"HISTORYJKI O ALICJI" Gianni Rodari

...która zawsze wpadała w kłopoty".  Alicja jest tak malutka, że bardzo łatwo wpada w miejsca, o których sami nie wiedzieliśmy lub dawno zapomnieliśmy. Są też takie, które przez swą prozaicznośc nie zbudzają naszej ciekawości. Ale dla dziecka, zafascynowanego otaczającym światem nie ma nic nudnego czy trudnego.  Dziewczynka w swej naturalnej spontaniczności i wrodzonemu zainteresowaniu wszystkim, poznaje kilka na pozór banalnych przedmiotów czy zjawisk. Przez przypadek wpada więc do szuflady z serwetkami i obrusami, do morza i do muszelki spotykając tam delfina. Przeżywa mrożące krew w żyłach przygody na wysokościach lecąc wewnątrz bańki mydlanej. Poznaje także najpiękniejsze bajki wpadając do książki. Zaznajamia sie z trudnymi słowami w kałamarzu pełym atramentu oraz poznaje królową świetlików. Czy to nie są ciekawe i nader pasjonujące miejsca? Jest jeszcze coś co przyciaga uwagę, a mianowicie świetne, jak zawsze zresztą, ilustracje pana Pawła Pawlaka! Szczrze polecam!

Ostatnią przygodę Alicji w  torcie dedykuję moim dzieciom, kończącym właśnie teraz 2 i 6 lat. Jestem przekonana, że bardzo chcieliby sami skosztować takiej przygody, bo jedzenie tortu w tradycyjny sposób jest taki ... zwykły. Ale czy napewno? Przekonamy się na weekendzie, kiedy odbędzie się ich wspólna impreza urodzinowa. Znając moje rozrabiaki, spodziewam się niejednej niespodzianki i wybryku z ich strony. Ja mogę tylko życzyć im 100 lat zabawy i uciechy!!! Kocham Was bardzo mocno!!!

"Alicja w torcie
 Alicja wpada zawsze i do wszystkiego. Pewnego razu wpadła do tortu. Oto dzień urodzin Alicji - na stole połyskuje tort z siedmioma świeczkami; dookoła stołu siedzą goście, duzi i mali, ale najmniejsza jest Alicja. W pewnej chwili goście zauważyli, że Alicja zniknęła. A przecież nie można się bez niej obyć. Najwyższy czas pokroić tort. I co tu teraz robić? Szukają w łazience, szukają w sypialni, szukają ją na balkonie. Czyżby dla żartów ukryła się pod stołem? Nie. Pod stołem też nie ma Alicji, leży tam tylko pies, czeka niecierpliwie na swoją porcję słodyczy.
- Alicjo!... Alicjo!... - wołają.
Alicja słyszy wołania i chce na nie odpowiedzieć, ale nie może: brnie właśnie przez grząską warstwę bitej śmietany. Jaka biała i pachnąca góra! Oczy Alicji widzą wszystko na biało. Dalej, hen, hen, widzi zbliżający się cień. kiedy trąca go nosem, stwierdza, że to wiśnia w syropie.
Naprzód, wciąż naprzód... Cóż, skoro grzęzną jej stopy. Ciasto biszkoptowe zapada się pod ciężarem Alicji, choć waży ona tyle, że para mrówek, przy niewielkim wysiłku, mogłaby ją zanieść do swojego mrowiska na własnych plecach. Pod ciastem biszkoptpwym wyczuwa coś twardego.
- Czy to już stół? Czy to karton na tacy? - Alicja pochyla się, dotyka palcem, próbuje: to czekolada. Alicja posuwa się do przodu na klęczkach, zatrzymując się co chwila, żeby polizać to tu, to tam. Nagle uderza głową o jakiś kant. - Co to za róg? Przecież w torcie nie ma żadnych ścian, korytarzy ani pokoi! O ile wiem, nikt nigdy nie mieszkał w torcie. Nawet myszy, które wolą drążyć swoje tunele w  serze. I to najlepiej w parmezanie najwyższej jakości!
Okazuje się , że to nie kant, tylko czubek. A dokładnie czubek wbitego w tort lichtarzyka w kształcie stokrotki. Po drugiej stronie, w kielichu stokrotki - Alicja wie to doskonale, to tkwi jedna z siedmiu świeczek.
Alicja wspina się dzielnie po lichtarzyku. Wreszcie jej główka wynurza się z lukrowanej powierzchni tortu, w samym środku litery "o" w słowach "Sto lat", wypisanych smużką czekolady.
- Niech żyje! - wykrzykują goście i wzdychają z wielką ulgą.
- Łakomczuch! - dąsa się dziadek.
Ale i on jest szczęśliwy, że Alicji nic złego się nie stało i że będzie mogła teraz zdmuchnąć siedem płomuków na świeczkach.
Wszyscy jedzą tort, tylko Alicja nie chce. Swoją porcję już zjadła."

Gianni Rodari (1920-1980) - włoski autor książek dla dzieci. Publikował również prace teoretyczne na temat literatury dla dzieci oraz ich wychowania. Jest laureatem wielu nagród, w tym tzw. Małego Nobla - Medalu im. H. Ch. Andersena przyznanego przez IBBY w 1970.


http://www.muchomor.pl/

"MEDAL PANA ZAJĄCA" Becky Bloom

Któż z nas nie lubi wygrywać? Poczuć wspaniały smak zwycięstwa czy sławy! Nie jest to jednak takie proste. Tygodnie ciężkiej pracy nas sobą, pełnej poświęceń i wyrzeczeń. Litry wylanego potu, wiele nieprzespanych nocy oraz mordercze treningi ciała i ducha. Z tym już gorzej. Kto tak naprawdę to lubi? Napewno nie Pan zając, który z natury swej uważany jest za najszybszego w lesie. Nie musiał tego nawet udowadniać. Medale, kupowane na pchlim targu, miały świadczyć o jego wspaniałych wynikach i zwycięstwach. Zwierzęta w lesie zgodnie szanowały go i podziwiały, choć między nimi samymi isniały ciągłe kłótnie i spory. Ale przybycie panny żółw zmienia las i jego mieszkanców. Nowa sąsiadka zaraża wszystkich swoja pasją: bieganiem. To się niestety nie podoba panu zającowi. Przecież tylko on w tym lesie to robi i to jak! Próbuje się nawet ścigać, ale wnet zdaje sobie sprawę, że nie jest taki dobry jak inni sądzą. Postanawia wziąć sie w końcu do pracy i trenuje jak pozostali, tylko w ukryciu. W końcu dochodzi do wielkiego wyścigu i zaskakującego fianału. Zachęcam do zapoznania się z tą historyjką, a dowiecie sie jakie owoce może przynieść zgodne współdziałanie i rzetelna praca. Dodam jeszcze, że autorem bardzo orginalnych ilustarcji jest pan Paweł Pawlak. To mówi samo za siebie. Bardzo spodobał mi się sposób ich rozmieszczenia w książce. Jest naprawdę ciekawie, bo inaczej niż gdziekolwiek indziej. Raz te małe arcydzieła są większe, raz porozdzielane, jeśli mogę to tak określić, na podobienstwo komiksu. Jest również tzw "rozkładówka". Ta lekturka nie da się więc Wam nudzić a nawet nie pozwoli przerwać na chwilkę czytanie, bo zaraz jest intrygujący obraz, któremu także należy poświęcić trochę czasu:-)

Medal pana zająca

Muchomor

"JAJUŃCIEK" Paweł Pawlak

To bajeczka, która napisał i narysował Paweł Pawlak na swój, oczywiście, bardzo orginalny sposób. Opowieść troszkę mroczna, początkowo smutna, a nawet straszna, ale że w bajkach zawsze wygrywa dobro oraz miłość, i tym razem się nie zawiedziemy. Jajuńciek to zajączek, bardzo niepozorny, najmłodszy z rodzeństwa. Zdarzyło sie tak, że wszyscy bracia musieli wyruszyć w wielki świat za marchewką. A zarabiali grając na instrumentach, aż dotarli do zimowego, szarego, smutnego miasta, gdzie nikomu nie wolno było ani śpiewać, ani grać. Tak więc mieszkańcy byli bardzo zdziwieni, kiedy wędrowcy rozpoczęli muzykowanie, bo wielki Lugubros Groźny nie życzył sobie żadnego grania. Nic więc dziwnego, że się rozgniewał i pochwycił zajączki, by je ukarać. Z niewoli uszedł na szczęście Jajuńciek i tylko on mógł uratować swoich braci. Ale jak on taki mały miał pokonać tego paskudnego, okropnego i ogromnego potwora!!! Czy odważy się przeciwstawić Lugubrosowi i zdoła uwolnić rodzeństwo? Odsyłam do książki. Jak nie trudno się domyślić lektura traktuje o odwadze i wewnętrznej sile, którą posiada każdy z nas, nawet i ten najmniejszy zajączek, wystarczy odpowiednia motywacja , by ją wydobyć na świat i odpowiednio spożytkować.

"Jąjuńciek" Paweł Pawlak

Muchomor