"OPOWIADANIA Z KLUCZEM" Polscy Pisarze Dzieciom

Nareszcie wakacje!! Czas swobody i radości. A jak wykorzystać go najlepiej? Rozwiązując zagadki i odkrywając tajemnice, oczywiście. Nic tak nie pociąga dzieciaki niż coś ukrytego, coś do znalezienia i wydedukowania. Ta książka to prawdziwa inspiracja na letnie przeżywanie przygód śmiesznych czy mrożących krew w żyłach. Każde opowiadanie, a jest wiele i rożnych autorów, to historia  niezwykła. Najmłodsi, niczym detektywi, wciągnięci w wir wydarzeń i akcji, poznają smak życia prawdziwego tajniaka czy agenta. Poszlaki, tajemnica, dowody, w końcu rozwiązanie to  etapy pasjonującego doświadczenia wakacyjnego. Dzieci, mając niesamowitą intuicję i wyostrzony zmysł obserwacji, potrafią zauważyć to, co dorosłym często umyka.  Bohaterowie lektury dążąc do wyjaśnienia zagadkowej sytuacji są w stanie zrobić wszystko, by zaspokoić ciekawość i doprowadzić do ujawnienia prawdy. I to bez względu na to czy chodzi o wykrycie rzekomego mordercy i "rozkrajacza " zwłok, siostrzeńca-złodzieja dzieł sztuki, odnalezienie skarbu z dzieciństwa w ziemi czy ustalenie anonimowego zabieracza igieł jeżozwierza. Zawsze towarzyszą temu wielkie emocje. choć może zacząć się niepozornie, bo od niewinnych pocztówek, pierścionka czy zaproszenia na urodziny. Może zdarzyć się wszędzie: w domu, na podwórku w pociągu, czy w środku miasta. Nie ma reguły. Trzeba być czujnym, by nie przeoczyć wspaniałej przygody. Każde śledztwo ma na celu wykrycie sprawcy lub wyjaśnienie zagadkowej sytuacji. Niekiedy  jednak prowadzi to do przykrych wniosków jak sprawa zniknięcia mamy Niki, ale najważniejsze, że ma swój koniec. Bo nie ma nic bardziej irytującego na świecie niż niedokończone, niewyjaśnione tajemnice. A jaka satysfakcja z samodzielnie odgadniętego zakończenia! Bezcenne. Z tą książką niestraszna nuda, bo wiele ciekawych spraw czeka na dedukcję i rozwikłanie. Potem pozostaje tylko uważnie rozejrzeć się dokoła  oraz wykazać się odrobiną cierpliwości, pomyślunku i dobrego humoru. To recepta na niezapomniane wakacje. Gwarantuję udaną zabawę umysłową, której nie powstydziłby się sam Sherlock Holmes! Szczerze polecam.

"- Okradli mnie!
W jednej chwili oprzytomniałem. Strzelając oczami na wszystkie strony, instynktownie sprawdziłem tylną kieszeń spodni. Odetchnąłem z ulgą: SpiderPen, czyli długopis, z którym od pierwszej klasy nigdy się nie rozstawałem, pozostawał na swoim miejscu. Nie to, żebym wierzył w talizmany, czary, zaklęcia, miłość i tym podobne bzdury, ale gdybym stracił SpiderPena, nie miałbym po co wracać po wakacjach do szkoły. To tak oczywiste, jak to, że dwa razy dwa równa się cztery.
Wezuwiusz Bis zaczęła lać łzy. wszyscy wbili wzrok w podłogę. Wszyscy z wyjątkiem mnie i Szweda, czyli Baseballówki: niczego nieświadomy, z przymkniętymi oczami kiwał się w rytm muzyki, a ja zacząłem wypełniać zapiskami zeszyt, który wyjąłem z plecaka. Obserwacja, reakcja - pamiętacie? Zebrałem już dość obserwacji, by sformułować pierwsze w nioski. Teraz musiałem tę wiedzę uporządkować. I obmyślić plan działania.
Kobieta przestawała płakać. Tata pierwszy się odezwał. Trzeba przyznać, że zachował się jak zawodowiec. Przynajmniej na tym etapie śledztwa.
- Co pani zginęło? - zapytał tata.
- Pieniądze... - wychlipała.
- Portfel?
- Nie - pokazała wewnętrzną kieszeń po lewej stronie żakietu. - Tu je trzymałam. Dla bezpieczeństwa. - Znowu broda się jej zatrzęsła. 
- Może przełożyła je pani do walizki? - podsunął tata.
- Wykluczone! Jest tak pełna, że gazety bym nie wcisnęła. Poza tym to mało bezpieczne.
Z opóźnieniem dotarło do niej, co właśnie powiedziała - i łzy znowu napłynęły jej do oczu.
- Dużo tego było? - zainteresował się Biznesmen.
- Dużo.
- A dokładnie?
- A po co to panu wiedzieć?
- Staram się tylko być miły.
Tata próbował rozładować wiszącą w powietrzu awanturę rzeczowym pytaniem:
- Jest pani absolutnie pewna, że nie zginęły wcześniej?
- Przy kontroli biletów jeszcze je miałam.
- Właśnie! - tata się poderwał. - Odszukam konduktora. Obsługa pociągu powinna się tym zająć. Niech zawiadomią policję. 
W tym momencie mężczyzna z tatuażem się poruszył. Nie wstając z miejsca, przytrzymał ręką drzwi.
- Teraz nikt stąd nie wyjdzie - zabasował.
- A to dlaczego?
Jęknąłem w duchu. Tata może i jest wybitnym specjalistą od poszukiwania gazu ziemnego, ale o zachowaniu w obliczu przestępstwa nie ma bladego pojęcia. A wystarczy przecież przeczytać choćby jeden kryminał.
Zanim Tatuaż zdążył odpowiedzieć, wtrącił się Biznesmen:
- Znam takich spryciarzy! Niby się idzie po konduktora, a przy okazji można ukryć trefny towar.
- Jaki trefny towar?
- Ukradzione pieniądze.
Tata zrobił się blady, jak kredowa skała, o zastosowaniu której pisał pracę magisterską.
- Pan mnie posądza o kradzież? Mnie? - wykrztusił.
- Nie twierdzę, że to pan - Biznesmen wbił w tatę wzrok, który zdawał się sugerować coś zgoła przeciwnego. - Ale same się nie rozpłynęły.
- To oczywiste - zgodził się Tatuaż.
Biznesmen przygryzł czarny wąs, a potem wycedził:
- Czyli złodziej jest wśród nas."

Wydawnictwo Literatura

"CZY WOJNA JEST DLA DZIEWCZYN?" Paweł Beręsewicz

Ostatnio pojawiło się wiele  książek dla dzieci i młodzieży o tematyce wojennej. Cieszy mnie to, nie tylko jako nauczyciela historii, ale również jako rodzica. Bez wątpienia, niejedna z tych pozycji powinna stać się obowiązkową lekturą szkolną. Każda z nich jest przygotowana na wysokim poziomie graficznym, merytorycznym i dydaktycznym. Z całą pewnością  przyjęta byłaby z wielką chęcią przez dzieci i młodzież. Ciekawość tematu, dopasowanie wiekowe i świetne ilustracje przekonują do zapoznania się z niełatwym tematem. Można go ująć na wiele sposobów. To pokazuje bogactwo przekazu różnych wydawnictw. Ta akurat książka, naszego ulubionego autora, uświadamia jak bardzo wojna dorosłych dotyczyła również dzieci. Mówi się, że nie uczestniczyły w niej, a już na pewno nie jest ona dla dziewczyn. Było jednak na odwrót, o czym świadczy historia Antka i Eli. Bohaterowie szybko zrozumieli, że czas w jakim przyszło im żyć jest nadzwyczajny, wymusza ono skrócenie dzieciństwa, a tym samym przyspieszone dojrzewanie. Dzieci walczyć musiały jak dorośli, nie tylko przelewając krew, ale również pracując, przekazując tajemnice i ulotki, opatrywać rannych. Nie sposób wyobrazić sobie wielu akcji skierowanych w hitlerowców, a tym bardziej Powstania Warszawskiego bez ich udziału. To właśnie ci najmłodsi byli organizatorami i inicjatorami wszelkich buntów wobec okupanta. Tak, wojna nie jest dla dziewczyn , ani w ogóle-  dzieci, ale bez ich pomocy, poświęcenia i ofiary nigdy by się nie skończyła. Szczerze polecam!

"- Uparła się. Nie mogłam nic zrobić - przepraszająco powiedziała ciocia, kiedy zaprowadziła mnie do szpitala, a mama zbiegła na dół po wielkich kamiennych schodach.
- Uparłaś się? - Mama popatrzyła na mnie poważnym, zmęczonym wzrokiem, a ja odpowiedziałam:
- Tak, i ciocia nie mogła kompletnie nic zrobić.
Drogę w górę po szpitalnych schodach odbyłyśmy już razem. Mama poprowadziła mnie za rękę do jakiegoś pokoju i powiedziała:
- Siedź tu i nie ruszaj się stąd!
Siedziałam tam i nie ruszałam się tak długo, jak normalny człowiek może wytrzymać siedząc i nie ruszając się, a potem wyszłam na korytarz. Straszny tam panował rozgardiasz. Pielęgniarki i lekarze ganiali tam i z powrotem, a spoceni sanitariusze raz po raz wnosili rannych z kolejnych domów, które miały mniej szczęścia niż nasz.
- Z drogi! - krzyknął ktoś do mnie, a ja posłusznie przykleiłam się do ściany.
Tuż obok mnie postawiono nosze, na których leżał straszy pan w eleganckim garniturze. Lewy rękaw jego granatowej marynarki zmienił kolor na ciemnofioletowy. Nożyczki w czyichś zręcznych palcach rozcięły zakrwawiony materiał, a ja zamknęłam oczy, żeby nie widzieć, co jest pod spodem.
- Przytrzymaj tutaj! - usłyszałam po chwili stanowczy głos mamy.
Trzęsłam się ze strachu, ale położyłam dwa palce na białym opatrunku zakrywającym zranione miejsce, a mama owinęła go bandażem.
- Miałaś siedzieć i się nie ruszać! - wycedziła przez zęby, a ja szepnęłam:
- Przepraszam, mamo.
Kiedy zamiast odesłać mnie z powrotem do cioci, mama uśmiechnęła się, pogłaskała po głowie i powiedziała: "Dziękuję za pomoc, córeczko", zrozumiałam, że przyszły dziwne czasy."

                                             

Wydawnictwo Literatura

                                     

"OPOWIADANIA Z DRESZCZYKIEM" Polscy pisarze dzieciom

Prawdziwie straszna książka! Ale w tym dobrym znaczeniu:-) To zbiór kilkunastu opowieści polskich, znanych autorów. Prawdziwa gratka dla lubiących pisanie między innymi: Pawła Beręsewicza. Marcina Brykczyńskiego, Grażyny Bąkiewicz, Grzegorza Kasdepke, Joanny Olech, Renaty Piątkowskiej. Ich talent przenosi nas w świat duchów, zjawisk paranormalnych i niewytłumaczalnych rzeczy. A wszystko tak mocno okraszone dobrym humorem, że ten cały tytułowy dreszczyk pojawiający się podczas czytania opowiadań, zamienia się w końcu w śmiech. Wielu bohaterów i historii, trochę strachu, niepewności i cała masa radości. To wszystko znajdziemy w tej na pozór mrocznej lekturze. Ciemna oprawa, biało-czarne rysunki wprowadzają atmosferę tajemniczości i zaniepokojenia. Każda fabuła stopniuje emocje, rozwija akcję pełną niewyjaśnionych faktów, by z czasem przekonać czytelnika o wybujałej fantazji i nadmiernej interpretacji pewnych zdarzeń. To, co wydawało się groźne, koszmarne, tak naprawdę okazało się dowcipne, wręcz prześmiewcze. Nieprzewidywalne epilogi wzbudzają ciekawość poznania kolejnego opowiadania. Mamy okazję zwiedzić niesamowite miejsca jak: cmentarz, stare poddasze, czy mroczny las. Spotkamy i dobrych, i złych bohaterów: duchy bliźniaków, kolorową czarownicę, płaczącą wierzbę, wielką gąsienicę. Czy to co widzimy, słyszymy i czujemy zawsze jest prawdziwe i  możliwe? Czy to tylko żarty naszej wyobraźni, którą musimy nauczyć się ujarzmić? Próbowała to zrozumieć Basia, więc i nam nie pozostaje nic innego jak poznać i przeżyć przygody  z tej książki, by móc potem ocenić co jest iluzją, a co prawdą. Inteligentne, choć nie zawsze jednoznaczne puenty zaskakują i mogą zadziwić. Trafnym pomysłem było dołączenie płyty CD, bo te historie najlepiej poznać wsłuchując się w  lekko mroczny, tajemniczy głos, leżąc w ciepłym, bezpiecznym łóżku, przy bladym świetle, trzymając się za ręce. Sprawdziliśmy, wieczorami oczywiście, do snu:-) Serdecznie polecam.

"Kiedy delikatnie uchyliłem drzwi szafy, okazało się, że w środku nie ma żadnych półek. Tylko na dnie kłębiły się jakieś stare szmaty. Usadowiłem się na nich i wsadzając palec w dziurkę od klucza, przyciągnąłem do siebie drzwi. Wyczułem pod siedzeniem coś jakby patyki, ale w sumie było mi dość wygodnie. Nie czekałem długo. Już po chwili na schodach rozległy się kroki. Znieruchomiałem i nagle poczułem na policzku leciutki powiew.

- Co u licha? - wzdrygnąłem się. Ale to musiał być przeciąg, bo właśnie wtedy tamci trzej otworzyli drzwi. Przez dziurkę od klucza widziałem, jak oświetlają latarkami każdy kąt. Wreszcie przysiedli na starym materacu.

- No, panowie, tam na dole wszyscy grzecznie śpią, a my mamy w końcu święty spokój - powiedział Kuba.

- To co robimy? - spytał Filip.

- Znacie jakieś straszne historie o duchach? Pogadać o rożnych upiorach, nocą, na takim strychu, to było by coś. - Maciek podświetlił sobie latarką twarz i zrobił okropną twarz.

 - Ale jest dopiero jedenasta - Filip odsunął rękaw i postukał palcem w zegarek - a duchy lubią pojawiać się o północy. Poczekajmy godzinkę z tymi opowieściami, to może jakiś podzwoni nam tu w kącie łańcuchami.

Śmiali się i poszturchiwali, a ja podsłuchując ich z głębi szafy, pomyślałem, że gdybym tak o północy otworzył z hukiem drzwi i wyskoczył wprost na nich, to chyba posikaliby się ze strachu. Och, ale byłoby pięknie! Jutro opowiedziałbym wszystkim, jak ich sprytnie podszedłem i śmiałbym się tym cwaniaczkom w nos.

- Skoro na duchy i łańcuchy za wcześnie, to mogę wam opowiedzieć taką jedną historię. Nie o duchach, ale też straszną. - Maciek zrobił tajemniczą monę.

- No to dawaj - zachęcił go Kuba. - tylko żeby było się czego bać.

- W taki razie wyobraźcie sobie okropnie niebezpiecznego typa o zakazanej gębie, który bez mrugnięcia okiem zabijał swoje ofiary. Jednym ruchem ręki skręcał im kark. Ten bandzior grasował podobno kiedyś w tej okolicy. Był wielki, miał rudą brodę, długie do ramion kłaki i nie po kolei w głowie. - Maciek zakręcił palcem kółko na czole. - Nazywa się Barnaba i na jego widok ludziom przechodziły ciarki po plecach. Zabił z zimną krwią pięć osób, choć niektórzy twierdzą, że dużo więcej.

- I co, w końcu go złapali i wsadzili do więzienia, tak? - chciał się upewnić Filip.

- Nic podobnego. Barnaba był pomylony, ale bardzo sprytny. Nie dał się złapać. Miał taką metodę, że jak kogoś zabił, to wkładał go do worka i zanosił do swojego domu, a mieszkał w lesie, na odludziu. W ten sposób na miejscu zbrodni nie pozostawał żadne ślad. Nic, co pomogłoby ująć sprawcę. I choć ludzie bali się Barnaby i uważali go za dziwaka, nie mieli podstaw, by go oskarżyć.

- No to pewnie policjanci znaleźli w końcu u niego te ciała w workach i wtedy wszystko się wydało - odetchnął z ulgą Kuba.

- Wcale nie. Ciał jego ofiar nigdy nie odnaleziono - stwierdził Maciek.

- To ja nic nie rozumiem - rozzłościł się Filip. - Nic nie znaleziono, nikt nie podejrzewał Barnaby, to skąd ty wytrzasnąłeś tę historię?!

- Barnaba sam się przyznał, po latach. Był już wtedy stary i bardzo chory. Trafił do szpitala i tam dowiedział się od lekarza, że nie dożyje następnego dnia. Dopiero wiedząc, że umrze, przyznał się do wszystkiego - wyjaśnił Maciek.

- Dwie dziurki w nosie i się skończyło. Mógłbyś to spokojnie opowiedzieć Wojtusiowi i tym dwóm bobasom na dobranoc - kpił sobie Filip, a Wojtek słysząc to, zaciskał w szafie pięści.

- Chyba jednak nie. Przecież wy dalej nie wiecie, co Barnaba robił z tymi zabitymi nieszczęśnikami - zauważył Maciek.

- Jak to? Sam powiedziałeś, że zabierał ich do swojego domu na odludziu. I co, chcesz nam wmówić, ze ich potem zjadał? - Kuba mlasnął i pogładził się po brzuchu, ale jakoś nikt się nie roześmiał.

- On nie - powiedział Maciek i na strychu zrobiło się cicho. - Zwyczajny przestępca zakopałby zwłoki gdzieś w lesie i tyle. Ale nie Barnaba. On wkładał je do szafy, w której hodował mnóstwo  okropnych, czerwonych mrówek. Te mrówki zjadały wszystko oprócz ubrań i kości. Wiem, że brzmi to koszmarnie, ale Barnaba opowiedział o tych mrówkach lekarzowi w szpitalu.

- Zaraz, zaraz - zaniepokoił się Kuba - Mówiłeś, że ten typ mieszkał w tej okolicy, gdzieś na uboczu. Przecież my jesteśmy teraz w takim właśnie domu, który stoi z dala od innych.

- No i Barnaba miał rudą brodę i rude kudły, a nam otworzyła gospodyni o włosach czerwonych jak marchewka - przypomniał sobie Filip. - Myślicie, że to może być jego córka? - spytał, ale nikt mu nie odpowiedział.

- I jeszcze TO - Maciek wskazał palcem szafę. - Jeśli to jest ta sama szafa, mogą w niej być duchy zabitych przez Barnabę ludzi - dodał cichutko.

Wojtek nie mógł dłużej tego słuchać. Znowu poczuł na policzku leciutki powiew, jakby ktoś przeszedł tuż obok niego. Wzdrygnął siei pomyślał, że to nie może być przeciąg, bo drzwi od strychu były przecież zamknięte! Na dodatek zdał sobie sprawę, że szmaty, na których siedział, to pewnie ubrania ofiar Barnaby. A coś , co brał za patyki, to muszą być ich kości. Wojtkowi ze strachu oczy wyszły na wierzch i zadzwoniły zęby. Miał wrażenie że mu coś chodzi po łydce, po kolanie i po szyi. Nie musiał sprawdzać, co to takiego. Przerażony, jednym kopnięciem wywalił drzwi i wrzeszcząc przeraźliwie, wyskoczył z szafy. Tego było dla chłopców zbyt wiele."

Wydawnictwo Literatura

"NOSKAWERY" Paweł Beręsewicz

Książkę czyta się jednym tchem. To nie jest zasługa niezbyt wielu stron, ale wartkiej i ciekawej fabuły. Paweł Beręsewicz znów zaskoczył. Pomysłem, oryginalnością i ... zakończeniem. Czyli tym co zawsze. Nie powinno być to więc żadną niespodzianką, kto zna twórczość autora. Za to uwielbiamy pana Pawła. Opowieść napisana czytelnym, przejrzystym i konkretnym językiem, okraszona humorem i bystrą puentą przedstawia historię, której bohaterów znamy z autopsji. To nasze dzieci, chodzące do szkoły i stykające się ciągle z "niezmiennie zmienną" modą. Każdego dnia coś innego jest na topie, coś co bezwzględnie wymagane jest posiadać przez ucznia. W przeciwnym wypadku nie jest się zauważanym, zapraszanym, lubianym. A to już poważny problem. Dzieci potrzebują kręgu przyjaciół, ciągłej uwagi i akceptacji. Dlatego też zrobią wszystko, by nie odstawać od grupy. Nasza bohaterka jest zwykłą dziewczynką pragnącą żyć w klasie jako osoba popularna, ale nie nadążając w zdobywaniu "aktualnie obowiązujących" przedmiotów staje się niewidoczna. Noskawery, a potem lightman (autor koniecznie musi to opatentować:-) wartościują młodego człowieka w szkole. Początkowo Zuzia poddaje się temu, ale epilog udowadnia i pociesza, że mądre wychowanie daje pozytywne efekty. Polecam.

"Sklep Benettiego zajmował sporą przestrzeń na poziomie +1. Wielkie przeszklone wejście znajdowało się tuż przy schodach ruchomych, a kupujących witał w progu płaski blondynek wycięty z dykty albo tektury. Uśmiechał się uroczo, wskazującym palcem lewej ręki wskazywał swój modnie odziany nos, a prawą ręką wykonywał gest z podniesionym kciukiem.

To pewnie ten Jackson - pomyślała babcia i weszła do środka.

Dział noskawerów zajmował dwie ściany po prawej stronie od wejścia. Proste modele wisiały na specjalnych wieszaczkach, pogrupowane według rozmiarów, fasonów i kolorów. Przecenione resztki jesiennej kolekcji kłębiły się w wielkich koszach, w których grzebało kilka nastolatek. Babcia, oszołomiona bogactwem wyboru, stanęła bezradnie na środku i zastanawiała się, czy jednak nie uciec. Młody, przystojny sprzedawca wyczuł to niebezpieczeństwo i bezszelestnie jak duch znalazł się na posterunku.

- Czy mogę szanownej pani w czymś pomóc? - spytał aksamitnym głosem.

- Czy dostanę u państwa noskawey firmy Nosex? - nieśmiało spytała babcia.

- Ma pani na pewno na myśli Nosox - uśmiechnął się pobłażliwie. - Oczywiście , że pani dostanie. Chciałaby pani któryś z modeli premium, czy coś ... z niższej półki?

- Właśnie nie wiem, z której półki - speszyła się babcia. - Tyle tu tego jest. Chodzi mi o taki, jaki ma ten pan Jackson.

Sprzedawca rozpromienił się.

- Doskonały wybór - pochwalił. - Widzę, że pani zna się na rzeczy. Proszę za mną.

Zaprowadził babcię do szklanej gabloty, w której zamknięte były modele specjalne i wyjął na ladę kilka plastikowych pudełek.

- Pięćdziesiąt złotych? - przeraziła się babcia, patrząc na naklejkę z ceną.

- Nie, nie! Pięćset - powiedział sprzedawca uspokajającym tonem. - To oryginalny towar. Jedno zero się gdzieś schowało.

Babcia patrzyła na niego w niemym zdumieniu.

- Tyle pieniędzy za coś takiego? - jęknęła w końcu.

- No cóż, proszę pani, to mercedesy wśród noskawerów. - Sprzedawca sprawiał wrażenie urażonego. - Jackson bardzo je chwali."

Wydawnictwo Literatura

"PIENIĄDZE ALBO KASA" Paweł Beręsewicz

Uwielbiam książki Pawła Beręsewicza. Przepadam za Ciumkami, Kaśką Kwiatek i Julką Maj oraz ich przygodami.  Ta książka zaś  mocno mnie zaskoczyła, ale pozytywnie. Zaczyna się rozdziałem, który może wprowadzić pewien niepokój, a nawet zniechęcić. Muszę to przyznać, bo miałam ochotę odłożyć dalsze czytanie. Zrozumiem więc, jeśli również odniesiecie się do niej sceptycznie po zapoznaniu się z początkiem. Niepotrzebnie.

Dalsza część również odbiega od dotychczasowego schematu pisania pana Pawła. Ale dzięki temu właśnie, jest taka ciekawa. Bardzo daleka retrospekcja sięgająca narodzin bohatera zapoznaje nas nie tylko z życiorysem Staszka Tondery, ale historią rozwijającej się u niego "pasji" posiadania pieniędzy. Forma pamiętnika daje możliwość dogłębnego poznania bohatera, jego motywów działania i towarzyszących temu uczuć. Fabuła mobilizuje nas do zastanowienia się  i niejako popycha do odpowiedzi na najważniejsze pytania dotyczącego naszego "być czy mieć". Co i jak robić by „kasa była” i nigdy się nie kończyła. Pomysłów jej zdobycia jest wiele. I tylko wyobraźnia oraz wiek nas tak naprawdę ograniczają, jak się okazuje. Książka jednak pokazuje różnicę pomiędzy dostępnymi źródłami jej zdobywania, co stanowi o statusie takiego zarobku, może to być bowiem: kasa albo pieniądze. To powoduje, że od dziecka mamy wybór, ale nawet wraz z upływem czasu, a więc naszym dorastaniem,  on wcale nie staje się prostszy.

Bomba w kluczyku, przeterminowane jogurty, różowa świnia, samochód za 1 zł, karta pływacka w bankomacie, potłuczona wydmuszka z jaja gęsiego, fałszywa laweta i znak drogowy  to tylko niektóre szczegóły składające się na prześmiewczą fabułę ironizującą  jakże konsumpcyjny dziś świat.

Powieść ta, okraszona wielką dozą  humoru, groteską i zabawą, nie da się łatwo zapomnieć. I dobrze, bo nauka z niej płynie wielka, i to nie tylko dla młodych.

Niezwykle wartka akcja wciąga tak głęboko, że nie sposób się oderwać od lektury, a goniąca akcja nie pozwala na zwolnienie tempa czytania. To rodzi stan ciągłej potrzeby zaspokajania ciekawości i jak najszybszego dotarcia do ostatniej strony. Prolog  napędza wyobraźnię i determinuje ją do wymyślania różnych scenariuszy zakończenia, ale epilog… i tak Was zaskoczy. Gwarantuję. Szczerze polecam.

"Z Bankomatu wystawały czyjeś nogi w dżinsach i czarnych półbutach! Buty stały na szarych kaflach podłogi  obok przepastnej torby z narzędziami, a górna część ciała właściciela dżinsów ginęła w czeluści ziejącej za odsuniętym teraz fontem. Chwilę później z czarnej jamy jak z paszczy lwa wychyliła się góra dżinsowego kombinezonu i głowa w pomarańczowej czapeczce z daszkiem.

- Jasny gwint! - zaklął poskramiacz bankomatów.

- Zepsute? - zapytała mama zmartwionym głosem.

- Mamo, ja mam pieniądze - szarpnąłem tym razem za jej rękaw.

Poskramiacz bankomatów wyglądał na bardzo rozgniewanego.

- Jakbym takiego wandala dorwał...- mruknął, pozostawiając resztę wyobraźni słuchaczy. - Co komu do głowy strzeliło, żeby coś takiego pakować do bankomatu.

- A co to jest? - zaciekawiła się mama.

Człowiek w kombinezonie wzruszył ramionami i rozprostował złożoną na cztery tekturkę.

- Stanisław Tondera - przeczytał. - To chyba karnet z tego basenu. Pewnie jakieś smarkacze się bawiły.

Mama z dezaprobatą pokręciła głową i dopiero potem pobladła, tchnięta jakimś złym przeczuciem.

- Jaki Stanisław? - zapytała.

- Mama, chodźmy już, bo Krzysiek jest głodny - powiedziałem. - Ja mam pieniądze.

- Jak to masz pieniądze? Skąd masz pieniądze? Zaraz, zaraz, jaki pan powiedział? Jaki Stanisław?

- Ton-de-ra - ostrożnie przesylabizował facet w czapeczce i wręczył mamie mają basenową legitymację.

 Mama przez chwilę patrzyła mętnym wzrokiem to na połamaną tekturkę, to na mnie,  i tak kompletnie nic nie rozumiała, że aż ją to zmęczyło i musiała usiąść na drewnianej ławeczce. Wyciągnąłem z kieszeni zwitek zmiętych banknotów i położyłem mamie na kolanach.

- Nie martw się, mamo - powiedziałem cicho. - zdobyłem pieniądze.

Słowa te, zamiast pocieszyć mamę, wprawiły ją w jeszcze większe roztrzęsienie.

- Ja nic nie rozumiem! - krzyknęła. - Możesz mi to jakoś wytłumaczyć?

No to wytłumaczyłem najlepiej, jak umiałem. Że chciałem przebłagać Bankomat, że przyszli dobrzy ludzie, że wspomniałem o naszych kłopotach z pieniędzmi, że jakiś pan się zlitował, że inni też się dorzucili, że grubego wessało, że lepiej tam nie podchodzić...

- I widzisz? Udało się - zakończyłem z uśmiechem - Starczy nam na kolację?

Mama oddychała ciężko jak po maratońskim biegu i patrzyła na mnie z coraz większym przerażeniem.

- Możemy iść po bułkę? - miauknął Krzysiek zupełnie bez wyczucia i przez to największą część początkowego impetu musiał wziąć na siebie.

- Uspokój się, żarłoku! Nie jesteś sam na świecie! - wściekłą się mama, ale dalszy ciąg był już do mnie. - Czy ty chcesz mi powiedzieć, że wyżebrałeś te pieniądze od ludzi?

Słowo "wyżebrałeś" było dla mnie czymś nowym, ale ton, z jakim zostało wypowiedziane, wskazywał, że to coś wstrętnego, więc na wszelki wypadek poczułem się dotknięty.

- Wcale nie wyżebrałem! - burknąłem obrażony. - Sami mi dali.

- Rany boskie! - mama złapała się za głowę. - Stasiu, tak nie wolno! Dlaczego...? Co ci strze...? Musimy to jakoś oddać. Kiedy to było? Kto to ...?

Po raz pierwszy w życiu przyszło mi do głowy, że mam nie ma zielonego pojęcia, co robić. Nie bardzo rozumiałem, o co chodzi, ale w korytarzu prowadzącym do dużego supermarketu zobaczyłem znajomego pana z zielonym polarze, więc powiedziałem:

- O! To tamten pan był! To on mi pierwszy dał pieniądze.

- Ten z czarną tobą? - upewniła się mama i ruszyła w kierunku mężczyzny z taką energią, że tamten chyba trochę się przeląkł.

- To pan dał mojemu synowi pieniądze? - spytała.

- Tak, ale więcej nie mogę już dać - sucho odparł tamten i omijając osłupiałą mamę, szybkim krokiem poszedł w stronę parkingu."

Wydawnictwo Literatura

"OPOWIADANIA NA DOBRANOC" Polscy pisarze dzieciom

Nic bardziej nie cieszy dzieci wieczorem niż wesoła opowiastka na dobranoc. Ta książka oferuje mnóstwo śmiesznych, bajkowych, mądrych, fantastycznych i kolorowych historyjek. To co cieszy mnie, to przepiękne, niespotykane i baśniowo magiczne ilustracje. Kilku artystów użyczyło swego pędzla do zobrazowania dobranocek, ale wszystkie urzekają bogactwem szczegółów i głębią koloru. 

Ewa Poklewska-Koziełło, Iwona Cała, Magdalena Kozieł-Nowak, Jona Jung, Jola Richter-Magnuszewska, Katarzyna Bajerowicz, Mikołaj Kamler to twórcy, o których już jest głośno. Każdy ma swój indywidualny i rozpoznawalny styl, co ucieszy każde oko. Niezwyłe i wspaniałe. Polecam, bo nie wyobrażam sobie bez nich podróży w wyobraźnię! A te ilustracje są naprawdę porywające w swej technice wykonania i przekazu.

Różnorodność nazwisk autorów fabuły i obrazów powoduje, że lektura jest na tyle ciekawa, że dzieci same  rwą się do sięgania po nią, wybierają rozdział, samodzielnie czytają.. Dobrą zabawę gwarantują im, między innymi, takie nazwiska jak: Grzegorz Kasdepke, Adam Bahdaj, Paweł Beręsewicz, Natalia Usenko, Renata Piątkowska, Barbara Gawryluk, Joanna Papuzińska, Irena Landau.
Wyraźne litery, wciągające tytuły i przystępna dla dzieci treść, przekonują do ciągłego zaglądania i szukania interesujących bajeczek. Świetnym sposobem na uspokojenie "brykaczy", rozweselenie "smutniaków", czy rozpogodzenie "gniewnych" jest także dołączona do książki płyta do słuchania. Włączenie jej powoduje natychmiastowe zainteresowanie i zaintrygowanie ze strony dzieci. To nie głos mamy czy taty, a słychać bajkę czytaną z muzyką. Koniecznie wypróbujcie, drodzy Rodzice!

"- Nasze jezioro jest pełne krokodyli i obawiam się, że ile razy spojrzysz w wodę, tyle razy zamiast swojego odbicia zobaczysz któregoś z moich braci. Ale jeśli koniecznie chcesz sie przejrzeć, spójrz w niebo... Widzisz, jakie, wielkie okrągłe lustro? W sam raz dla żyrafy. Jeśli jeszcze trochę wyciągniesz szyję, jestem pewny, że zobaczysz w nim swoje odbicie - powiedział krokodyl i pokazał żyrafie księżyc.

Ale chociaż żyrafa całą noc stała pod księżycem i całą noc wyciągała szyję, nie udało jej się przejrzeć w księżycu i w dalszym ciągu nie wiedziała, jak wygląda. I pewnie już nigdy się nie dowie, bo nad ranem, kiedy lustro zniknęło z nieba, żyrafa poczuła taki głód, że nie myśląc wiele, zjadła na śniadanie swój piękny, nowy kapelusz z palmowych liści."

"Alicja otworzyła oczy i ku swemu zdumieniu zobaczyła, że po jej mieszkaniu krząta się inny smok... A właściewie smoczyca! Miała rude włosy upięte w kok, długie rzęsy i małe słote skrzydełka. Ubrana była w piękną sukienkę w czerwone grochy i właśnie wykonywała taneczny piruet przed lustrem, z którego ściągnęła koc.

- Widzę, że obudziałaś się, moja droga! - zawołała wesoło. - To bardzo dobrze!

- Kim pani jest? - spytała zdumiona Alicja.

- Na imię mi Zuzanna i jestem twoją cioteczną prababką! Już nie mogłam patrzeć na twoje łzy!

Alicja poczuła, że kręci jej się w głowie.

- A więc to pani tak hałasowała w nocy?

- Och! Wybacz! - Zuzanna wyraźnie się speszyła. - Być może trochę przesadziliśmy, to dlatego, że tak świetnie się wspólnie bawimy!

- Czy to znaczy, że są inne smoki? - Alicja szeroko otworzyła oczy ze zdumienia.

- Naturalnie! Jest wuj Edek i kuzyn Zdzicho! Edek jest gruby jak beczka, okropnie kocha muzykę i zawsze nosi na głowie słuchawki, a w kieszeni radyjko na baterie. Żebyś wiedziała, jaki on jest zabawny! Za to Zdzicho jest chudy jak tyczka. Poznasz go po czarnej czapce  dżokejce i wywalonym języku - to straszny łasuch! Wczoraj specjalnie dla niego zrobiłam piernik w polewie!"

"Gwiazda zaparzyła Księżycowi gorącą herbatę i narobiła pysznych kanapek, a potem oglądali w telewizji "Gwiezdne wojny", "Taniec z gwiazdami" i "Drogę do gwiazd".

- Było mi bardzo miło - powiedział Księżyc, kiedy wizyta dobiegła końca. - Chętnie wpadnę jeszcze kiedyś, jeśli można.

- No pewnie, zapraszam - zgodziła się zadowolona gwiazda.

Od tamtego czasu Księżyc regularnie odwiedza Trzy Chałupy. Aby odwdzięczyć się za poczęstunki, zawsze stara się przynieść ze sobą drobny upominek: a to odrobinę srebrnego, kosmicznego pyłu, a to malutki meteoryt w słoiczku, czy choćby włos z warkocza komety. Razem z gwiazdą filmową rozmawiają godzinami o tym, jak to jest świecić pełnym blaskiem."

Wydawnictwo Literatura

"Lalki Dorotki" Paweł Beręsewicz, "Bo widzisz, mamusiu" Katarzyna Prudło,

Świetne wierszyki na każdą okazję. Można powiedzieć, że pierwszą książeczką ucieszymy dziewczynkę, drugą -  chłopca. Sama byłam ciekawa wierszowanek pióra Pawła Beręsewicza. Znam większość jego książek, ale nie spotkałam się do tej pory z jego wierszami.  Powiem szczerze, że się miło zaskoczyłam. Córce również przypadły do gustu, bo opisują, jak sam tytuł sugeruje, lalki w najróżniejszych sytuacjach. Są i modelki, i psotnice, i piosenkarki, a nawet kaskaderki! Wiersze proste, w lot wpadające w pamięć. 

"Tata szepnął raz do mamy:
- Co my z tymi dziećmi mamy!
Nic tylko figle i psoty!
Niecnoty!


Los tak chciał, że do Doroty
doszły ciche słowa
i zaczęła się przemowa:


-Fe, nieładnie, wstydź się tato!
Odpowiedzieć mogę na to,
że masz dzieci tylko dwoje.
Znoś to, tato, ze spokojem.
Bo co powiesz o mym losie?
Ja ponad chyba osiem
rozbrykanych córek-lalek
i zajęta jestem stale
szyciem, praniem, gotowanie,
prasowaniem i sprzątaniem
usuwaniem szkód po lalach,
bajeczkami o krasnalach,
poprawianiem zachowania,
znajdowaniem rozwiązania,
odganianiem strasznych stworów,
rozwiewaniem złych humorów,
całowaniem drobnych stłuczeń,
uciszaniem smętnych buczeń,
zdrapywaniem z lalek błota
i ty mówisz o kłopotach?


-Och, współczuje ci, córeczko - 
tata rzekł do biednej córki.
- Wsadźmy lalki w pudełeczko
i zanieśmy do komórki.


- Łee! Ratunku! Mamo pomóż!
Tata chce wyrzucić z domu
wszystkie moje śliczne lale,
a ja tego nie chcę wcale!
Bardzo kocham moje lalki
i nie oddam ich bez walki!"

Syn zaś bawił się pysznie przy wierszu o koniku, o kasztanku, śmiał się z kotletów mamy, utożsamiał się z brudaskiem i zbieraczem skarbów. Cieszył się z rowerka oraz niebieskiego pieska.

"Bogaty jest ten, kto skarby ma...
Wiesz, co ci powiem, mamo? To ja!


Mam żółte szkiełko,
muszelek sześć,
groszka w pudełku
(można go zjeść),
garstkę kamieni,
guzik i broszkę,
zdjęcie z imieniem
pogięte troszkę,
scyzoryk taty,
kapsel i sznurek,
piórko siodłate,
od kranu kurek,
żołędzia, szyszkę, 
kasztanów dziesięć,
patyk, co drogę
wskazuje w lesie,
gumkę i puszkę,
ćwiartkę piernika,
urwaną nóżkę
od pajacyka,
ołówek, dzwonek,
bilet z tramwaju,
nasionka klonu,
które fruwają,
liść pokruszony,
gwizdek, chusteczki
i rękawiczkę
w czarne paseczki.


Ale najbardziej jestem bogaty,
bo mam jesienią kurteczkę w kratę!
To mój największy, największy skarb,
chociaż ma łatę, wiele jest wart.


Bo w mojej kurtce, w jednej kieszeni
zmieszczą się wszystkie skarby jesieni,
i te z podróży, i te od taty...
Spójrz mamo, jaki jest bogaty!"


Wydawnictwo Skrzat

"WARSZAWA. SPACERY Z CIUMKAMI" Paweł Beręsewicz

I znów miałam niebywałą okazję oraz wielką przyjemność wędrowania z przesympatyczną rodzinką Ciumków. Bo trzeba wiedzieć, że tych czworo ciągle jest w biegu lub w rozjazdach. Tym razem towarzyszymy im w chodzeniu. Po Warszawie. Tak, tak. Tata postanowił pokazać juniorom prawdziwą stolicę, nie tylko te znane i sławne ulice, zabytki i miejsca, ale także zapomniane, mniej uczęszczane czy nawet omijane dróżki, skwery i kamieniczki. Przy tym jest tyle tajemniczych historii, anegdot i legend, że nie sposób namacalnie nie zapoznać się z kulturą Warszawy. I to nie tylko przez duże "K". To właśnie składa się na codzienne życie i pracę warszawiaków. Mnie tym bardziej zaciekawiło takie właśnie odkrywanie stolicy, bo sama nie znam jej prawie w ogóle. Wstyd się przyznać, ale moja wiedza opiera się na kilku faktach, garstce wiadomości z encyklopedii i obiektywnym spojrzeniu na to miasto przez pryzmat map, szkiców czy ilustracji. Setki kilometrów, które dzielą mnie od stolicy nie powinno być żądną wymówką, a jednak jest i tym bardziej mi żal, iż nie stworzyłam sobie do tej pory żadnej okazji by tam zagościć. A szkoda, bo to czego dowiedziałam się z tego przewodnika, jest tak wciągające, że chciałoby się spacerować razem z Ciumkami. Dodatkowo córka namiętnie ogląda fotografie, dopytując się ciągle kiedy tam pojedziemy. To już jest poważniejsza motywacja, by wreszcie zawitać w Warszawie, prawda? Co by nie mówić, Paweł Beręsewicz po raz kolejny zabrał nas w pasjonującą podróż, zachęcając do ciągłego poszukiwania nowych miejsc. Nie jest to łono natury, co prawda, a największa aglomeracja w Polsce, ale książka została tak dowcipnie i zajmująco napisana, że nawet nie zorientujemy się ile autor przemyca w niej suchych faktów. Co najważniejsze, w ogóle się nie znudzimy, a wręcz przeciwnie. Ciekawskie i dogadujące ciągle dzieci zadają podczas wycieczek tyle pytań, że tata po prostu musiał wykazać się sporą wiedzą na różne tematy i choć nie zawsze podobało się młodym gadulstwo rodziców, to właśnie dzięki temu mogli dowiedzieć się tego czego nie ma w książkach. Ostatnim słowem więc, zachęcam Was byście sięgnęli po tę lekturę, bo naprawdę warto. Ten przewodnik, choć nie podobny do innych nazbyt oficjalnych, przyda się nie tylko niedzielnym turytom, ale również stałym bywalcom i mieszkańcom Warszawy. I tylko w skrytości marzę o tym, że pan Paweł może zechce zawędrować kiedyś do Krakowa i spisać wrażenia z tamtejszych spacerów. Bardzo na to liczę!

"-Kiedy wracamy? - odezwała się wreszcie Kaśka.

Tata zrobił zdziwioną minę i powiedział, że przecież ok kolumny Zygmunta przeszliśmy najwyżej dwieście metrów, więc nie powinniśmy być zmęczeni. Zaczęliśmy z Kaśką mdleć, flaczeć i słaniać się na nogach, bo dwieście metrów po muzeum to jak dwadzieścia kilometrów w górach i gorzej to już może być tylko w sklepie. Tata sam musiał być zmęczony, bo zamiast dalej dyskutować, obiecał, że to już naprawdę końcówka. Jęcząc głośno, ruszyliśmy wąską uliczką o nazwie Dziekana wzdłuż ściany warszawskiej katedry. Nad Dziekanią przechodził tajemniczy zadaszony ganek. Podobno zbudowano go po to, żeby król mógł sobie bezpiecznie przechodzić z zamku na mszę do katedry. Wcześniej musiał wychodzić na dwór i pewnego razu omal to się źle nie skończyło. Kiedy król Zygmunt III szedł do kościoła, napadł na niego obłąkany szlachcic Michał Piekarski i usiłował go zabić. Na szczęście królowi nic się nie stało, ale Piekarski został skazany na straszne tortury i śmierć.

- Stąd się wzięło powiedzenie, że ktoś plecia jak Piekarski na mękach - powiedziała mama.

Trochę się z tego śmiałem, ale potem pomyślałem sobie, że każdy by plótł, gdyby go przypalali ogniem - nie tylko ten biedny Piekarski, któremu się pomieszało w głowie."

Skrzat