Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Znak Emotikon. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Znak Emotikon. Pokaż wszystkie posty

środa, 8 października 2014

"KOSZMARY KAROLEK ZWICHROWANY WAMPIROZOMBI" Franceska Simon, Tony Ross

Uwaga! Grozi bólem brzucha ze śmiechu, bo Koszmarny Karolek znów atakuje! Piszę znów, bo wydano właśnie jubileuszową kolekcję jego przygód. Dwie książki w jednej! Syn zachwycał się poprzednimi częściami na wakacjach, bo odkrył w sobie duszę prawdziwego  urwisa. Muszę przyznać, że daleko mu jeszcze do ulubionego bohatera, ale kto wie co będzie po zapoznaniu się ze wszystkimi książkami. JEST ICH 20 NA DWUDZIESTE URODZINY KAROLKA. A w każdej 8 wspaniałych, koszmarnie wesołych i niezwykłych przygód. Karolek nie ma sobie równych, jego genialne i jedyne w swoim rodzaju pomysły rozśmieszą dzieciaki, ale dorosłych mogą przerazić. Są niekiedy tak straszne i wredne, że trudno to sobie wyobrazić. Ale czytanie ich pozwoli nam rodzicom przygotować się do podobnych "wyskoków" naszych dzieci. Oby było ich jak najmniej, czego i sobie i Wam życzę:-)



"- Ja będę robotem - stwuerdził Koszmarny Karolek.
Damianek był w szoku.
- No, dalej - powiedział Karolek. - Ty jesteś szalonym profesorem. Mów, co mam robić.
Jejku. Karolek nawet pozwolił jemu być szalonym profesorem! Może mylił się co do Karolka... może w Karolka strzelił jakiś piorun i stał się dobrym braciszkiem...
- Robocie - powiedział Doskonały Damianek - maszeruj wokół pokoju.
Koszmarny Karolek nawet nie drgnął. 
- Robocie! - krzyknął Damianek. - Rozkazuję ci maszerować.
- Pro-fe-so-rze! Mu-szę mieć-dwa-dzieś-cia-pięć-pen-sów-a-by-chodzić - powiedział Karolek głosem robota. - Dwadzieścia pięć, dwadzieścia pięć, dwadzieścia pięć.
- Dwadzieścia pięć pensów? - spytał Damianek.
- Takie są reguły gry w robotów i szalonych profesorów - powiedział Karolek, wzruszjąc ramionami.
- Dobrze, Karolku - powiedział Damianek, potrząsając skarbonką. Wręczył Karolkowi dwadzieścia pięć pensów.
Tak! - pomyślał Karolek.
Koszmarny Karolek zrobił kilka sztywnych kroków, potem zwolnił i zatrzymał się.
- Jeszcze - powiedział robot Karolek. - Więcej. Moje baterie są na wyczerpaniu. Jeszcze.
Doskonały Damianek wręczył mu następne dwadzieścia pięć pensów.
Karolek zataczając się, postąpił kilka kroków naprzód, uderzył o ścianę i upadł na podłogę.
- Muszę zjeść coś słodkiego, żeby się podnieść - powiedział robot. - Przynieś mi słodycze. Obwody przeciążone. Słodycze. Słodycze, tylko słodycze."




ZNAK EMOTIKON


środa, 11 czerwca 2014

"MILO ODKLEJONE PO(d)PISY" Alan Silberberg, "KACPER NIEWYPAŁ O!BŁĘDNE NOTATKI", "KACPER NIEWYPAŁ CO?DZIENNIK POMYŁEK" Stephan Pastis

Coś nowego dla chłopców! Ale nie tylko. Super alternatywa dla "Koszmarnego Karolka", którego nota bene, uwielbiamy, ale znamy już wszystkie jego przygody. Wypatrywaliśmy więc równie śmiesznego, niegrzecznego i oryginalnego bohatera, który swoimi niewiarygodnymi przygodami umili nam wieczory. I znaleźliśmy, a są nimi: Milo i Kacper Niewypał. Wszystkie pozycje to rodzaj pamiętnika rejestrujący codzienne wydarzenia, sukcesy i zmartwienia. Czyta się je bardzo szybko i przyjemnie. Warto poznać co, tak naprawdę, siedzi w głowach naszych dzieci. Od tych chłopców z pewnością się tego dowiemy. 


 Milo to trzynastolatek rozpoczynający właśnie naukę w gimnazjum.  Szkolne przygody  chłopca, pierwsza miłość i przyjaciele to jednak za mało dla niego, by zagłuszyć tesknotę za mamą. Nie pomagają mu też ciągłe przeprowadzki z tatą i siostrą z miejsca na miejsce, w poszukiwaniu nowego domu. Po śmierci mamy Milo, nikt z rodziny nie potrafi poradzić sobie w nową sytuacją. Tata ciągłe smutny, zabiegany, "otulony mgłą" nie interesuje się zbytnio problemami syna, a nastoletnia siostra zajęta jest swoimi, oto z czym zmierza się dorastający chłopiec. Tęskni za mamą, której żadnych śladów w domu już nie ma. Ojciec pozbył się wszystkiego co ją przypominało. Dopiero sąsiadka uświadomiła chłopca, że powinno być na odwrót. Należy pielęgnować pamięć o zmarłej, by nie czuć jej braku. 



Bardzo ciepła, wesoła opowieść o trudnym wieku, dramatycznym wydarzeniu i prostych sposobach radzenia sobie w życiu ze smutkiem, rodzącym się nowym uczuciu do koleżanki, nawiązywaniu przyjaźni. Milo to chłopiec bardzo wrażliwy, ale przy tym bardzo zaradny i pomysłowy. 




Książka nie jest melancholijna czy dołująca, wręcz przeciwnie. Pełna gagów i wybryków uczniowskich rozwesela do łez. Chłopięca wyobraźnia podsuwa najbardziej absurdalne pomysły i rozwiązania. Nie sposób nie śmiać się, a jednocześnie zamyślić nad tym, co jest najważniejsze dla takich dzieci. 
Bardzo pozytywnie zaskoczyło mnie umiejętne połączenie, przenikanie się w książce dwóch różnych światów. Pogodnej, wesołej i energicznej natury chłopca, z poważną traumą po stracie najbliższej osoby. Ta książka to samo życie i to w najlepszym wydaniu. Szczerze polecam.





"Kiedy Summer Goodman wkroczyła w moje życie, miałem na głowie fryzurę jak spod kosiarki i ukrywałem się za ścianą z papieru toaletowego. Na jej widok serce mocniej mi zabiło. To oczywiście taniocha i pusty frazes, ale właśnie te słowa najlepiej opisują, jak bardzo spodobała mi się w swoich białych szortach i podkoszulku na ramiączkach. Miała włosy koloru lemioniady i bynajmniej nie tej różowej.
Podeszła prosto do stojaka ze słodyczami, wzięła paczkę gum jogutowo-truskawkowych i przeszła obok mnie do kasy. Rzuciła na mnie okiem, a ja znowu zadawałem sobie w myślach pytanie:               " Dlaczego akurat papier toaletowy? Dlaczego nie potrzebowaliśmy czegoś fajnego, na przykład proszku do prania albo pozwolenia na połów ryb w pobliskim jeziorze?".
W każdym razie  Summer Goodman spojrzała mi prosto w oczy i wypowiedziała pięć najpiękniejszych słów, jakie kiedykolwiek słyszałem:
- Ten papier jest naprawdę ultramiękki"




Kacer Niewypał to wulkan energii, niebanalnych pomysłów i nieprzeciętnych działań. Ma wymyślonego przyjaciela niedźwiedzia Totala oraz kolegę Tola Brokuła. Bohater prowadzi agencję detektywistyczną, specjalizuje się bowiem w rowiązywaniu najtrudniejszych zagadek. Nie zraża go żadna trudność czy przeszkoda.





Do każej sprawy podchodzi profesjonalnie, bardzo skrupulatnie ją badając i tak bardzo się tym przejmuje, że pomimo widocznego rozwiązania doszukuje sie drugiego dna. Dostaje zlecenie na odnalezienie między innymi: zaginionej papugi, mordercy chomika, złodzieja słodyczy, Kacpermobila i cennej łyżeczki czy sprawcy bałaganu na podwórku. Wszystko było by dobrze, gdyby nie pewne zgryzoty w postaci dwóch dziewczynek. 








 Jedna to Karina, różnie przezywana przez Kacpra, konkurecja zawodowa (Zombi, Diablica), z którą ostatecznie zmierzył się w zadaniu detektywistycznym zorganizowanym w szkole, gdzie należało zająć się zniknięciem globusa. 





Druga zaś to koleżanka Malwina. Posiadała pewną wadę wzroku oraz silny pociąg emocjonalny do niego samego, co bardzo irytowało Kacpra. Za wszelką cenę chciała się z nim zaprzyjaźnić. To również nie dawało mu spokoju i zmuszało do ciągłego obarczania jej swoimi niepowodzeniami. 




Ciągłe przeprowadzki mamy Kacpra w celu poszukiwania  pracy oraz kłopoty z nauką, a konkretnie z matematyką, nie ułatwiały chłopcu życia. Lektura uczy młodych czytelników w bardzo fajny i młodzieżowy sposób jak radzić sobie z codziennością oraz przyjmować wszystko z uśmiechem na twarzy.




"Nie przepadam za Panem Buraskiem. To kot Malwiny Piąstki. Ilekroć odwrócę głowę, zaraz zanurza łapkę w mojej herbacie. 
- Wyraźnie cię lubi - zuważa Malwina. - W ten sposób okazuje swoją sympatię.
Muszę to wszystko znosić, bo Malwina jest mi potrzebna, aby potwierdzić moje kłamstwo. Siedzimy na werandzie i pijemy razem herbatę.
- Powinniśmy spotykać sięprzy herbacie raz w tyygodniu. Byłoby to coś przenajcudowspanialszego - trajkocze Malwina, przejawiająca skłonność do dziwolągów językowych. Od kiedy się tylko pojawiłem, jest rozgorączkowana i buzia jej się nie zamyka. Nawet nie dałem rady wtrącić, że jej kotka powinna się raczej nazywać Pani Buraska. 
- Malwinko, jest coś, o czym musimu porozmawiać - zaczynam.
- Och, uwielbiam rozmawiać - mówi, wskazując na mój kapelusz. - Czy lubisz biszkopty?
Obracam się, żeby spojrzeć jej w oczy. W oczy z dziwacznymi źrenicami nie do pary.
- Malwinko, moja agencja cię potrzebuje - oznajmiłem jej.
- Ojej - słyszę. - Agencja modelek? Pewnie spodobały się wam moje oczy.
- Nie - tłumaczę jej. - To nie jest agencja modele. To agencja detektywistyczna.
Ledwie tylko wypowiedziałem te słowa, słyszę plusk.
Pab Burasek chytrze wykorzystał fakt, że znów odwróciłem głowę, i zanurzył w herbacie obydwie łapki. "





Wydawnictwo Znak Emotikon






środa, 19 grudnia 2012

"NOWE PRZYGODY BOLKA I LOLKA. ŁOWCY TAJEMNIC"

Kilka wciągających opowiadań, których autorzy to: Grzegorz Gortat, Maciej Wojtyszko, Rafał Kosik, Wojciech Bonowicz, Ewa Karwan-Jastrzębska, Anna Onichimowska, Jerzy Illg.


Zafundujcie sobie niesamowity powrót do dzieciństwa, tymi bajkami żyła cała Polska 30-40 lat temu. Pokażcie swoim dzieciom jak kiedyś wyglądały prawdziwie spokojne i ciekawe dobranocki. Reksio, Bolek i Lolek, Rumcajs - ich przygód nie da się zapomnieć!



Mojemu synowi najbardziej podobała się przygoda, której Bolek i Lolek stają się detektywami, by odnaleźć właściciela małego pieska. Mnóstwo zabawy i wesołych sytuacji!



Jest też przygoda mrożąca krew w żyłach! Czego bowiem się nie robi dla miłości!

"Rude warkocze Zuzi nie dawały im spokoju. Słońce wpadające przez okno klasy budziło w jej błyszczących włosach złociste iskry, które wprost kłuły w oczy. Na dużej przerwie Lolek nie wytrzymał:
- Skoro pojedynek się nie udał, musimy zwrócić jej uwagę w inny sposób. Niech prawdziwego zwycięzcę wyłoni uczciwa rywalizacja.
- Podejmę każdą rękawicę. Co proponujesz? - zapytał Bolek.
- Wyścig. Kto pierwszy okrąży na rowerze kamienicę Zuzi i przez przelotową bramę pod jej domem wjedzie na podwórko, ten będzie miał prawo ubiegać się o jej względy. Kto przegra, honorowo wycofa się  z tej rywalizacji.
- Zgoda.
Po lekcjach dopompowali opony w swoich błyszczących rowerach i wystartowali spod słupa z ogłoszeniami na rogu sąsiedniej ulicy. Na prostej przed kamienicą Zuzi rozwinęli niewiarygodną szybkość. Mimo że Bolek z całych sił naciskał na pedały, na prowadzenie wysunął się Lolek, który jako pierwszy skręcił w ciemną bramę prowadzącą na podwórko. Ostatni widok, jaki zapamiętał, to był rosnący gwałtownie w oczach wielki rower, na którym z bramy wyjeżdżał na ulicę kominiarz. odzyskał przytomność, gdy Bolek prowadził go do domu, niosąc w ręku ósemkę, jak została z przedniego koła jego roweru"


Oraz super zabawy nie tylko dla chłopaków.

"Był słoneczny wakacyjny dzień. Bolek i Lolek zaraz po obiedzie zabrali się do budowania wigwamu. Pomysł narodził się w związku z faktem, że Mama zaprotestowała przeciwko oglądaniu w telewizji filmu o Winnetou i poprosiła, żeby zajęli się czymś sensownym. Koniecznie na świeżym  powietrzu. Jest piękna pogoda, nie warto marnować dnia na siedzenie przed telewizorem.
Właściwie racja. Można samemu sprawdzić się w trudach i radościach indiańskiego życia. Można sobie zbudować wigwam. 
- Weźmiemy stare koce, dobrze, Mamo?
Mama westchnęła ciężko, ale zgodziła się na użycie kilku koców i kap z łózek oraz stojących w komórce dwóch lekkich metalowych drabinek. Budowa wigwamu poszła bardzo szybko - na tyłach domu, w którym mieszkali, rozstawili drabinki, narzucili na nie koce, poprzyczepiali materiał takimi specjalnymi żabkami do wieszania mokrej bielizny i już!  Bardzo fajny wigwam.
Budowa całej konstrukcji zajęła im może piętnaście minut, może trochę więcej.
Usiedli.
siedzą.
- Fajnie! - mówi Bolek.
- Jasne - odpowiada Lolek.
- Możemy tak sobie tutaj posiedzieć, ile chcemy - stwierdza Bolek.
- I nikt nas nie może zobaczyć - dodaje Lolek.
i nic. Cisza. Siedzą. Co można robić w wigwamie?
- Gdybyśmy mieli coś do jedzenia, to moglibyśmy tu zamieszkać!
- Świetny pomysł! Trzeba przynieść dużo różnych rzeczy do zjedzenia!
Rzucili się pędem do kuchni.
- Mamo, Mamo, czy możemy dostać coś do jedzenia?
- Już jesteście głodni? Przecież przed chwilą jedliście obiad. Poczekajcie, zaraz wam zrobię kanapki.
- Nie! Nie trzeba! Sami sobie zrobimy!
- Tylko żebyśmy mieli chleb, masło i nóż!
- Przygotujemy sobie posiłek w wigwamie!"



Znak Emotikon