"DZIEŃ CZEKOLADY" Anna Onichimowska

Niezwykła książka. Nic dziwnego, że została doceniona i nagrodzona w Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren. Bardzo ciepła, pogodna i mądra. Pomimo tego, że nie traktuje wprost o bardzo trudnych i ważnych sprawach, to dotyka tego, czego my dorośli bardzo się boimy. A mianowicie straty osoby bliskiej, pustki i samotności po niej. A tu jeden mały chłopczyk potrafił sobie z tym poradzić. Powiem Wam, że mnie zaskoczył i ujął tym bardzo. Nie zdajemy sobie sprawy jak dzielne i mądre potrafią być kilkulatki. Książka pokazuje i uczy jak cieszyć się z każdego dnia, chwili i wydarzenia. Poszczególne rozdziały odnosząc się do konkretnego stanu rzeczy w życiu bohatera, podają wskazówkę: gdzie i jak iść dalej. Dawid w czasie wielkiego smutku po śmierci siostry zyskuje przyjaciółkę Monikę. Na każdym kroku stara się spełnić jej marzenia o tańcu, nowym domu i dorosłości. Jak na prawdziwego przyjaciela przystało. Zdradza jej nawet tajemnicę kotki Zuzi, którą chłopiec uważa za wcielenie siostry. Dorośli oczywiście tego nie rozumieją. Należy więc o pomoc zwrócić się do Pożeracza Poniedziałków oraz Skoczka Czasu. Oni z pewnością zaradzą kłopotom Moniki z opieką społeczną i spełnią jej wielkie pragnienie bycia dorosłą. Przepiękna opowieść o dojrzewaniu, pierwszej miłości i szczęściu.

Nie sposób oczywiście przejść obojętnie obok cudnie kolorowych i wymownych ilustracji Anny Kaszuby-Dębskiej, dodających odpowiedniego uroku i klimatu książce. Szczerze polecam!

"- Mają mnie zabrać w poniedziałek... - oznajmiła Monika.
Siedzieliśmy w krzakach obok Zuzi. Od kiedy powiedziałem Monice, że to moja siostra, sporo czasu spędziliśmy razem.
- Ciocia powiedziała, że wkrótce przywiezie mnie tu z powrotem, ale na razie nic się nie da zrobić. Poprosiła też, żebym nie wyjeżdżała do babci.
- To może uciekniemy gdzie indziej? - zaproponowałem. Do poniedziałku był prawie tydzień.
Monika zgodziła się od razu. Zuzia chyba też, bo ruszyła za nami. Wziąłem z domu swoją skarbonkę i dwa naleśniki z serem. Mama pieliła akurat ogródek, więc krzyknąłem tylko, że wychodzę z Moniką. Monika wyniosła od siebie globus, żebyśmy się nie zgubili po drodze, spódniczkę hula i kilka jabłek.
- Dokąd się wybieracie? - dogonił nas jeszcze przed furtką głos pani Agnieszki.
- Uciekamy - przyznałem.
- Ale mam nadzieję, że wrócicie na obiad? - spytała.
- Nigdy już nie wrócimy! - zawołała Monika, złapała mnie za rękę i pobiegliśmy."

Świat Książki

"OPOWIEŚĆ O DRZEWIE FIGOWYM" Anna Kaszuba-Dębska

...czyli jak nauczyć się cierpliwości. Niesamowicie pięknie i pomysłowo wydana książeczka. Jej największym atutem są przecudnej urody ilustracje pani Anny Kaszuby-Dębskiej. Jej twórczość od pierwszego spojrzenia spodobała nam się niezmiernie. A mnie szczególnie. Obrazy są bardzo kolorowe, soczyste, wyraźne i ciepłe. Tak przyjazne dla oka i miłe dla duszy, że ciężko mi się z nimi rozstać. Prawdziwa esensja błogiego i beztroskiego dzieciństwa. Upokajają i wyciszają. Wzbudzają radość, euforię, dobry nastrój i chęć działania. Widać, że autorce nie brak wyobraźni, fantazji jaką pochwilić mogą się jedynie najmłodsi. Nieograniczona w formie, rozrzutna w kolorze, swobodna w przekazie. To sprawia, że książka żyje i przemawia. A treść jest nie byle jaka. To opowieść o wędrowcu szukającym swego przeznaczenia i celu życia. Kiedy już znajdzie dla siebie miejsce i zajęcie musi wykazać się cierpliwością, by spełnić swoje zadanie. Nie jest to łatwe, bo człowiek nie lubi czekać. Chce mieć wszystko na już i teraz. Ale tak naprawdę tylko to, co dojrzewa wolno i miarowo może dać nam prawdziwe owoce. Wszystko ma swój czas i miejsce. Nie można niczego przyspieszyć, bo wszystko zepsujemy. Należy tylko być spokojnym i ufnym. Dać szansę sobie i innym na rozwój i rozkwit. A nie pożałujemy. Zadowoleni i usatysfakcjonowani, a przede wszystkim szczęśliwi, osiągniemy w życiu wszystko to, co dla nas ważne.

Tego życzę Wam i sobie wraz z nową porą roku - przepiekną wiosną 

i radosnymi Świętami Wielkanocnymi!

"Szczęśliwy gospodarz, który nie był już zbłąkanym wędrowcem szukającym przeznaczenia, lecz właścicielem dorodnej winnicy, poznał piękną kobietę o łagodnym sercu. Pokochał ją mocno, a ona jego. Poślubił ją w cieniu figowego drzewa i ofiarował soczystą gałązkę figowca. Szukał na niej owoców, ale i tym razem ich nie znalazł. Pomyślał, że to jeszcze nie pora na figi."

http://www.wydawnictwowam.pl/