"OPOWIADANIA Z KLUCZEM" Polscy Pisarze Dzieciom

Nareszcie wakacje!! Czas swobody i radości. A jak wykorzystać go najlepiej? Rozwiązując zagadki i odkrywając tajemnice, oczywiście. Nic tak nie pociąga dzieciaki niż coś ukrytego, coś do znalezienia i wydedukowania. Ta książka to prawdziwa inspiracja na letnie przeżywanie przygód śmiesznych czy mrożących krew w żyłach. Każde opowiadanie, a jest wiele i rożnych autorów, to historia  niezwykła. Najmłodsi, niczym detektywi, wciągnięci w wir wydarzeń i akcji, poznają smak życia prawdziwego tajniaka czy agenta. Poszlaki, tajemnica, dowody, w końcu rozwiązanie to  etapy pasjonującego doświadczenia wakacyjnego. Dzieci, mając niesamowitą intuicję i wyostrzony zmysł obserwacji, potrafią zauważyć to, co dorosłym często umyka.  Bohaterowie lektury dążąc do wyjaśnienia zagadkowej sytuacji są w stanie zrobić wszystko, by zaspokoić ciekawość i doprowadzić do ujawnienia prawdy. I to bez względu na to czy chodzi o wykrycie rzekomego mordercy i "rozkrajacza " zwłok, siostrzeńca-złodzieja dzieł sztuki, odnalezienie skarbu z dzieciństwa w ziemi czy ustalenie anonimowego zabieracza igieł jeżozwierza. Zawsze towarzyszą temu wielkie emocje. choć może zacząć się niepozornie, bo od niewinnych pocztówek, pierścionka czy zaproszenia na urodziny. Może zdarzyć się wszędzie: w domu, na podwórku w pociągu, czy w środku miasta. Nie ma reguły. Trzeba być czujnym, by nie przeoczyć wspaniałej przygody. Każde śledztwo ma na celu wykrycie sprawcy lub wyjaśnienie zagadkowej sytuacji. Niekiedy  jednak prowadzi to do przykrych wniosków jak sprawa zniknięcia mamy Niki, ale najważniejsze, że ma swój koniec. Bo nie ma nic bardziej irytującego na świecie niż niedokończone, niewyjaśnione tajemnice. A jaka satysfakcja z samodzielnie odgadniętego zakończenia! Bezcenne. Z tą książką niestraszna nuda, bo wiele ciekawych spraw czeka na dedukcję i rozwikłanie. Potem pozostaje tylko uważnie rozejrzeć się dokoła  oraz wykazać się odrobiną cierpliwości, pomyślunku i dobrego humoru. To recepta na niezapomniane wakacje. Gwarantuję udaną zabawę umysłową, której nie powstydziłby się sam Sherlock Holmes! Szczerze polecam.

"- Okradli mnie!
W jednej chwili oprzytomniałem. Strzelając oczami na wszystkie strony, instynktownie sprawdziłem tylną kieszeń spodni. Odetchnąłem z ulgą: SpiderPen, czyli długopis, z którym od pierwszej klasy nigdy się nie rozstawałem, pozostawał na swoim miejscu. Nie to, żebym wierzył w talizmany, czary, zaklęcia, miłość i tym podobne bzdury, ale gdybym stracił SpiderPena, nie miałbym po co wracać po wakacjach do szkoły. To tak oczywiste, jak to, że dwa razy dwa równa się cztery.
Wezuwiusz Bis zaczęła lać łzy. wszyscy wbili wzrok w podłogę. Wszyscy z wyjątkiem mnie i Szweda, czyli Baseballówki: niczego nieświadomy, z przymkniętymi oczami kiwał się w rytm muzyki, a ja zacząłem wypełniać zapiskami zeszyt, który wyjąłem z plecaka. Obserwacja, reakcja - pamiętacie? Zebrałem już dość obserwacji, by sformułować pierwsze w nioski. Teraz musiałem tę wiedzę uporządkować. I obmyślić plan działania.
Kobieta przestawała płakać. Tata pierwszy się odezwał. Trzeba przyznać, że zachował się jak zawodowiec. Przynajmniej na tym etapie śledztwa.
- Co pani zginęło? - zapytał tata.
- Pieniądze... - wychlipała.
- Portfel?
- Nie - pokazała wewnętrzną kieszeń po lewej stronie żakietu. - Tu je trzymałam. Dla bezpieczeństwa. - Znowu broda się jej zatrzęsła. 
- Może przełożyła je pani do walizki? - podsunął tata.
- Wykluczone! Jest tak pełna, że gazety bym nie wcisnęła. Poza tym to mało bezpieczne.
Z opóźnieniem dotarło do niej, co właśnie powiedziała - i łzy znowu napłynęły jej do oczu.
- Dużo tego było? - zainteresował się Biznesmen.
- Dużo.
- A dokładnie?
- A po co to panu wiedzieć?
- Staram się tylko być miły.
Tata próbował rozładować wiszącą w powietrzu awanturę rzeczowym pytaniem:
- Jest pani absolutnie pewna, że nie zginęły wcześniej?
- Przy kontroli biletów jeszcze je miałam.
- Właśnie! - tata się poderwał. - Odszukam konduktora. Obsługa pociągu powinna się tym zająć. Niech zawiadomią policję. 
W tym momencie mężczyzna z tatuażem się poruszył. Nie wstając z miejsca, przytrzymał ręką drzwi.
- Teraz nikt stąd nie wyjdzie - zabasował.
- A to dlaczego?
Jęknąłem w duchu. Tata może i jest wybitnym specjalistą od poszukiwania gazu ziemnego, ale o zachowaniu w obliczu przestępstwa nie ma bladego pojęcia. A wystarczy przecież przeczytać choćby jeden kryminał.
Zanim Tatuaż zdążył odpowiedzieć, wtrącił się Biznesmen:
- Znam takich spryciarzy! Niby się idzie po konduktora, a przy okazji można ukryć trefny towar.
- Jaki trefny towar?
- Ukradzione pieniądze.
Tata zrobił się blady, jak kredowa skała, o zastosowaniu której pisał pracę magisterską.
- Pan mnie posądza o kradzież? Mnie? - wykrztusił.
- Nie twierdzę, że to pan - Biznesmen wbił w tatę wzrok, który zdawał się sugerować coś zgoła przeciwnego. - Ale same się nie rozpłynęły.
- To oczywiste - zgodził się Tatuaż.
Biznesmen przygryzł czarny wąs, a potem wycedził:
- Czyli złodziej jest wśród nas."

Wydawnictwo Literatura

"OKO W OKO ZE ZWIERZAKIEM" Renata Piątkowska

Wierzcie mi, że nie znacie zwierząt tak dobrze jak myślicie. Ta książka przedstawia je z zupełnie innej strony, ale prawdziwie. To niesłychane, co potrafią i jak mądre potrafią być! Każdy rozdział to osobna "sylwetka" bardzo indywidualnego i niezwykle przyjaznego zwierzaka. Wiele przygód i wesołych sytuacji opisuje autorka chcąc właśnie przybliżyć nam prawdziwe oblicze tych stworzeń. Śmieszne, ale i mrożące krew w żyłach przygody są udziałem nawet tych najmniejszych. No bo, co powiecie na gadającego gwarka, który pomógł swojemu panu oświadczyć się? Albo dziką świnię, która przyczyniła się do wielu udanych randek Mateusza? Jest też opowieść wojenna, o bardzo odważnym gołębiu Cher Ami, który za wszelką cenę dostarczał meldunki do żołnierzy. Kucyk Hektor zaś to bardzo odpowiedzialny przewodnik niewidzącego starszego pana. Ta lektura to kopalnia informacji i faktów na temat pozornie nieciekawych czy zwykłych zwierząt. Nic bardziej mylnego. Te ciepłe opowiastki dają wiele do myślenia. Otaczający nas "bracia mniejsi" zasługują na szczególną uwagę, opiekę i zainteresowanie. W dużej mierze dzięki nim żyjemy, rozwijamy się, zdrowiejemy, uczymy się, nabywamy sprawności i umiejętności, przyczyniają się do tego, że znamy swoje miejsce na ziemi. Za to wszystko należy im się szacunek, za ich bezinteresowne poświęcenie i przyjaźń. Polecam!

- Mani mieszka w niedużej indyjskiej wiosce i pomaga rolnikowi, panu Martinowi, w hodowli zwierząt. Ta małpa bez najmniejszego problemu radzi sobie ze stadem liczącym ponad setkę kóz. Każdego ranka sama jedna prowadzi je na pastwisko. Gdy któraś kózka próbuje zboczyć z trasy lub zostaje zbyt daleko w tyle, Mani jednym susem wskakuje jej na grzbiet i zmusza ją, by dołączyła do reszty stada. Potrafi kierować kozą nie gorzej niż jeździec koniem. W zależności od tego, w którą stronę chce skręcić, ciągnie kozę za lewe lub prawe ucho. A gdy zwierzę idzie zbyt wolno, pogania je, uderzając piętami po bokach. Nieraz widziałem, jak Mani galopuje na kozim grzbiecie uczepiona szyi i pochylona nisko niczym dżokej. Niezwykle zręcznie przesiada się z jednej kozy na drugą, a czasem dowodzi nimi z ziemi, wydając głośne okrzyki. Na pastwisku małpa bacznie obserwuje swoje podopieczne i nie dopuszcza do tego, by choć jedna się oddaliła. Przed zmrokiem sprowadza wszystkie kozy z powrotem do zagrody, gdzie czeka na nie pan Martin. Gospodarz już dawno się przekonał, że może całkowicie polegać na Mani, bo odkąd ona zajęła się wypasem kóz, nie odnotował żadnych strat. Całe stado, powtarzając niezmiennie: "Meee, meee", przemieszcza się potulnie tam, gdzie skieruje je małpa. A ona wydaje się zachwycona, że może się rządzić i skakać sobie z kozy na kozę. Ale najbardziej lubi ściskać w dłoniach kozie uszy i pędzić przez pastwisko na złamanie karku."

Wydawnictwo Literatura

"CIEKAWE CO BĘDZIE JUTRO?" Renata Piątkowska

Rozalka to przesympatyczna i wesoła dziewczynka, której przygody rozśmieszą każdego czytelnika. Jej naturalna ciekawość świata i "niewyczerpywalna" energia owocują niestworzonymi wprost zabawami. Kto inny były zdolny do pomalowania paznokci tacie podczas jego snu, jak nie rezolutne i dowcipne dziecko. Albo któż wymyśliłby uzdrawianie przeziębionej babci za pomocą psa, jak nie maluch z bardzo bujną wyobraźnią. 

Bohaterka również mianuje swojego drewnianego konika wilkiem z bajki o Czerwonym Kapturku oraz wymyśla sobie pasję zbierania odcisków stóp. Aby zdobyć upragnionego pupila: psa, wpada na szalony pomysł, by wyjść za mąż za jego właściciela. 

I jak tu przewidzieć co zrobią nasze dzieci? Nie sposób, ale dzięki temu, my rodzice, nie możemy się nudzić , bo nigdy nie wiadomo co przyniesie jutro:-)

"W końcu obie ustaliły, że urządzą koncert. Taki prawdziwy, kiszkowy. Najpierw, przez cały dzień wykręcały się, jak mogły, od jedzenia. Potem, kiedy już były bardzo głodne, przebrały się w najładniejsze sukienki, usiadły na krzesełkach i czekały. Dziadek, którego zaprosiły na koncert, też czekał. Rozsiadł się wygodnie w swoim ulubionym fotelu i zastanawiał się, co też te pannice tym razem wymyśliły.

Rozalka zerkała na Zuzię, Zuzią na Rozalkę, a obie tak głodne, że bez gadania zjadłyby konia z kopytami i zagryzłyby brukselką. Dłuższy czas jakoś nic się nie działo. I nagle brzuchy zagrały. Nie za głośno, ale pięknie. Najpierw jeden pomruczał, potem w drugim zadudniło i w końcu oba zgodnie zabuczały. Znawca muzyki wyłowiłby jeszcze różne inne dźwięki, coś jakby chroboty, ciurkanie, szmery i gulgoty. Tak więc koncert się udał.

Dziewczynki były zachwycone i czekały tylko na oklaski. Ale widocznie tym razem zamiast marsza kiszki zagrały kołysankę, bo dziadek zasnął w swoim wygodnym fotelu i nie było komu cmokać z zachwytu i bić brawo.

- Och, z dorosłymi to tak zawsze - westchnęła Rozalka i razem z Zuzią pobiegły do kuchni na kolację."

"-Jestem rybką! - wołała Rozalka i szorowała brzuchem po dnie wanny, a woda pryskała dokoła.

Potem Rozalka lepiła z białej piany pierogi, a w mydelniczce gotowała niby zupę. Miała też pod ręką kolorową konewkę, a ta, jak wiadomo, jest najlepsza do robienia deszczu. Ale to nie wszystko. Rozalka lubiła też wynieść coś ukradkiem z kuchni i wsadzić do wanny. Później sprawdzała, czy różne rondelki, spodeczki albo ogórki potrafią pływać, czy nie.

- Ojej, chochla od razu tonie, a deska do krojenia pływa ja prawdziwa tratwa.

Rozalka jedną ręką robiła wielkie fale, a w drugiej trzymała konewkę i polewała wszystko dokoła.

Podczas takiego sztormu wykradzione z kuchni jabłka z trudem unosiły się na wodzie, a jajka wolały nurkować i kulać się dnie.

Rozalka bawiła się w najlepsze, kiedy w drzwiach łazienki pojawiła się mama.

- Rozalko, coś ty nawrzucała do tej wanny? Brakuje tylko,żebyś sprawdziła, czy mój kapelusz potrafi pływać - złościła się mama. - A może jeszcze wsadzisz dowodu placek z jagodami?

Mama nic o tym nie wiedziała, ale Rozalka już dawno to sprawdziła. Słomkowy kapelusza mamy pięknie pływa, a z placka robi się zaraz ciapa. Za to jagody można wyłowić i zjeść."

Wydawnictwo Literatura

"OPOWIADANIA O ZWIERZĘTACH" Polscy pisarze dzieciom

I znów cała plejada wspaniałych twórców i artystów spotyka się w jednej lekturze, by bawić  i cieszyć swych czytelników. Joanna Olech, Paweł Beręsewicz, Agnieszka Frączek, Ewa Chotomska, Beata Ostrowicka, Renata Piątkowska, Barbara Gawryluk, Grażyna Bąkiewicz, Marcin Brykczynski, Anna Onichimowska, Roksana Jędrzejewska-Wróbel, Irena Landau, Magdalena Kozieł-Nowak, Katarzyna Bajerowicz, Mikołaj Kamler to nazwiska z "górnej półki". Reprezentują najwyższy poziom merytoryczny i estetyczny. Dzieci po prostu nie mogą się oderwać od czytania, oglądania i słuchania.

Adresatem książki są nie tylko najmłodsi, ale każdy kochający zwierzęta. W naszym przypadku to raczej brak możliwości posiadania zwierzaka w domu, dzieci więc rekompensują sobie ten brak wszelkimi dostępnymi historiami. Trafiliśmy na te bardzo mądre i ciepłe. Opowiadania z rozwiniętą fabułą przybliżają życiowe perypetie także ludzi. Książka udowadnia, że   tytułowi bohaterowie  także posiadają uczucia i problemy. Spotykają nie tylko ludzką miłość i współczucie, ale również doświadczają cierpienie i ból.
Te bezbronne istoty, żyjąc obok nas, są zdane wyłącznie na los i choć odrobinę dobroci ze strony dorosłych i dzieci. Historie życiowe niekiedy budzą smutek i żal. Pełno też radości i szczęścia, czyli jak w życiu. Dlatego ta pozycja jest tak bliska i przystępna. Nienachalnie uczą jak postepować, zachować się i co zrobić w kłopotliwym położeniu. Ale przede wszystkim emanują szczerą gotowością zwierząt do przywiązania się i całkowitego oddania przyjaźni. Kochają ludzi bezinteresownie i pomagają im jak potrafią. Ale czy człowiek chce odwzajemnić te uczucia? Okazuje się, że nie zawsze. I to jest bardzo przykre.

"Mila z ociąganiem poszła do siebie. Mieli bardzo duże mieszkanie i jej pokój też był spory, teraz jednak połowę przestrzeni zabierało terrarium. Mila włączyła lampkę, bo znowu nikt o tym nie pamiętał. W ciągu dnia wpadało tu słońce i nie było takiej potrzeby, ale gdy zapadał zmrok, żółwik potrzebował dodatkowego podgrzewania. Włożyła do środka trochę gotowej karmy i smętny listek sałaty, ostatni zresztą, bo też zapomnieli kupić. Popatrzyła na żółwia.
- A idź sobie - powiedziała cicho. - Nudny jesteś.
Próbowała wymyślić, co mogłaby robić z żółwiem. Ale przecież żółw ani nie biega za patykiem, ani nie bawi się piłeczką. Jedyne, co było fajne, to obserwować go, jak chodzi na krótkich łapkach. Wyjęła żółwia na dywan i patrzyła, jak śmiesznie sunie w stronę szafy.
Było gorąco. Uchyliła drzwi balkonowe, a potem usiadła na łóżku, podłożyła sobie pod plecy parę poduszek i wzięła z półki książkę o Franklinie. Brat się trochę z niej śmiał, że czyta takie dziecinne książki, ale ona je lubiła. Poza tym nie było w nich za dużo tekstu, a z czytaniem jeszcze sobie nie radziła zbyt dobrze. Nie wiedząc kiedy, zasnęła."

"Tego wieczora nie dałam się zagonić do łóżka o zwykłej porze. Biegałam w piżamie za szopem, który zdawał się być niezmordowany. Minęła jedenasta, a on nawet nie ziewnął. Buszował pod tapczanem rodziców, skąd raz po raz słychać było szalone galopady za kłębkiem kurzu albo urojonym przeciwnikiem. Wreszcie klatkę szopa postawiono w przedpokoju i tam miał spędzić noc. Najwyraźniej jednak nie skonsultowano tego pomysłu z Franiem. Zamknięty w klatce awanturował się tak bardzo, że rodzicom zmiękły serca i wypuścili więźnia. 

Ledwo drzwiczki się otworzyły - wyprysnął ze środka i wdrapał się na nasze piętrowe łóżko. Nie pytajcie, jak to zrobił - najwyraźniej jakimś magicznym sposobem, zgapionym od Spidermana.

Starsza siostra zajmowała dół łóżka. Franio upodobał sobie górę - moją miejscówkę. Polubił zwłaszcza cienki bawełniany kocyk w różowe grochy. Skotłował go trochę, uklepał i ułożył się do snu.

Rodzice odetchnęli z ulgą."

"Którejś niedzieli siedzieliśmy na tarasie, piliśmy herbatę i jedliśmy drożdżowe ciasto. Był też Kazio, ale nie jadł ciasta, tylko palił. 

-Spójrzcie! - powiedziała w pewnej chwili Mama Radka. - Czy to nie nasza Wronka siedzi na orzechu?

- E tam, mama! - prychnął Włodek. - Ty w każdej gapie widzisz swoją Wronkę. 

- Moja Wronka Kochana... - westchnęła Mama Radka.

I w tej chwili wielki, czarno-szary ptak sfrunął z orzecha prosto na jej ramię i zaczął jej kwilić i terkotać prosto w ucho. Potem zeskoczył na stół, z dezaprobatą pokręcił głową nad popielniczką Kazia, zajrzał pod stół, uszczypnął mnie lekko w ucho i odleciał.

- Powiedziała... - Mama Radka udawała, że coś jej wpadło do oka - powiedziała, że ma teraz swój dom i rodzinę, ale że kiedyś jeszcze do nas wpadnie. 

Ale nie wpadła. Czekałam całe lato i kawałek jesieni, a potem już nie miałam czasu czekać, bo na zimę wprowadziły się domu koty i musiałam je nauczyć, kto tu rządzi."

Wydawnictwo Literatura

"OPOWIADANIA Z PIASKOWNICY", "PIEGOWATE OPOWIADANIA", "OPOWIADANIA DLA PRZEDSZKOLAKÓW" Renata Piątkowska

Kupowanie książek i czytanie dzieciom sprawia mi wiele radości. Dzieci się tego domagają przed snem traktując to jako normalne codzienne zajęcie rytuału wieczornego, jak mycie zębów. I tak ma być. Czasem jednak brakuje sił  lub głos odmawia posłuszeństwa,  by podołać kolejnemu już opowiadaniu czy rozdziałowi i na ratunek przychodzą wtedy audiobooki. Odkryte niedawno przeze mnie płyty ze słuchowiskami bardzo przypadły do gustu latoroślom. Młodszy syn po prostu nie przestaje ich słuchać. Wyniósł już z przedszkola umiejętność uważnego wsłuchiwania się w czytane bajeczki, gdzyż tam właśnie, panie wychowawczynie, praktykują taką metodę uspokajania dzieci po szalonych zabawach. 

Książki Renaty Piątkowskiej adresowane są nie tylko do najmłodszych. Bohaterowie i ich przygody rozśmieszają także dorosłych. Przedstawiają świat z punktu widzenia dziecka, którego sposób patrzenia i rozumienia spraw w swoim otoczeniu, wprawić może rodziców także w zdumienie czy zakłopotanie. Przede wszystkim jednak dostarczają propozycji i sposobów radzenia sobie z dziecięcymi kłopotami, troskami.
Te pięciominutowe opowiadania to istna skarbnica wiedzy. Dzięki temu, że wiemy, co Tomek myśli i czuje, mamy sposobność  wzbogacić własne doświadczenie w wychowywaniu pociech. To ważne, by nie bać się rozmawiać z nimi. Pewnie niejedno z nich ma nam do zarzucenia, jak  mały narrtator opowiadań, że ich nie rozumiemy i wogóle nic nie rozumiemy. 

Audiobooki współtworzy znakomity aktor - Artur Barciś, którego przyjemny, spokojny i wesoły głos potrafi oddać każdą emocję, myśl i gest. Niesamowite!

RENATA PIĄTKOWSKA - tu jest pełen spis książek autorki

Dzieci bardzo przeżywały przygody bohatera, a dzięki odpowiedniej intonacji i różnorodnemu brzmieniu głosu lektora, to śmiały się, to smuciły. Zainspirowało je to do przelania swoich wrażeń  ze słuchania na papier. Oto owoce:

Wydawnictwo BIS

"GDYBY JAJKO MOGŁO MÓWIĆ" Renata Piątkowska

Całoroczna książeczka, która każdej pory roku, każdego miesiąca oferuje opowiadanie akurat bardzo na czasie. Każda okazja, święto czy szczególnie ważny dzień roku mądrze wyjaśniony, by jego znaczenia mógł zrozumieć młody czytelnik czy mały słuchacz. Skąd wzięła się nazwa Śmigus-Dyngus czy Prima-Aprilis, dlaczego zostawia się wolne miejsce przy stole podczas Wigilii, po co wróży się w Andrzejki? Czy Marzanną może być ceramiczny zając, a na pisance można namalować Muminka? Kim tak naprawdę był Mikołaj, Sylwester i Walenty? Pomysłowi i kreatywni bohaterowie nie pozwolą nudzić się nikomu. Nie, nie to nie szkolne rozprawki czy moralizujące rozprawki, ale świetnie napisane opowiastki z polotem, okraszone śmiesznymi ilustracjami i humorem. Gwarantuję, że  rozweselą każdego. Nic tak skutecznie nie uczy jak dobra zabawa. Ja sama z ciekawością dowiedziałam się co to jest walatka, Dzień Kwietniowej Ryby, katarzynki, podłaźniczka czy szczodraczki.

"- Wiesz, twoja Baśka wlała właśnie wosk do wody i wyszło jej z tego coś, jakby krowa - relacjonował.- No mówię ci najprawdziwsze krówsko, grube, z rogami i wielkimi dojkami. A ona ogląda to teraz na wszystkie strony i upiera się, że to koń - zaśmiał się cicho.
Musiałem zobaczyć to na własne oczy. Zerknąłem na to, co się działo za drzwiami, i po chwili wszystko było jasne.
- No tak - wyjaśniłem - Baśka jeździ na koniach, więc oczywiście uznała, że ta krowa to koń i jeszcze jakimś cudem zobaczyła w tej kupie wosku, że czeka ją wielka miłość i wspaniały ślub.
- Ona myśli, że jakiś koń ją kocha i planuje się oświadczyć?- spytał Arek zdumiony.
- Nie - machnąłem lekceważąco ręką, - Jej się wydaje, że wzdycha do niej taki jeden Jacek, który pracuje w stadninie. On pewnie nie ma o tym zielonego pojęcia, ale Baśka jest przekonana, że zakochał się w niej bez pamięci. - Żeby wszystko było jasne, zakręciłem palcem kółko na czole, co miało oznaczać, że moja siostra ma fioła.
Arek pokiwał głową ze zrozumieniem i zerknął przez dziurkę od klucza.
- Teraz lała wosk Magda - miał na myśli swoją siostrę - i wiesz, ona wymyśliła coś jeszcze głupszego niż ten koń z dojkami. Jej wyszło z wosku takie nie wiadomo co - relacjonował - a Magda uparła się, że to litera B. Ta grudka  wosku bardziej przypomina rozdeptaną gumę do żucia niż duże B, ale Magdzie podoba się chłopak o imieniu Bogdan, wiec oczywiście to duże B oznacza, że Bodzio ją kocha. - Tym razem Arek narysował kółko na czole, a ja doskonale wiedziałem, o co mu chodzi."

Wydawnictwo Bis

"PALUSZKI CZYLI O DZIESIĘCIU TAKICH CO NIGDY SIĘ NIE NUDZĄ" Renata Piątkowska

W tej książeczce bohaterami są ...paluszki. Na co dzień może nie zdajemy sobie sprawę, jak dużo im zawdzięczamy, choć dzieci z pewnością bardziej je doceniają zwłaszcza w zabawie. Od samego ranka paluszki Marcinka pracują, brudzą się, a  potem w przedszkolu bawią. Dzięki nim przedszkolak może zjeść lody, podłubać w nosku, bić brawo, wygrać konkurs w układaniu puzzli, pociągnąć koleżankę za warkoczyk.

 Bo one nie tylko pracują, ale również figlują, przecież są jeszcze malutkie i mają prawo do żartów. Kto by pomyślał, że  to wszystko zasługa zwykłych, niepozornych paluszków?! Wieczorem także się nie nudzą, oj nie. Przecież z pracy wraca tata, razem się bawią klockami lego, potem wspólna kolacja i kąpiel. Tam to dopiero paluszki  mają frajdę! Śliczna, kolorowa książeczka dla każdego brzdąca, lubiącego swoje paluszki.

Nas zainspirowała do wspólnego poznawania naszych paluszków. Bawimy się wymyślając co jeszcze potrafią i do czego nam się jeszcze przydają. Wieczorem, gdy czytamy książeczkę, nic innego nie robi tak wspaniały cienie jak nasze paluszki! A łaskotki? Wprost niezastąpione! To najbardziej ulubiona zabawa.

"Umyte, wsuwają się do rękawów czerwonego sweterka. Są gotowe, by przy stole robić kulki z chleba i wrzucać je do kubka z mlekiem. Na dodatek wskazujące paluszki raz po raz zakradają się do cukiernicy i oblepione cukrem wędrują do buzi. Są potem trochę lepkie, ale to dla paluszków nic nowego. Wycierają się szybko w nogawki spodni i uważają, że są czyste"

Wydawnictwo Bis