"JA CHYBA ŚNIĘ" Joanna Wachowiak

Kolejne przygody Bartka tym razem przeżywane z wujkiem i ciocią. Mimo, iż w ich domu nie ma innych dzieci, bohater nie nudzi się, wręcz przeciwnie. Jego ciekawe pomysły oraz żywe sny zajmują dorosłych, aż ponad miarę. Początkowo przerażeni perspektywą kilkudniowego wychowywania małego człowieka nabierają dystansu do samych siebie, ale przede wszystkim zaczynają rozumieć czego im tak naprawdę brakuje w domu. Nie zawsze jest wesoło, bo przecież każdemu może przydarzyć się coś przykrego, ale z każdej opresji można wyjść cało. Okazało się, że nadopiekuńczość cioci nie zawsze jest bezpieczna, a pozornie "oschły" wujek okazał się super kompanem zabawy! Wydawać by się mogło, że to chłopiec uczy ich prawdziwego życia. Często zaskakuje dziecięcym spojrzeniem na świat czy celnymi uwagami na temat tego co dzieje się dokoła. Nie sposób się nie uśmiechnąć na bardzo wymyślne i bogate sny, które Bartek przenosi do życia rzeczywistego opowiadając opiekunom o robotach, dzikich zwierzętach, ślimaku czarodzieju czy spuchatku. Oj, nie nudzili się z chłopcem, nie nudzili. Wesołe, mądre i ciepłe opowiastki zilustrowane kolorowymi i śmiesznymi obrazami to wspaniała lektura dla każdego malucha i starszaka. Polecam!

"Ubraliśmy się raz-dwa, to znaczy wujek i ja, bo na ciocię trzeba było długo czekać. A potem to ona czekała na nas, bo obaj musieliśmy się przebrać: wujek dlatego, że włożył sweter, który jej się nie podobał, a ja, bo zdążyłem zgrzać się od tego czekania.

Gdy wreszcie wszyscy byliśmy gotowi, przyszła pora na zamontowanie fotelika w samochodzie.

- Na pewno dobrze go przypiąłeś? - niepokoiła się ciocia. 

- Tak, Bartek możesz wsiadać.

- Sprawdź czy pasy są dobrze napięte. A czy było słychać kliknięcie przy zapinaniu? - upewniała się ciocia.

- Pasy napięte. Kliknięcie słyszałem. Ruszajmy, bo jestem spocony - rzucił wujek, wsiadając do samochodu.

- Jazda w źle zapiętym foteliku jest ogromnie niebezpieczna - pouczała jeszcze ciocia, ale wujek tak na nią spojrzał , że ucichła.

Kiedy dotarliśmy do kina, okazało się, że jedyny film dla dzieci to taki o grupie dzikich zwierząt przeżywających niesamowite przygody. Bałem się, że ciocia się na niego nie zgodzi - powie, że dzikie zwierzęta są niebezpieczne - ale na szczęście nic nie mówiła. Nie pozwoliła tylko kupić popcornu, choć wujek wyraźnie miał na niego ochotę.

- Jedząc w ciemnościach, można się niebezpiecznie zakrztusić. Poza tym popcorn jest po prostu niezdrowy - powiedziała i popchnęła nas w stronę wejścia na salę.

Spojrzeliśmy z wujkiem na siebie.

- Ja chyba śnię... - mruknął wujek pod nosem.

Film bardzo mi się podobał. Tak jak i restauracja, w której zjedliśmy obiad, choć ona akurat mógłby być smaczniejszy. Potem spacerowaliśmy po parku, karmiliśmy kaczki kawałkami bułki i właściwie sam nie wiem, kiedy dzień się skończył i znalazłem się w łóżku.

Zasnąłem bardzo szybko, to znaczy zanim skończyła się druga płyta z nagranymi bajkami.

Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie okropny sen, który mi się przyśnił.

- Aaa! Mamo!... Yyy... Wujku! - zawołałem.

- No, co tam? - Wujek zapalił lampkę i usiadł na brzegu łóżka. - Bartek, to ja. Możesz już wyjść spod kołdry.

- Śniło ci się coś, Bartusiu? - dopytywał ciocia, która też przyszła sprawdzić, co się dzieje.

- Mhm. - Pokiwałem głową. - Tak, śniło... Skorpion.

- Widzisz? To na pewno przez ten film - złościła się na wujka ciocia. - Takie są skutki straszenia dzieci!

- Skorpiona w filmie nie było - bronił się wujek.

- Jesteś pewien? - Ciocia ujęła się pod boki. - Bo kątem oka  widziałam, że w kinie to ty spałeś. 

- Ale to nie wszystko! - przerwałem im. - Były we śnie też krab, pająk, wąż, krokodyl, i wiedźma, i duch, agama... i wirus - dokończyłem sennie i padłem na poduszkę, bo zmęczyłem się tym wyliczaniem. - Wujku, zostaniesz ze mną, aż zasnę?

- Pewnie, że tak - obiecał i przesiadł się na krzesło, które przystawił do łóżka.

Ciocia, wciąż jeszcze gderając, zgasiła światło i wyszła z pokoju.

- Bartek - ziewnął wujek. - A czy próbowałeś poradzić sobie z takimi stworami ze złych snów? No wiesz, na przykład schować się przed nimi, uciec...?

- Pewnie, że próbuję. - Kiwnąłem głową. - Zawsze! Ale tym razem to było niemożliwe, bo w tym śnie siedziałem z nimi wszystkimi w samochodzie i byłem zapięty w foteliku. Ciasno. A rozpiąć się nie mogłem, bo to by przecież było NIEBEZPIECZNE!

Wtedy wujek zaczął się śmiać. Parskał i chichotał, aż do pokoju wróciła ciocia.

- O co chodzi tym razem? - spytała i włączyła światło.

Gdy się dowiedziała, zrobiła się czerwona jak burak. A wujek wciąż się zaśmiewał, raz po raz ocierając łzy."

Wydawnictwo BIS

"O CZYM NIE ŚNIŁO SIĘ DOROSŁYM" Joanna Wachowiak

Kto powiedział, że w czasie snu nie można przeżywać przygód, zwiedzać świat, zawierać przyjaźnie, poznawać i czuć? To najlepszy czas na to! Przekonaliśmy się o tym, czytając historyjki o Bartku. Bohater każdej nocy miał co robić, a jego wędrówki zawsze były tak rzeczywiste, aż trudno uwierzyć, że tak naprawdę... się nie wydarzyły. Daję słowo! Dzięki temu dzieci mogą dowiedzieć się co to znaczy być dorosłym i wcale nie zazdroszczą nam tego! Za to wolałyby być kamieniem, ptakiem albo rozumieć mowę psów. To dopiero radość, móc robić na podwórku z pupilem, o czym tylko zamarzy! Ale spotkanie z czarownicą nie należało do udanych. Cóż z tego, kiedy tyle ciekawych i zabawnych rzeczy spotkało Bartka i nas oczywiście, bo po takich opowiastkach nasze sny również były kolorowe i żywe. Polecamy bardzo wszystkim do snu. A o poranku jak najszybciej opowiedzcie komuś swój sen, by go nie zapomieć. Zobaczycie sami jak cudowne przygody są również i waszym udziałem!

"Wieczorem w telewizji był fajny film. Niestety, rodzice nie pozwolili mi go oglądać.

- To niej est film dla dzieci - powiedział tata. - A poza tym o tej porze powinieneś już być w piżamie i szykować się do spania.

- To niesprawiedliwe! - zawołałem. - Dlaczego dorośli mogą wszystko, a dzieci nie?

Tata spojrzał na mnie w taki sposób, że od razu poznałem, że nie ma co prosić dalej. Chwilę później, już leżąc w łóżku, pomyślałem sobie, że o wiele lepiej jest być dorosłym i że nie mogę się doczekać, kiedy przestanę być dzieckiem. A potem zasnąłem. 

Rano obudziłem się bardzo wcześnie. Rodzice widocznie wciąż spali. Pomyślałem, że bardzo się ucieszą, jeśli ich obudzę. Pobiegłem do sypialni, żeby zrobić im niespodziankę.

Ale niespodzianka spotkała mnie. W sypialni rodziców nikogo nie było!

- Mamo! Tato? Gdzie jesteście? - zawołałem.

Nikt nie odpowiedział, więc ruszyłem do kuchni sprawdzić, czy tam są. Kiedy szedłem korytarzem, zerknąłem w lustro. I...

Jak to?! To niemożliwe! Po prostu nie mogłem uwierzyć własnym oczom!

Zamiast mnie był ktoś dorosły. To znaczy, to byłem ja, tylko dorosły! Nie byłem dzieckiem: byłem wysoki, miałem zarost na brodzie jak tata i włosy na rękach i nogach też jak on. Ze zdziwienia nie mogłem się ruszyć. Stałem i patrzyłem na siebie. Jak to, jestem dorosły? Najpierw trochę się przestraszyłem. Potem jednak przyszło mi do głowy, że spełniło się moje marzenie.

- Hurra, jestem dorosły! Mogę robić, co tylko chcę! - zawołałem.

I pomyślałem sobie, że zacznę dzień tak, jak robią to dorośli: napiję się kawy. Włączyłem więc ekspres i poczekałem, aż filiżanka się napełni. Byłem z siebie dumny: prawdziwa kawa, a nie jakieś kakao dla maluchów! I nikt mi nie zabroni!

Bardzo zadowolony wypiłem łyk kawy

- Fuj! Ble! Co za ohyda! - Plułem do zlewu. - Jak oni mogą to pić?

No cóż, pomyślałem. Początek nie był udany. Skąd mogłem wiedzieć, że to takie paskudne, skoro nigdy nie pozwalali mi spróbować? Za to dalej będę robił same fajne rzeczy. Hm, od czego by tu zacząć? O, pooglądam sobie bajki! I to nie dwie ani trzy , ale całe mnóstwo! Mogę, bo jestem dorosły - cieszyłem się. Poszedłem do salonu i włączyłem telewizor. Dobrze wiem, na jakim kanale są bajki, więc wcisnąłem guziki na pilocie. Bajek jednak nie było. Były za to jakieś nudne wiadomości. To dziwne... Może coś się zmieniło w programie? Wciskałem po kolei wszystkie guziki, ale bajek nie znalazłem. Ani jednej. Za to na każdym kanale były wiadomości. No nie, pomyślałem. A taką miałem okazję, żeby się naoglądać...! Nikt by mi nie mówił: "Bartek, dość tych bajek. Umówiliśmy się, że obejrzysz tylko dwie, więc proszę wyłącz telewizor".

Skoro bajek nie było, postanowiłem robić inne fajne rzeczy. To znaczy pójść na plac zabaw i na lody. Ubrałem się więc szybko i wyszedłem z domu. Po drodze przypomniało mi się, że sam będę musiał za lody zapłacić. Zaraz, zaraz... czy ja mam pieniądze? Dorośli zwykle noszą drobne w kieszeni... Sięgnąłem więc do niej i hurra! Znalazłem drobniaki. Taki byłem uradowany, że przez całą drogę podskakiwałem i śpiewałem:

- Mogę robić, co chcę! Mogę robić, co chcę!

Na ulicy nie było zbyt wielu ludzi i bardzo dobrze, bo przechodnie patrzyli na mnie ze zdziwieniem. Niektórzy na mój widok pukali palcem w czoło. Jakaś dziewczynka idąca z mamą za rękę przyglądała mi się ze zdziwioną miną. Pokazałem jej język, a ona od razu pociągnęła mamę za rękaw i poskarżyła na mnie. 

Mama dziewczynki spojrzała z oburzeniem.

 - No wie pan, jak pan może! Powinien się pan wstydzić! Jaki przykład daje pan dzieciom?

Rzeczywiście się zawstydziłem, i to tak, że obróciłem się pięcie i uciekłem. Słyszałem jeszcze, jak mama tej dziewczynki woła za mną:

- Dorosły, a zachowuje się jak dziecko!"

Wydawnictwo BIS

"KOT KAMELEON" Joanna Wachowiak

"To co się źle zaczyna, dobrze się kończy" tak można skrótowo opisać początek książki. Natalce nie spodobał się pomysł rodziców na wyjazd do babci Anieli. Nie lubiła wsi, nie miała tam co robić. Poza tym tata omyłkowo zostawił jej swoją walizkę, pozbawiając córkę zabawek i przytulanki. Tego było już za wiele! Ja ona wytrzyma tu trzy dni? Teraz do akcji wkroczyć musiała już tylko babcia, która gorącym kakao, kolorowymi kapeluszami i tajemnicą rozbitej lampy rozbawiła oraz bardzo zaintrygowała dziewczynkę. Chłodny strych, pełen zakamarków, pudeł i kurzu okazał się najbardziej ciekawym miejscem, gdzie skrawek szkiełka przenosił Natalkę do innego świata. A może to jej wyobraźnia płatała jej figle? Niesamowicie tajemnicza atmosfera domu, niecodzienne zajęcie babci oraz czarny, nieufny kot sprawiają, że książka wciąga na dobre. Pachnąca polnymi ziołami i kwiatami opowieść Joanny Wachowiak przenosi czytelnika z nerwowego, pędzącego miasta na spokojną, przytulną wieś. Tu czas płynie inaczej, a zwierzęta zdają się porozumiewać z ludźmi zrozumiałym językiem. Kot Blekot towarzyszy dziewczynce w fantazyjnych podróżach po świecie widzianym zza witrażowego szkiełka. Barwne, żywe obrazy zmieniające się jak w kalejdoskopie urzekają i zadziwiają. Dziewczynka ma okazję z bliska poznać, niemal dotknąć nieznany dotąd jej świat. Wszędzie pojawia się dziwny kot zmieniający swój kolor. W następstwie dramatycznego wydarzenia tytułowy Kot Kameleon  pojawia się naprawdę. Chyba to nie były tylko sny na jawie? Aura magii i czarów unosi się w całym domu i udziela wszystkim domownikom. Od pierwszego dnia pobytu Natalia to czuje i w końcu  docenia rodzinne powiązania z rzekomą czarownicą. Co więcej, okazuje się, że i ona sama prawdopodobnie jest...., ale o tym cicho sza, bo to ... kolejny sekret. Zachęcam byście poznali go osobiście. Finał zaskakuje samą bohaterkę oraz nas czytających. 

Książkę warto poznać, bo jest pięknie wydana i napisana. Adresowana jest nie tylko do dzieci, które nie spotkały się jeszcze z magią w swym krótkim życiu, ale również do ich rodziców, którzy nie wierzą już w jej moc.

Bije z niej niespotykane ciepło, siła i blask, co niewątpliwie doda więcej 

kolorytu naszej szarej rzeczywistości. 

Tego właśnie sobie i Wam, drodzy Czytelnicy,  życzę na ten Nowy Rok! 

"Mama spoglądała to na nią, to na szkiełko, najwyraźniej niczego nie rozumiejąc. W końcu wyciągnęła rękę.
- Pokaż, kochanie. Spróbuję.
Przytknęła kolorowy kawałek do oka.
- No i? - niecierpliwiła się Natalia. - Co widzisz?
- Hm... - Mama przykładała do oka kolorowe części szybki. W końcu zerknęła na Natalię. - A co ty widzisz?
Natalia wzięła od niej szkiełko. Tym razem przyłożyła do oka szybkę w żółtym kolorze. Obraz za oknem natychmiast się zmienił.
- No jak to: co widzę? Łąkę pełną żółtych kwiatów. Tych, z których latem plotłyśmy wianki.
- Mleczów? - zdziwiła się mama.
- Tak, jest ich mnóstwo! latają nad nimi pszczoły.
- Pszczoły?... Jesienią? - Mama spojrzała za okno. - Nad polem tylko ptaki...
- Mamo, to pszczoły! o, tam mają ule - Natalia wskazała ręką na lewo. - Miód z nich aż wycieka. Kot, żółty kot! Ee, już się schował. Ten kot jest dziwny, ciągle zmienia kolor... Och, i balony! Dwa wielkie balony, stoją nadmuchane, z przypiętymi koszami, gotowe do odlotu. A tutaj ogromna babka pisakowa i wielki kawał sera, widzisz? Już się do niego mrówki zbiegły. - Wskazywała ręką na wprost i na prawo. - Pewnie olbrzymy wybrały się na piknik, przyleciały balonami, rozłożyły jedzenie... Spójrz, przy serze stoją solniczka i pieprzniczka! Olbrzymy pewnie poszły zrywać słoneczniki - rosną z tyłu, za wszystkimi, i też są ogromne!
Mama wodziła wzrokiem za wyciągniętą ręką Natalii, ale widziała jedynie to co zwykle: domy, drogę ze stojącymi na niej kałużami, dwie wierzby, choinki i niewykończony budynek, a za tym wszystkim - rzędy drzew tworzące ścianę lasu.
- No i co? Nie widzisz tego? - Natalia odjęła szybkę od oka i spojrzała na mamę. - Nie widzisz... - stwierdziła z żalem, widząc jej bezradną minę. - Ale przecież jak tylko przyłoży się szkiełko... przecież można to wszystko sobie wyobrazić. Dziadek by potrafił. 
- Tak, dziadek... Ja tak nie potrafię. No, kochanie? - Mama pogładziła Natalię po policzku, a potem łagodnie podniosła palcem jej brodę i z uśmiechem zajrzała w oczy. - Zejdziemy na dół? Wkrótce musimy jechać, tata ma ważne zebranie w poniedziałek rano i musi się do niego przygotować.
- Tak, zaraz zejdę - mruknęła Natalia.
Mama pogłaskała ją po głowie i pocałowała. Po chwili było już słychać oddalające się kroki i skrzypienie schodów. Blekot natychmiast znalazł sieobok Natalii, zupełnie niepostrzeżenie, jak miał to w zwyczaju.
- Jak wrócę do domu, wszystko znów będzie zwyczajne. - Natalia obracała w rękach kolorową szybkę."

Wydawnictwo BIS

"DASZ RADĘ, MARCELKO" Marcin Pałasz

Które dziecko nie marzy o posiadaniu  własnego zwierzaka w domu? O małym piesku, chomiku czy o kocie. Wielu rodziców po prostu spełni życzenie, ale mama Marcelki jednak mówi ciągle: nie. Dziewczynka bowiem nie jest zwykłą córeczką. Ma chore nogi po wypadku, więc obowiązki opieki nad pupilem spadłyby niestety na zapracowaną mamę. Nic jednak nie dałoby małej bohaterce książeczki więcej radości niż zabawa ze szczekającym przyjacielem. Tym bardziej, że w szkole nic dobrego również jej nie spotyka. Grupka wyniosłych koleżanek dokucza i przezywa każdego dnia. Nikt nie pomaga, ani nie broni Marcelki. Każdy boi się złośliwej Nikoli. Kiedy jednak po namowach lekarza mama godzi się na psa, dziewczynka nabywa więcej odwagi i pewności siebie. I nawet bardzo przykra przygoda w parku nie łamią ducha naszej dzielnej dziewczynki. Okazuje się nawet, że są wokół Marcelki koledzy i koleżanki wspierający ją. Z cienia wychodzi Maciek, który od dłuższego czasu planował, jak zdemaskować złe intencje klasowej złośnicy, ośmieszyć ją i ukarać. Bardzo ciepła, mądra i optymistyczna opowiastka. 

"Leżała na boku i myślała.

Dlaczego to wszystko jest właśnie tak, jak jest? Dlaczego to ona musi chodzić o kuli, boli ją chora noga i śmieją się z niej Nikola oraz jej przyjaciółki...? Dlaczego to właśnie w nią, jeszcze gdy była w przedszkolu, wjechał tamten samochód prowadzony przez złego kierowcę? Przez to wszystko czasem - choć niezbyt często! - zdarzało jej się pomyśleć, że to z tego powodu mama nie jest całkiem szczęśliwa. Bo przecież gdyby nie tamten wypadek, gdyby nie lekarze, którym trzeba było płacić dużo pieniędzy, tata nie musiałby pojechać daleko do pracy, hen! - aż za zimne Morze Północne, gdzie pracował na platformie i wiercił dziury w morskim dnie, szukając ropy naftowej... Gdyby nie jej chore nogi, mogłaby robić w domu dużo więcej: wynosić śmieci, zmywać naczynia po obiedzie lub kolacji, a może i odkurzać. Niektóre jej koleżanki przecież już to robiły, pomagając swoim mamom!

A ona...? Nawet podczas wspólnych zakupów mama musiała iść powoli, by Marcelka mogła za nią nadążyć. Nigdy nic nie mówiła, nie poganiała jej, ale czasem Marcelka po prostu czuła, że mama się śpieszy, ale... ale nic nie dało się  z tym zrobić.

To były takie złe myśli, które zjawiały się czasem i nic nie można było na to poradzić. Babcia Aniela, której kiedyś zwierzyła się ze swoich zmartwień, przytuliła ją wtedy mocno i szepnęła do ucha: "Mój aniołku, jak ja się cieszę, że nie stało ci się nic gorszego...! Niektórzy mają gorzej, wiesz o tym?". I Marcelka wiedziała, oczywiście. Ale w szkołach patrzyła na tych, mieli lepiej: mogli biegać, skakać, grać w klasy... i było to dla nich tak oczywiste, że nawet nie potrafili się tym cieszyć. Bo nigdy nie musieli kuśtykać o kuli. 

Marcelka czuła się niepotrzebna. A nawet gorzej - czuła, że przeszkadza: przeszkadza mamie, która traciła przez nią zbyt wiele czasu, to przez nią wyjechał tata, to przez nią pani bibliotekarka codziennie przychodziła na parter, do jej klasy, by spytać ją przyjaźnie, jaką książkę przynieść następnym razem. w przyszłym roku w szkole ma być już specjalna winda dla dzieci takich jak ona, ale na razie windy nie było..."

Wydawnictwo BIS

"JAK KRZYŚ I BRYŚ ZDOBYWALI HALO" Katarzyna Matejek, Ewa Bieniak-Haremska

Piękna opowieść o wielkiej mocy dziecięcych marzeń, które są w stanie odmienić człowieka i świat. Historia ocieplona jest spokojnymi barwami wspaniałych ilustracji. Książeczka w sam raz na wieczorne spotkania rodziców z dziećmi przed snem. To, że dzieci mają wyobraźnię nie jest tajemnicą, ale że tak bogatą jak małego Krzysia, nie każda mama czy tata zdaje sobie z tego sprawy. Dążąc do spełnienia swojego życzenia dziecko przemierza cały dostępny mu świat dorosłych oraz własny baśniowy, by w końcu odkryć, że wszystko tak naprawdę jest w zasięgu ręki. Nie byłoby to jednak możliwe bez przyjaźni. Ta, zawarta z psem, jest najbardziej trwała i najpiękniejsza na świecie, bo trwa do końca życia. Krzyś i Bryś nigdy się nie rozstawali, ale w nocy nie mogli ze sobą rozmawiać, a co gorsza, słuchać wspólnie bajek taty na dobranoc. Po odmowie zakupienia telefonu komórkowego przez rodziców, chłopiec szuka innego rozwiązania. Wymyśla różne sposoby na to, by mogli być razem również po zmroku. Główka pełna pomysłów podpowiada najdziwniejsze rozwiązania, które tylko dzieci i zwierzęta mogą traktować poważnie. Dlatego też zwraca się o radę do konia, kury, gęsi i kota. Zapuszcza długie włosy i wciera skrzyp, planuje spotkanie z kosmitami i podróż na księżyc, byle by tylko spełnić marzenie. Kochający ponad wszystko swojego przyjaciela Krzyś chciałby być z nim zawsze w kontakcie. HALO ma mu to umożliwić, ale zdobycie go nie jest takie proste. Wspólne pokonywanie trudności i przeciwieństw losu jeszcze bardziej zbliża do siebie bohaterów i utrwala łączącą ich więź. Czy uda im się w końcu wspólnie usłyszeć bajkę taty o Panu Samolociku? Tego dowiecie się z tej sympatycznej bajeczki. Polecam.

"Ze wszystkich sklepów w mieście Krzysiowi spodobał się jedynie szewski. Było w nim pełno gwoździ i słoiczków z farbkami. Z górnych półek zwisały płachty gumy, a w kątach stała gąbka w rolkach. Śmierdziało też trochę klejem. Z wielkich szpulek odwijały się kolorowe sznurki, aż dziw, że wszystkie się ze sobą nie poplątały. Sprzedawca jednak radził sobie ze wszystkim doskonale - przeskakiwał nad pudłami, wspinał się po drabince. Krzyś pomyślał, że kto wie, może mógłby kiedyś zostać kimś takim.

- Sznurek do rozwieszania prania? - upewnił się sprzedawca. - Oczywiście, że mamy. Ile metrów odmierzyć? Dziesięć? Już się robi!

- Raz, dwa, trzy, cztery, pięć - liczył kolejne metry Krzyś, a szpulka kręciła się i terkotała. - Sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.

Zapragnął, by mama kupiła więcej sznurka, bo miał wielką ochotę sprawdzić, do ilu umie liczyć. Ale sprzedawca właśnie przeciął sznur nożykiem.

- Dziesięć metrów - podsumował mierzenie. - Coś jeszcze dla pani?

- Hm...hm... - namyślała się mama, ale nic nie przychodziło jej do głowy, bo cały czas myślała o nowej fryzurze. - Krzysiu, czy my nie potrzebujemy czegoś jeszcze?

Chłopiec rozejrzał się po sklepie. "Ejże, Krzysiu - zabrzmiał mu w głowie głos Brysia - a może na którejś szpulce jest nawinięte halo?"

- Czy ...czy ma pan może halo? - zapytał więc Krzyś niepewnie, nie odrywając oczu od srebrzystej szpulki.

- Halo...? Hm... ach, no tak, mam. Proszę - odparł sprzedawca i wyjął spod lady telefon z słuchawką. - Chciałbyś do kogoś zadzwonić?

A jakże! Przecież Krzyś nie marzył o niczym innym, jak tylko o tym, żeby móc zadzwonić do Brysia! Jednak potrzebował mieć własne halo i to na wieczór. Dlatego pokręcił przecząco głową."

 Wydawnictwo BIS

"STRACHY NA LACHY" Aneta Noworyta, Jolanta Marcolla

Mimo, że minął Halloween, to warto sięgnąć po lekturkę "Strachy na lachy" i mieć ją na swojej półce. Nigdy nie wiadomo jakie akurat straszydło, demon, duch czy licho nawiedzi nasz dom. Nie wszystkie są złośliwe, złe i krzywdzące. Ale każde ma intrygującą nazwę i swoją ciekawą historię. Te indywidualne biografie strachów, autorki bardzo skrupulatnie opisują wierszowanym słowem i bogatą kolorem ilustracją. Na pierwszy rzut oka bohaterowie nie mogą straszyć, bo są po prostu pięknie namalowani, ale ich przeszłość może wzbudzić niepokój. Straszono nimi dzieci, tłumaczono ich obecność w smutnych wydarzeniach życia, wierzono w ich moc sprawczą albo niszczycielską. Brrrr.. ciarki przechodzą. Mieliście pojęcie, że dawne latawce wyobrażano sobie jako czarne ptaki i kojarzono z wichurami? Ubożęta zaś to były opiekuńcze demony domowe. Dziś nikt nie daje temu wiary, ale... lektura zastanawia i poucza. Bo starych mądrości ludowych nigdy za dużo. Pomagają zrozumieć zjawiska pogodowe, przysłowia do dziś aktualne czy pochodzenie niektórych zmyślnych słów obecnych współcześnie w naszym języku. 

Aneta Noworyta - Tu znajduje się link bloga autorki książki

Jolanta Marcolla - A tu strona internetowa ilustratorki

UWAGA!

Wydawnictwo BIS

ma dla swoich Czytelników

 PREZENT MIKOŁAJKOWY

Promocja - rabat 20% 
na wszystkie książki Wydawnictwa 
- książki z dodatkowym rabatem 
można zamawiać do 8 grudnia:) 
Rabat nalicza się po wrzuceniu książek 
do koszyka i złożeniu zamówienia.

Wydawnictwo BIS

"KOCMOŁUCH

Siedzi sobie mały duszek.
Co za duszek?
Kocmołuszek!
Czarna buzia, brudne łapki,
Poprzestraszał wszystkie dziatki.
Chodź, demonie, do kąpieli!
Woda w mig cię tu wybieli.
Na to demon:
Nie ma mowy!
Ja pilnować muszę krowy.
Mleko spiję z niej cieplutkie,
Potem drzemkę sobie utnę.

I tak siedzi usmolony.
Brudny - lecz zadowolony."

Wydawnictwo BIS

"OPOWIADANIA Z PIASKOWNICY", "PIEGOWATE OPOWIADANIA", "OPOWIADANIA DLA PRZEDSZKOLAKÓW" Renata Piątkowska

Kupowanie książek i czytanie dzieciom sprawia mi wiele radości. Dzieci się tego domagają przed snem traktując to jako normalne codzienne zajęcie rytuału wieczornego, jak mycie zębów. I tak ma być. Czasem jednak brakuje sił  lub głos odmawia posłuszeństwa,  by podołać kolejnemu już opowiadaniu czy rozdziałowi i na ratunek przychodzą wtedy audiobooki. Odkryte niedawno przeze mnie płyty ze słuchowiskami bardzo przypadły do gustu latoroślom. Młodszy syn po prostu nie przestaje ich słuchać. Wyniósł już z przedszkola umiejętność uważnego wsłuchiwania się w czytane bajeczki, gdzyż tam właśnie, panie wychowawczynie, praktykują taką metodę uspokajania dzieci po szalonych zabawach. 

Książki Renaty Piątkowskiej adresowane są nie tylko do najmłodszych. Bohaterowie i ich przygody rozśmieszają także dorosłych. Przedstawiają świat z punktu widzenia dziecka, którego sposób patrzenia i rozumienia spraw w swoim otoczeniu, wprawić może rodziców także w zdumienie czy zakłopotanie. Przede wszystkim jednak dostarczają propozycji i sposobów radzenia sobie z dziecięcymi kłopotami, troskami.
Te pięciominutowe opowiadania to istna skarbnica wiedzy. Dzięki temu, że wiemy, co Tomek myśli i czuje, mamy sposobność  wzbogacić własne doświadczenie w wychowywaniu pociech. To ważne, by nie bać się rozmawiać z nimi. Pewnie niejedno z nich ma nam do zarzucenia, jak  mały narrtator opowiadań, że ich nie rozumiemy i wogóle nic nie rozumiemy. 

Audiobooki współtworzy znakomity aktor - Artur Barciś, którego przyjemny, spokojny i wesoły głos potrafi oddać każdą emocję, myśl i gest. Niesamowite!

RENATA PIĄTKOWSKA - tu jest pełen spis książek autorki

Dzieci bardzo przeżywały przygody bohatera, a dzięki odpowiedniej intonacji i różnorodnemu brzmieniu głosu lektora, to śmiały się, to smuciły. Zainspirowało je to do przelania swoich wrażeń  ze słuchania na papier. Oto owoce:

Wydawnictwo BIS

"SZARLOTKA PACHNĄCA MARZENIAMI" Iwona Czarkowska

 Ta książka pachnie nie tylko nowością, ale również najbardziej ulubionymi wspomnieniami dzieciństwa i domu. Jest tak apetyczna w odbiorze, że nie sposób przejść obojętnie obok niej. Sięgnęłam po nią nie spodziewając się, że będzie mi tak trudno się z nią rozstać. I wcale nie muszę, bo ma do zaoferowania coś wieć niż tylko interesującą fabułę. Ale zacznę może od początku. Szarlotka to nie tylko nazwa wspaniałego i powszechnie zananego i lubianego  deseru. Tak również wołano na  główną bohaterkę. Ona zresztą może poszczycić się kilkoma innymi przezwiskami oprócz dwóch używanych zwykłych imion - Natalii i Karoliny. Każdy woła na nią w inny sposób. Dla rodziców to Nastka, Tusia, dla kucharza Bazylego: Szarlotka, a dla przyjaciela Patryka - Szalotka. Skomplikowane? Może trochę.  Ale tak jest ciekawiej.

 Ta trzynastolatka bowiem jest bardzo wyjątkową dziewczynką. Wzbudza w otoczeniu równocześnie zdziwienie i podziw. A to przez swą niespotykaną, wrodzoną umiejętność. Potrafi wywąchać każdy zapach, odróżnić poszczególne zioła, perfumy, potrawy, wyróżnić tajne składniki z gotowych dań. I to wszystko za pomocą zwykłego nosa, w tym przypadku chyba raczej niezwykłego. 

Szybko więc zyskała sobie szacunek i sympatię ekscentrycznego kucharza Bazylego. Pracował on w pensjonacie, do którego wraz z rodzicami przyjechała dziewczyna. Miała spędzić tu wakacje, na czas zatrudnienia mamy jako recepcjonistki i taty jako elektryka. Tuśka nie nudziła się tu ani chwili. Było jej dane spotykać ducha Chińczyka, choć do końca nie było to tak jak myślała. Poznała jeszcze Dziadka, tajemniczego kota, podobno będacego samym przodkiem Bazylego oraz chłopca Patryka, nazywanego Patykiem. Przeżywa więc pierwsze wielkie "strachy" związane z pojawiającymi się na jawie duchami czy kotem naprowadzającym ją ciągle na rozwiązanie rodzinnej zagadki. O wiele bardziej jednak daje się ponieść coraz bardziej zażyłej znajomości z chłopcem. Dla Tusi miłość pachnie poziomkami, ale swoje zapachy mają też miejsca, wspomnienia i marzenia. 

 Czy to pierwsze miłosne uczucie przetrwa? Czy bohaterka zdoła pomóc Bazylemu wygrać konkurs kulinarny? Czy odnajdą wielki skarb pozostawiony kucharzowi w pensjonacie? Książka urywa się w pewnym momencie, by powrócić po 5 latach nieobecności Karoliny w pensjonacie z odpowiedziami na wszystkie te pytania. Warto je poznać. Polecam.

Nie sposób tu opisać ile smaków i zapachów przewija się przez karty tej ksiązki. Łączą się, przenikają, by powstało przepyszne ciasto, obiad czy kolacja. Mnóstwo fantastycznych przepisów od samego mistrza kulinarnego  pozwala poczuć się jak w prawdziwym pensjonacie. Nazwy przepisów na: intrygujący Zimny Pies, elegancki Krem z Cukinii czy pomysłowy Indyk Song w mięcie, mogą mylnie dawać wrażenie trudnych i czasochłonnych. Tak naprawdę to  proste i szybkie, choć wzbogacone o nieznane dotąd przyprawy czy składniki, sprawdzone receptury. Zachęcają do  sprawdzenia swoich możliwości w domowej kuchni. Ale też i moja 10 letnia córka chętnie sięgnęła po książkę, by coś przygotować samodzielnie. Przeczytała ją jednym haustem, bowiem bardzo lubi książki Iwony Czarkowskiej. Szczególnie spodobała jej się seria o Kaziu. 

"-Moja mam jest okropnie roztargniona. Raz, jak byłąm w pierwszej klasie, miała mnie zawieść do szkoły, ale zapomniała, że jestem w łazience i myję zęby. Wyszła z domu, zamknęła drzwi, pojechała autobusem i dopiero, jak wysiadła pod szkołą, zorientowała się, że zostałam w domu.

- No to przynajmniej dokładnie umyłaś zęby, Szarlotka, ty dziewczyno - roześmiał się Bazyli. - Nie martw się, zaprowadzę cię do recepcji. Oczywiście, jak już zjesz gofry. Pomożesz mi?

- No pewnie. Ja bardzo lubię gotować. No i uwielbiam smaczne zapachy. - uśmiechnęła się Tuśka. - Tylko, że nie umiem robić gofrów. Żadnych, nie tylko belgijskich. Pokaże mi pan?

- Jasne! Ale miałaś mówić do mnie: Bazyli - przypomniał kucharz. - Zaraz, gdzieś tu miałem zapasowy fartuch... Bez fartucha nie możesz pracować w kuchni. No, gdzie on jest? Już mam! - Wyciągnął fartuch z wielkiegio wiklinowego kosza z pokrywką, który stał w kącie kuchni.

Razem mieszali, ubijali, a potem  Bazyli wylał gotowe ciasto do gofrownicy.

- No to teraz musimy poczekać - powiedział, a potem ku zaskoczeniu Tuśki zerwał się jak oparzony: - Zaraz, zaraz... Zaraz cię złapię, ty szpiegulcu jeden! - Podbiegł do drzwi, otworzył je znienacka i wyjrzał na zewnątrz.

Ale pod drzwiaminie było nikogo poza czarnym kotem, który na widok kucharza odwrócił się i z godnością oraz wysoko zadartym ogonem pomaszerował korytarzem.

-Dlaczego pan się tak boi szpiegów tej pani... Płaszyńskiej? - zapytała Tuśka.

- Płocharskiej - poprawił ją Bazyli. - Ona prowadzi agroturystykę we wsi po drugiej stronie rzeki, ale marzy jej się wielki pensjonat. Wszystlko zaczęło się od tego teleturnieju, co go telewizja ma kręcić jesienią w naszym miasteczku. Dla kucharzy, zawodowych i amatorów. Kto wygra, dostanie pieniądze, bardzo dużo pieniędzy. Mógłbym kupić ten pensjonat. Właściciele od dawna chcą się go pozbyć.  Ale jak wygra Płocharska, to ona kupi i nazwie go Zielony Krasnal. A wtedy wszystko zejdzie na psy. Tylko co mam przygotować?

Dlaczego niby Zielony Krasnal? - chciała zapytać Tuśka. ale zamiast tego krzyknęła: 

- Belgijskie gofry!

- Nie, gofry nie - skrzywił się kucharz. - To by musiało być coś specjalnego. Ile razy coś wymyślę, okazuje się, że wiedzą o tym u Płocharskiej.

- Ale ja nie otym! Gofry się zaraz przypalą! - Tuśka pokazała na gofrownicy. - Czuję to!

Po chwili Bazyli podał jej porcję uratowanych przed zwęgleniem gofrów z musem truskawkowym.

- Faktycznie! Masz nosa, dziewczyno - powiedział, kiwając z uznaniem głową."

Wydawnictwo BIS

"STRASZYĆ NIE JEST ŁATWO" Marcin Pałasz

Chyba każdy z nas słychał o duchach. Ale czy ktoś je widział? No właśnie, a Marcin Pałasz udowadnia, że nie tylko istnieją, ale mają wpływ na nasze życie. Ktoś w końcu potwierdził, że one żyją wśród nas oraz są to dobre istoty, jeśli można tak o nich powiedzieć. Dziecko słyszy od najmłodszych lat o duchach, czasem jest ono nimi straszone, a to błąd. Może i one starają się być złe i nas straszyć , ale w tych czasach cieżko ludzi czymkolwiek przerazić. Zastanawiacie się, czy może duchy straciły swą moc? Nie, one po prostu nigdy nie były złe. To tylko my, ludzie, nadaliśmy im etykietkę strachu. Próbują się dostosować i ... marnie im to wychodzi. Przynajmniej w tej historii, opowiedzianej przez Marcina Pałasza. 

Gromadka różnych duchów wykonuje swoją rolę postrachów w bardzo sumienny sposób, ale im bardziej się starają, tym gorzej oni sami na tym wychodzą. Poza tym nie są na czasie z technologią i nowoczesnością przybyłych do dworku nowych lokatorów, stąd wiele przedziwnych zadarzeń. Śmieszne i niebanalne przygody wciągają czytelnika w nieznany dotąd  ciekawy świat ducha. Każdy w nich:  Dusia, Dziadek, Szurek, Zgryzelda, Wilkołak, Rudolf, Złota Rybka z aparatem tlenowym, Mały, Euglena Zielona to indywiduum z osobistymi problemami, zaletami i wadami, własnym spsobem na przeżycie. Może i są podobne do ludzi, ale o wiele bardziej przyjazne i wrażliwe jak się okazuje. Po zaponaniu się z tą książką nikt już nie powie, że duchy są nieprzyjemne, złe i przerażające. A zakończenie udowadnia, że współpraca może popłacać i układać się nawet z takimi dziwadłami. 

Książka bardzo przyjemna w odbiorze i wygodna dla dzieci. Duża czcionka i "grubopapierowe" strony zachęciły nawet mojego sześciolatka do samodzielnego czytania. Co wieczór przed snem  było wesoło i nikt nie bał się zasypiać pomimo "duchowej fabuły". Trudno powiedzieć, czy bohaterami ksiązki były tylko duchy, czy może także 12-letni Kacper, który swym przychylnym podejściem i nastawieniem do nich zyskał wielką sympatię moich dzieci. Autor wykazał się bardzo bujną wyobraźnią i humorem, ale nas to nie zdziwiło. Po lekturze "B@jki" czekaliśmy na nowe historie pióra Marcina Pałysza. Doczekaliśmy się. I nie zawiedliśmy się. 

"A wszystko zaczęło się dosłownie kilka dni po ich ostatniej, pamiętnej rozmowie na dachu, podczas ubiegłej pełni. Ledwo co zdążyli się zaciekawić, kto też mógł odwiedzić stary dwór, opuszczony od prawie dwóch wieków i zagubiony w środku wielkiego, starego lasu, a tu nagle coś zaczęło się dziać. W dodatku w jakim tempie!
- Tęskniliśmy za ludźmi - mruknął Szurek zgryźliwie, latając nad studnią i okrążając Małego, który siedział na osłaniającym ją okrągłym omszałym daszku. - No to teraz mamy ludzi. W nadmiarze. Tyle tylko, że jakiś dziwnych.
- Nie chcą zostawać na noc - bąknął Mały z wyraźnym żalem. - Nawet postraszyć ich nie można. I w ogóle są cały czas zajęci.
- Zajęci?! - zajęczała Dusia. - To ma być zajęcie?? Oni rujnują nasz dom! Mój Boże, co oni zrobili z dachem! Przecież jeden z kominów wpadł przez sufit na nasz strych! Gdybym była człowiekiem, umarłabym na serce!
- Faktycznie, dach jest chwilowo nieużyteczny - zgodził sięDziadek, starając się spokojnym tonem ułagodzić nieco Dusię. - Myślę jednak, że to nie potrwa zbyt długo.
- Oczywiście, że nei potrwa! - warknęła Dusia. - W takim tempie zrównają to miejsce z ziemią do następnej pełni! A my siedzimy tu z założonymi rękami i niczego nei robimy!
- A co możemy zrobić? - spytał Szurek posępnie. - Jest tak, jak mówi Mały: nie śpią tu, tylko przyjeżdżają co rano ta dziwną, wielką karocą bez koni. w dodatku ona dymi, warczy i śmierdzi. - Fuknął z niesmakiem. - Ja nie rozumiem, jak takie coś jeżdzi! Mam podejrzenia, że oni trzymają te konie w środku, pod klapą. Tak męczyć zwierzęta, przecież to bestialstwo!"

"Wrota uchyliły się szerzej i wreszcie zobaczyli wysoką postać Rudolfa, jak zwykle owiniętego w obszerną , czarną pelerynę. Kruczoczarne włosy z pasemkami siwizny miał starannie uczesane z przedziałkiem, jego twarz była blada jak zwykle, a żółte kły wręcz lśniły.
- Okaz zdrowia! - skomentowała Dusia. - Nie powiem, co o tym myślę, bo zrobi ci się przykro. Czemu nie chcesz z nami porozmawiać?
- Bo pewnie chcecie mnei poprosić, abym poszedł nastraszyć tych pomyleńców w waszym dworze - odparł Rudolf ponuro i nerwowo oblizał wąskie wargi. - Ja tam nie pójdę.
- Przecież obiecałeś, że nam pomożesz! - wyrwało się Małemu. - Więc czemu teraz...?
- Nie pójdę i już! - zbuntował się wampir. - Ambroży opowiedział mi, co się stało! Po tym, co oni wam wszystkim zrobili, ja się boję! Przypiekali Dusię w świetle słonecznym, zrzucili Szurka ze schodów, a w dodatku zrobili straszne rzeczy ze Zgryzeldą!!!
- No tak - mruknął Dziadek pod nosem, zwdychając głęboko. - Ambroży. Można się było tego spodziewać. Wierzysz temu staremu sklerotykowi?
- A co? - spytał Rudolf wojowniczo. - Z dalekawidziałem, jak wyglądała Zgryzelda! Potworność! A Dusia do tej pory nie jest jeszcze całkeim biała! Zamierzacie mi wmówić, że to wszystko nieprawda, i spodziewacie się, że tam pójdę?! Za grosz litości nei macie!
Wutłumaczenie Rudolfowi, co naprawdę zaszło w murach starego dworu, zajęło trochę czasu. Stary wampir, w miarę opowiadania Dziadka, z coraz większym zakłopotaniem drapał się po głowie i widać było, iż jest mu nieco głupio, że tak szybko uwierzył Ambrożemu.
- Więc Zgryzelda żyje? - upewnił się jednak nerwowo. - Nie została zmasakrowana?
- Wręcz przeciwnie - uspokoiła go Dusia. - Zgryzelda zaprzyjaźniła się z panią domu i chodzi do niej na zabiegi upiększające. Ale w tej sytuacji ty pozostajesz naszą ostatnią szansą. Wszyscy wiemy, jaki jesteś uzdolniony...
- Masz przecież dyplom z wyróżnieniem, wydany przez samego hrabiego Drakulę! - przypomniał mu Dziadek pochlebnie. - To nie byle co, więc pokładamy w tobie wszystkie nadzieje. Jesteśmy pewni, że dasz sobie radę, z takimi refencjami...
Rudolf, usłyszawszy te słowa, niemal rósł w oczach. Wyprostował się dumnie i uniósł głowę, patrząc na nich pobłażliwie z góry.
- No cóż - westchnął wreszcie. - Jak widzę, nie mam innego wyjścia. Do tej pory zachowywaliście się bowiem jak zgraja partaczy. Prawie nic się wam nie udało. Może faktycznie czas, abym ja zabrał się do tego..."

Wydawnictwo BIS

"KOTOSTROFY czyli o kotach strofy" Agnieszka Frączek

Przepiękne, wesołe, rozbawiające, zwinne wierszyki. Jak ich bohaterowie. Jak koty! Cudne ilustracje, istne małe dzieła sztuki, filcowo- materiałowe. Jakby trójwymiarowe, mięciutkie. Każdy kot inny, jak żywy wyskakuje z książki, by się z nami zaznajomić. Aż chce się je głaskać i tulić.

Prawdziwa gratka dla prawdziwych kociarzy!

" Kot bezpański to...fiu! fiuu!
Tylko czasem śni się mu
- zwłaszcza gdy wietrzysko hula - 
że go właśnie...ktoś ...przytula."

"Czy koty jedzą lody chałwowe?
Jeszcze niedawno dałabym głowę
za to, że każdy, każdziutki kotek
raczej na szpinak miałby ochotę
niż na dziwactwa owe smakowe."

"Radio się włącza takim przyciskiem
z zielonym albo czerwonym błyskiem,
lampę zapala pstryczkiem: pstryk, pstryk!,
pralkę pokrętłem: tyr-tyr, pyk-pyk.
A jak się włącza kotka małego?
Takiego kundla, ale kociego?"

" Kot na głowie tańczy fokstrota,
łazi po szafach, w łydki mnie szczypie,
ciągle coś miauczy i śmiesznie łypie,
zwłaszcza nad ranem, za kwadrans szósta,
gdy zauważy, że miska pusta."

"Wpadły koty do marketu,
a wraz z nimi trzech atletów - 
niosą siaty, pchają wózki,
pomagają dźwigać kluski,
turlać tuzin puszek groszku
i czterdzieści sześć pierożków."

"Czarny kot mi przebiegł drogę.
Teraz wiem (ba! przysiąc mogę!),
że to nie przynosi pecha,
że to radość! Ze uciecha!
Ze ten kotek, ta drobina
działa jak... jak koniczyna!"

Wydawnictwo BIS