobionych przedmiotów, bardzo ułatwia życie. Między kilkoma przygodami  Pettsona i Findusa wplecione są również przepisy na smaczne ciasta i potrawy. Warto je wypróbować!
Oprócz pomysłów i inspiracji bohaterowie podają wiele ciekawych informacji i faktów. Fantazyjnie i kolorowo pouczają: co to jest wiatr, skąd się biorą owoce, jak się bronią mrówki.
Lektura ma układ chronologiczny zapoznając czytelnika z poszczególnymi miesiącami i zmieniającą się przyrodą. Można uznać ją za bardzo praktyczny i przystępny podręcznik szkolny. Z takich książek  dzieci z pewnością o wiele chętniej uczyłyby się o tym co je otacza. Oferuje nie tylko wiedzę, ale humor i zabawę. Zachęca do poznawania świata roślin i zwierząt, przekonując o ich bogactwie i roli jaką odgrywają dla nas, ludzi. To ważne dla małych rączek i rozwijających się główek. Natura jest bardzo interesująca, a im wcześniej ją zaczniemy pokazywać dzieciom tym bardziej ją maluchy pokochają i zaczną szanować. Świetna pomoc edukacyjna dla rodziców i nauczycieli! Szczerze polecam!

"Dekoruj listkami z czekolady

Kup w sklepie gorzką czekoladę i zbierz na dworze kilka liści, na przykład małe listki porzeczek, wiśni albo klonu. Postaw na kuchence rondel z niewielką ilością wody i przykryj go głębokim talerzem jak pokrywką. Połóż czekoladę na talerzu i poczekaj kilka minut. Woda nie powinna gotować się za mocno, by nie pryskała do czekolady. Gdy czekolada się roztopi, posmaruj nią grubo liście po wierzchu i włóż do lodówki. Po zastygnięciu czekolady oderwij liście. Na czekoladzie pozostanie piękny odcisk liścia! Takie czekoladowe listki mogą być wspaniała dekoracją tortu. Jeśli zostanie ci kilka listków, włóż je do małego pudełka i wstaw do zamrażalki. Przydadzą się kiedy indziej!"

"W odwiedzinach u dżdżownicy

Połóż się na trawie i rozchyl źdźbła. Może znajdziesz coś, co wygląda jak mała, zakręcona kupka ziemi o średnicy około dwóch centymetrów. Ostrożnie odgarnij to małe wzniesienie. Pod nią zobaczysz dziurę. Jest to wejście do jednego z podziemnych korytarzy dżdżownicy, a to małe wniesienie jest tak naprawdę zrobione z kupy dżdżownicy. Tę "pokrywkę" dżdżownica robi każdego ranka, gdy wchodzi z powrotem pod ziemię i zamyka się w środku. Dżdżownica wiedzie nocne życie, gdyż nie znosi światła słonecznego, które wysusza jej skórę. Weź ostrożnie dżdżownicę do ręki. Pozwól jej przesunąć się po twojej dłoni. Łaskocze, prawda? Dżdżownica ma ciało pokryte małymi twardymi włoskami. Pomagają je one przesuwać się w podziemnych korytarzach. Jeśli położysz dżdżownicę na papier i dobrze posłuchasz, usłyszysz drapanie. To szczecina dżdżownicy szoruje o papier, gdy zwierzątko się przemieszcza."

"Lutowy eksperyment Findusa

Pettson wsypał do słoika trochę żwiru i pięć centymetrów ziemi. Powiedział, że ważne jest, aby to była ziemia z dworu, w której mieszkają bakterie i inne stworzonka. Potem zasadził tam roślinę doniczkową. (Jeśli chcesz zrobić ten eksperyment w domu, weź fikus pnący albo zielistkę.) W końcu Findus podlał roślinę i zakręcili pokrywkę.

- Wszystko, czego potrzebuje roślina, znajduje się w słoiku, a promienie słoneczne przedostają się przez szkło - wyjaśnił Pettson, stawiając słoik na parapecie. - Rośliny mogą żyć w słoiku przez wiele lat bez twojej pomocy, Findus."

Wydawnictwo Media Rodzina

"OSTATNIE PRZEDSTAWIENIE PANNY ESTERKI" Adam Jaromir, Gabriela Cichowska

Przejmujące i niezwykłe wydanie. Przenosi w świat dr Janusza Korczaka, do jego Domu. W jednej chwili znajdziemy się  gronie sierot w czasie okupacji. Każda karta pełna jest ciepła Panadoktora, radosnej i spokojnej atmosfery jaką wprowadza, ale i przejmującej samotności. Piękne artystyczne obrazy mienią się wszystkimi odcieniami szarości co emanuje smutkiem, obcością i bólem. Można doszukać się także na nich nieśmiało tlącą się nadzieję oraz słabą iskierkę krótkotrwałej radości w postaci rysunków dzieci czy ledwo dostrzegalnej pomarańczowej barwy. Próbuje przebić się ona jak kiełkujące ziarno. Otuchę wprowadza do Domu panna Esterka wystawianą sztuką indyjską. Podopieczni ucząc się ról i tańca zapominają na chwilę o wojnie, hitlerowcach i głodzie. Krzywdę osierocenia przysłoniła iluzja życia na wolności. Z tym ułamkiem szczęścia wszyscy razem w sierpniu 1942 roku zostali brutalnie zamordowani.  Na fabułę lektury składają się słowa samego Janusza Korczaka oraz jednej z jego wychowanek - Geni. Obie perspektywy dają bardzo szerokie spojrzenie na ówczesny czas i sytuację. Ciągła troska doktora, próba odnalezienia swojego miejsca przez każde dziecko. Zmagania dorosłych opiekunów z materialnym niedostatkiem oraz dziecięcym cierpieniem psychicznym to ciężka walka, ale nie niemożliwa. Świadczą o tym biografie Henryka Goldszmita  oraz panny Esterki. Polecam.

"Ciepła 20. Poczta, dział wydawania paczek.
Raz w tygodniu przychodzę tutaj z nadzieją,
że pod tą górą paczek jest jakaś dla mnie.
Przysłana przez jakąś wierną duszę,
na pamiątkę dawnych czasów...
lub jakaś, której nikt nie odebrał...

Kolejka. Ludzie rozmawiają ze sobą.
Opowiadają o Słonimiu i Chełmnie,
o Lwowie i Kijowie... I o krzywdzie,
jaką wyrządza się im i ich bliskim,
godzina za godziną...

Kolejka przesuwa się powoli.
Każde kilka centymetrów to nowa historia.
Wreszcie staję przed okienkiem.
Jednak coś w spojrzeniu pracownika poczty
mówi mi, że czekałem na darmo:
- Przykro mi. Nie mam nic dla pana,
panie Doktorze...

W drodze powrotnej
mijam Krochmalną.
Ożywają wspomnienia
szczęśliwych dni...
Zmieniam więc trasę
i podążam tą ulicą,
aż pojawia się on. Mur.

Za nim - 
dzieli mnie od niego
zaledwie kilkaset metrów - 
nasz biały dom,
który przez wszystkie te lata,
kiedyśmy w nim mieszkali,
stał się domem rodzinnym
dla setek sierot.

Zamiast martwych liter
z martwej bibuły
uczyły się tutaj,
jak żyją ludzie,
czemu tak żyją,
jak inaczej żyć można,
co umieć i czynić należy,
by żyć pełnią
wolnego ducha."

Wydawnictwo Media Rodzina

"NAJSŁYNNIEJSZE LEGENDY EUROPEJSKIE" Dimiter Inkiow

Dimiter Jana (10 października 1932 - 24 września 2006 roku) to bułgarski pisarz. Studiował inżynierię górniczą, a później w Sofii Akademię Dramatu (reżyser dramatu). Napisał kilka sztuk teatralnych. Opuścił kraj w 1965 roku i przeniósł się do Niemiec gdzie pracował dla Radia Wolna Europa w Monachium. Napisał ponad 100 książek, które zostały przetłumaczone na ponad 25 języków, podobnie jak jego słynna saga "Ja i moja siostra Klara". Znamy także jego mity greckie i legendy świata.

Jeśli dzieci nie poznały jeszcze najsłynniejszych legend świata, polecam to wydanie. Prosty język oraz dostosowany do młodego wieku czytelny przekaz, pozwoli zrozumieć niekiedy dość zawiłe historie greckie, rzymskie czy skandynawskie. Dzisiejsze dzieci śledząc losy Batmana, SpongeBoba, bohaterów Lego czy Minecrafta nie mają czasu na poznawanie tych dawnych. Na kartach tej lektury dziecko spotka równie interesującego i odważnego Robin Hooda, Zygfryda - pogromcę smoków,  Wilhelma Tella czy rycerza Rollanda. 
Niezwykłe opowieści o powstaniu Rzymu, nazwy kontynentu Europy czy poszczególnych pór roku dają baśniowe wytłumaczenie zjawisk i zdarzeń. Czytelnicy zapoznają się z różnorodnością kultur i światopoglądów czasów minionych. Przekazywanie tego dalszym pokoleniom stanowi coraz większą wartość.  Do dnia dzisiejszego są ważną częścią naszej świadomości historycznej, więc warto się z tym dorobkiem zaznajomić. 

"Robin pierwszy kazał sobie uszyć zielony strój. Miał też zielony kaptur. Gdy nałożył go na głowę, stawał się niewidoczny w zielonym morzu liści. Jego przyjaciele zaczęli go nazywać Robin Hood, co po polsku znaczy Robin Kaptur.
Robin Hood nigdy nie rozstawał się z trzema rzeczami: Swoim łukiem, kołczanem ze strzałami i rogiem. Rogiem mógł zawsze zwoływać swoich ludzi - wszystkich, którzy przyłączyli się do niego.
Niedaleko lasu Sherwood leżało miasto Nottingham. Napady Robin Hooda na możnych i bogaczy wprawiały szeryfa Nottingham w tak wielką wściekłość, że wysłał do lasu Sherwood setki żołnierzy, by schwytano rozbójnika.
Robin Hood i jego ludzie potrafili się jednak ukryć tak dobrze, że nie udało się nikogo złapać.
- Przegnałem Robin Hooda i jego ludzi z lasu Sherwood - oznajmił szeryf dumnie. - Udało nam się pozbyć tych okropnych rabusiów.
Nie przypuszczał, że w rzeczywistości Robin Hood znajduje się całkiem blisko.
- Pozwólmy mu wierzyć, że przegnał nas z lasu - oznajmił Robin Hood swoim ludziom. - Mam plan, jak przechytrzyć szeryfa. Już wkrótce zdobędziemy wszystkie jego pieniądze."

"- Ładne dziecko - zauważył Gessler. - Słyszałem, że świetnie strzelasz z kuszy, Tell. Wystawimy cię na próbę. Mam tu jabłko. Położę je na głowie twojego syna, a ty masz je zestrzelić z odległości piętnastu kroków. Jeśli trafisz w jabłko, jesteś wolny. Jeśli nie, wtrącę cię do więzienia, a wtedy nigdy więcej nie zobaczysz już swojego syna. Czy to nie dobra oferta?
- Nie, panie
- Chcesz strzelać czy nie?
- Nie, nie będę strzelał.
- W takim razie po raz ostatni widzisz swojego syna. Hej, mały, przyjrzyj się dobrze swojemu ojcu. Nigdy więcej już go nie zobaczysz.
Mały chłopiec podszedł do Wilhelma Tella.
- Przecież ty zawsze potrafisz, tato - powiedział. - Wcale się nie boję. Nawet nie drgnę. Trafisz w jabłko. Strzelaj!
Chłopczyk ustawił się z jabłkiem na głowie pod drzewem.
Gessler odmierzył piętnaście kroków. Teraz przyszła kolej na Wilhelma Tella. Wziął do ręki kuszę i dwie strzały. Wystrzelił. Jabłko spadło z głowy chłopca. Strzała przewierciła je przez sam środek.
Żołnierze z zachwytu zaczęli klaskać. Nikt nie spodziewał  się tak świetnego strzału.
Gdy Wilhelm Tell obejmował syna, Gessler zapytał:
- Dlaczego wziąłeś dwie strzały?
- Druga strzała byłą przeznaczona dla was, panie - szczerze odpowiedział Wilhelm Tell. - Gdybym pierwszą trafił mojego syna zamiast jabłko."

Wydawnictwo Media Rodzina

"CZĘŚCI MOWY CZYLI WIERSZOWANY SAMOUCZEK NIETYPOWY" Małgorzata Strzałkowska

 Tu O AUTORCE jest wiele ciekawych informacji. Raczy nas, a raczej dzieci, książeczkami, które z pozoru mogą być nudne czy trudne w odbiorze. Traktują bowiem, w przeważającej części, o naszym niełatwym języku. Autorka w sposób bardzo przystępny, zabawny i przyjemny opowiada oraz przekłada na sposób prosty i zrozumiały zawiłości gramatyczne czy stylistyczne. 

Ta pozycja informuje czytelników co to są części mowy i do czego służą. Bardzo przydatne, zwłaszcza, gdy ma się w domu uczennicę klasy czwartej zapoznającej się dopiero z tym, co nie zawsze cieszy na lekcjach języka polskiego.

Czasownik, przymiotnik, liczebnik, zaimek, przyimek, spójnik, przysłówek, strony, tryby, czasy, przypadki, liczb pojedyncza oraz mnoga, uff... Może się to niestety pomieszać w młodej głowie. Ale takie książeczki to wielki skarb i wsparcie. Piękne ilustracje autorskie zniechęcają do dalszej nauki. Kolorowe, wesołe i ciepłe wyjaśnienia pani Strzałkowskiej na pewno pomogą w mądrym uporządkowaniu tego wszystkiego.

POLECAMY.

Media Rodzina

"WESOŁY RYJEK i WYNALAZKI" Wojciech Widłak, Agnieszka Żelewska

Mamy nowego bohatera bajeczek! I to od Wojciecha Widłaka, więc chyba rekomendować wiele nie potrzeba. Autor serii o Panu Kuleczce przedstawia dziś dzieciom Wesołego Ryjka. Nowe, śmieszne przygody małego prosiaczka, przepięknie zilustrowane  ręką pani Agnieszki Żelewskiej, to wspaniałe lekturki nie tylko dla najmłodszych. 

Opowiadania, traktując o sprawach  bliskich dzieciom, rozśmieszają i uczą. Duże litery oraz krótkie fabuły zachęcają młodego czytelnika do samodzielnego zapoznawania się z treścią. A potem słyszę radość mojego 6-letniego syna, bo sam przeczytał i zrozumiał cały rozdział. Ma już nawet swoje ulubione tytuły. I do końca życia zapamięta sobie chyba, że jest najwspanialszym wynalazkiem swoich rodziców! I o to chodziło, by każde dziecko o tym wiedziało. Polecam!

 "Dziś mama powiedziała, że już nie pamięta, jakiego koloru jest nasz samochód.
- Jak to? - zdziwiłem się. - Przecież jest czerwony!
- A mnie się wydaje - powiedziała mama i spojrzała na tatę - że od dłuższego czasu jest szary... Może dałoby się coś z tym zrobić?
Tata czytał jakąś bardzo ciekawą książkę i chyba nic nie usłyszał.
- Tato, tato! - zawołałem. - Myślisz, że możemy przemalować nasz samochód? Pomogę ci. I mój żółw przytulanka też. Mam dużo kredek, i farby, i flamastry...
- Farby i flamastry nie będą konieczne - powiedział tata i odłożył książkę. - Myślę, że wystarczy wąż, wiadro i szczotka.
Włożyliśmy kalosze i poszliśmy."

 Media Rodzina