"JA CHYBA ŚNIĘ" Joanna Wachowiak

Kolejne przygody Bartka tym razem przeżywane z wujkiem i ciocią. Mimo, iż w ich domu nie ma innych dzieci, bohater nie nudzi się, wręcz przeciwnie. Jego ciekawe pomysły oraz żywe sny zajmują dorosłych, aż ponad miarę. Początkowo przerażeni perspektywą kilkudniowego wychowywania małego człowieka nabierają dystansu do samych siebie, ale przede wszystkim zaczynają rozumieć czego im tak naprawdę brakuje w domu. Nie zawsze jest wesoło, bo przecież każdemu może przydarzyć się coś przykrego, ale z każdej opresji można wyjść cało. Okazało się, że nadopiekuńczość cioci nie zawsze jest bezpieczna, a pozornie "oschły" wujek okazał się super kompanem zabawy! Wydawać by się mogło, że to chłopiec uczy ich prawdziwego życia. Często zaskakuje dziecięcym spojrzeniem na świat czy celnymi uwagami na temat tego co dzieje się dokoła. Nie sposób się nie uśmiechnąć na bardzo wymyślne i bogate sny, które Bartek przenosi do życia rzeczywistego opowiadając opiekunom o robotach, dzikich zwierzętach, ślimaku czarodzieju czy spuchatku. Oj, nie nudzili się z chłopcem, nie nudzili. Wesołe, mądre i ciepłe opowiastki zilustrowane kolorowymi i śmiesznymi obrazami to wspaniała lektura dla każdego malucha i starszaka. Polecam!

"Ubraliśmy się raz-dwa, to znaczy wujek i ja, bo na ciocię trzeba było długo czekać. A potem to ona czekała na nas, bo obaj musieliśmy się przebrać: wujek dlatego, że włożył sweter, który jej się nie podobał, a ja, bo zdążyłem zgrzać się od tego czekania.

Gdy wreszcie wszyscy byliśmy gotowi, przyszła pora na zamontowanie fotelika w samochodzie.

- Na pewno dobrze go przypiąłeś? - niepokoiła się ciocia. 

- Tak, Bartek możesz wsiadać.

- Sprawdź czy pasy są dobrze napięte. A czy było słychać kliknięcie przy zapinaniu? - upewniała się ciocia.

- Pasy napięte. Kliknięcie słyszałem. Ruszajmy, bo jestem spocony - rzucił wujek, wsiadając do samochodu.

- Jazda w źle zapiętym foteliku jest ogromnie niebezpieczna - pouczała jeszcze ciocia, ale wujek tak na nią spojrzał , że ucichła.

Kiedy dotarliśmy do kina, okazało się, że jedyny film dla dzieci to taki o grupie dzikich zwierząt przeżywających niesamowite przygody. Bałem się, że ciocia się na niego nie zgodzi - powie, że dzikie zwierzęta są niebezpieczne - ale na szczęście nic nie mówiła. Nie pozwoliła tylko kupić popcornu, choć wujek wyraźnie miał na niego ochotę.

- Jedząc w ciemnościach, można się niebezpiecznie zakrztusić. Poza tym popcorn jest po prostu niezdrowy - powiedziała i popchnęła nas w stronę wejścia na salę.

Spojrzeliśmy z wujkiem na siebie.

- Ja chyba śnię... - mruknął wujek pod nosem.

Film bardzo mi się podobał. Tak jak i restauracja, w której zjedliśmy obiad, choć ona akurat mógłby być smaczniejszy. Potem spacerowaliśmy po parku, karmiliśmy kaczki kawałkami bułki i właściwie sam nie wiem, kiedy dzień się skończył i znalazłem się w łóżku.

Zasnąłem bardzo szybko, to znaczy zanim skończyła się druga płyta z nagranymi bajkami.

Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie okropny sen, który mi się przyśnił.

- Aaa! Mamo!... Yyy... Wujku! - zawołałem.

- No, co tam? - Wujek zapalił lampkę i usiadł na brzegu łóżka. - Bartek, to ja. Możesz już wyjść spod kołdry.

- Śniło ci się coś, Bartusiu? - dopytywał ciocia, która też przyszła sprawdzić, co się dzieje.

- Mhm. - Pokiwałem głową. - Tak, śniło... Skorpion.

- Widzisz? To na pewno przez ten film - złościła się na wujka ciocia. - Takie są skutki straszenia dzieci!

- Skorpiona w filmie nie było - bronił się wujek.

- Jesteś pewien? - Ciocia ujęła się pod boki. - Bo kątem oka  widziałam, że w kinie to ty spałeś. 

- Ale to nie wszystko! - przerwałem im. - Były we śnie też krab, pająk, wąż, krokodyl, i wiedźma, i duch, agama... i wirus - dokończyłem sennie i padłem na poduszkę, bo zmęczyłem się tym wyliczaniem. - Wujku, zostaniesz ze mną, aż zasnę?

- Pewnie, że tak - obiecał i przesiadł się na krzesło, które przystawił do łóżka.

Ciocia, wciąż jeszcze gderając, zgasiła światło i wyszła z pokoju.

- Bartek - ziewnął wujek. - A czy próbowałeś poradzić sobie z takimi stworami ze złych snów? No wiesz, na przykład schować się przed nimi, uciec...?

- Pewnie, że próbuję. - Kiwnąłem głową. - Zawsze! Ale tym razem to było niemożliwe, bo w tym śnie siedziałem z nimi wszystkimi w samochodzie i byłem zapięty w foteliku. Ciasno. A rozpiąć się nie mogłem, bo to by przecież było NIEBEZPIECZNE!

Wtedy wujek zaczął się śmiać. Parskał i chichotał, aż do pokoju wróciła ciocia.

- O co chodzi tym razem? - spytała i włączyła światło.

Gdy się dowiedziała, zrobiła się czerwona jak burak. A wujek wciąż się zaśmiewał, raz po raz ocierając łzy."

Wydawnictwo BIS

"O CZYM NIE ŚNIŁO SIĘ DOROSŁYM" Joanna Wachowiak

Kto powiedział, że w czasie snu nie można przeżywać przygód, zwiedzać świat, zawierać przyjaźnie, poznawać i czuć? To najlepszy czas na to! Przekonaliśmy się o tym, czytając historyjki o Bartku. Bohater każdej nocy miał co robić, a jego wędrówki zawsze były tak rzeczywiste, aż trudno uwierzyć, że tak naprawdę... się nie wydarzyły. Daję słowo! Dzięki temu dzieci mogą dowiedzieć się co to znaczy być dorosłym i wcale nie zazdroszczą nam tego! Za to wolałyby być kamieniem, ptakiem albo rozumieć mowę psów. To dopiero radość, móc robić na podwórku z pupilem, o czym tylko zamarzy! Ale spotkanie z czarownicą nie należało do udanych. Cóż z tego, kiedy tyle ciekawych i zabawnych rzeczy spotkało Bartka i nas oczywiście, bo po takich opowiastkach nasze sny również były kolorowe i żywe. Polecamy bardzo wszystkim do snu. A o poranku jak najszybciej opowiedzcie komuś swój sen, by go nie zapomieć. Zobaczycie sami jak cudowne przygody są również i waszym udziałem!

"Wieczorem w telewizji był fajny film. Niestety, rodzice nie pozwolili mi go oglądać.

- To niej est film dla dzieci - powiedział tata. - A poza tym o tej porze powinieneś już być w piżamie i szykować się do spania.

- To niesprawiedliwe! - zawołałem. - Dlaczego dorośli mogą wszystko, a dzieci nie?

Tata spojrzał na mnie w taki sposób, że od razu poznałem, że nie ma co prosić dalej. Chwilę później, już leżąc w łóżku, pomyślałem sobie, że o wiele lepiej jest być dorosłym i że nie mogę się doczekać, kiedy przestanę być dzieckiem. A potem zasnąłem. 

Rano obudziłem się bardzo wcześnie. Rodzice widocznie wciąż spali. Pomyślałem, że bardzo się ucieszą, jeśli ich obudzę. Pobiegłem do sypialni, żeby zrobić im niespodziankę.

Ale niespodzianka spotkała mnie. W sypialni rodziców nikogo nie było!

- Mamo! Tato? Gdzie jesteście? - zawołałem.

Nikt nie odpowiedział, więc ruszyłem do kuchni sprawdzić, czy tam są. Kiedy szedłem korytarzem, zerknąłem w lustro. I...

Jak to?! To niemożliwe! Po prostu nie mogłem uwierzyć własnym oczom!

Zamiast mnie był ktoś dorosły. To znaczy, to byłem ja, tylko dorosły! Nie byłem dzieckiem: byłem wysoki, miałem zarost na brodzie jak tata i włosy na rękach i nogach też jak on. Ze zdziwienia nie mogłem się ruszyć. Stałem i patrzyłem na siebie. Jak to, jestem dorosły? Najpierw trochę się przestraszyłem. Potem jednak przyszło mi do głowy, że spełniło się moje marzenie.

- Hurra, jestem dorosły! Mogę robić, co tylko chcę! - zawołałem.

I pomyślałem sobie, że zacznę dzień tak, jak robią to dorośli: napiję się kawy. Włączyłem więc ekspres i poczekałem, aż filiżanka się napełni. Byłem z siebie dumny: prawdziwa kawa, a nie jakieś kakao dla maluchów! I nikt mi nie zabroni!

Bardzo zadowolony wypiłem łyk kawy

- Fuj! Ble! Co za ohyda! - Plułem do zlewu. - Jak oni mogą to pić?

No cóż, pomyślałem. Początek nie był udany. Skąd mogłem wiedzieć, że to takie paskudne, skoro nigdy nie pozwalali mi spróbować? Za to dalej będę robił same fajne rzeczy. Hm, od czego by tu zacząć? O, pooglądam sobie bajki! I to nie dwie ani trzy , ale całe mnóstwo! Mogę, bo jestem dorosły - cieszyłem się. Poszedłem do salonu i włączyłem telewizor. Dobrze wiem, na jakim kanale są bajki, więc wcisnąłem guziki na pilocie. Bajek jednak nie było. Były za to jakieś nudne wiadomości. To dziwne... Może coś się zmieniło w programie? Wciskałem po kolei wszystkie guziki, ale bajek nie znalazłem. Ani jednej. Za to na każdym kanale były wiadomości. No nie, pomyślałem. A taką miałem okazję, żeby się naoglądać...! Nikt by mi nie mówił: "Bartek, dość tych bajek. Umówiliśmy się, że obejrzysz tylko dwie, więc proszę wyłącz telewizor".

Skoro bajek nie było, postanowiłem robić inne fajne rzeczy. To znaczy pójść na plac zabaw i na lody. Ubrałem się więc szybko i wyszedłem z domu. Po drodze przypomniało mi się, że sam będę musiał za lody zapłacić. Zaraz, zaraz... czy ja mam pieniądze? Dorośli zwykle noszą drobne w kieszeni... Sięgnąłem więc do niej i hurra! Znalazłem drobniaki. Taki byłem uradowany, że przez całą drogę podskakiwałem i śpiewałem:

- Mogę robić, co chcę! Mogę robić, co chcę!

Na ulicy nie było zbyt wielu ludzi i bardzo dobrze, bo przechodnie patrzyli na mnie ze zdziwieniem. Niektórzy na mój widok pukali palcem w czoło. Jakaś dziewczynka idąca z mamą za rękę przyglądała mi się ze zdziwioną miną. Pokazałem jej język, a ona od razu pociągnęła mamę za rękaw i poskarżyła na mnie. 

Mama dziewczynki spojrzała z oburzeniem.

 - No wie pan, jak pan może! Powinien się pan wstydzić! Jaki przykład daje pan dzieciom?

Rzeczywiście się zawstydziłem, i to tak, że obróciłem się pięcie i uciekłem. Słyszałem jeszcze, jak mama tej dziewczynki woła za mną:

- Dorosły, a zachowuje się jak dziecko!"

Wydawnictwo BIS

"KOT KAMELEON" Joanna Wachowiak

"To co się źle zaczyna, dobrze się kończy" tak można skrótowo opisać początek książki. Natalce nie spodobał się pomysł rodziców na wyjazd do babci Anieli. Nie lubiła wsi, nie miała tam co robić. Poza tym tata omyłkowo zostawił jej swoją walizkę, pozbawiając córkę zabawek i przytulanki. Tego było już za wiele! Ja ona wytrzyma tu trzy dni? Teraz do akcji wkroczyć musiała już tylko babcia, która gorącym kakao, kolorowymi kapeluszami i tajemnicą rozbitej lampy rozbawiła oraz bardzo zaintrygowała dziewczynkę. Chłodny strych, pełen zakamarków, pudeł i kurzu okazał się najbardziej ciekawym miejscem, gdzie skrawek szkiełka przenosił Natalkę do innego świata. A może to jej wyobraźnia płatała jej figle? Niesamowicie tajemnicza atmosfera domu, niecodzienne zajęcie babci oraz czarny, nieufny kot sprawiają, że książka wciąga na dobre. Pachnąca polnymi ziołami i kwiatami opowieść Joanny Wachowiak przenosi czytelnika z nerwowego, pędzącego miasta na spokojną, przytulną wieś. Tu czas płynie inaczej, a zwierzęta zdają się porozumiewać z ludźmi zrozumiałym językiem. Kot Blekot towarzyszy dziewczynce w fantazyjnych podróżach po świecie widzianym zza witrażowego szkiełka. Barwne, żywe obrazy zmieniające się jak w kalejdoskopie urzekają i zadziwiają. Dziewczynka ma okazję z bliska poznać, niemal dotknąć nieznany dotąd jej świat. Wszędzie pojawia się dziwny kot zmieniający swój kolor. W następstwie dramatycznego wydarzenia tytułowy Kot Kameleon  pojawia się naprawdę. Chyba to nie były tylko sny na jawie? Aura magii i czarów unosi się w całym domu i udziela wszystkim domownikom. Od pierwszego dnia pobytu Natalia to czuje i w końcu  docenia rodzinne powiązania z rzekomą czarownicą. Co więcej, okazuje się, że i ona sama prawdopodobnie jest...., ale o tym cicho sza, bo to ... kolejny sekret. Zachęcam byście poznali go osobiście. Finał zaskakuje samą bohaterkę oraz nas czytających. 

Książkę warto poznać, bo jest pięknie wydana i napisana. Adresowana jest nie tylko do dzieci, które nie spotkały się jeszcze z magią w swym krótkim życiu, ale również do ich rodziców, którzy nie wierzą już w jej moc.

Bije z niej niespotykane ciepło, siła i blask, co niewątpliwie doda więcej 

kolorytu naszej szarej rzeczywistości. 

Tego właśnie sobie i Wam, drodzy Czytelnicy,  życzę na ten Nowy Rok! 

"Mama spoglądała to na nią, to na szkiełko, najwyraźniej niczego nie rozumiejąc. W końcu wyciągnęła rękę.
- Pokaż, kochanie. Spróbuję.
Przytknęła kolorowy kawałek do oka.
- No i? - niecierpliwiła się Natalia. - Co widzisz?
- Hm... - Mama przykładała do oka kolorowe części szybki. W końcu zerknęła na Natalię. - A co ty widzisz?
Natalia wzięła od niej szkiełko. Tym razem przyłożyła do oka szybkę w żółtym kolorze. Obraz za oknem natychmiast się zmienił.
- No jak to: co widzę? Łąkę pełną żółtych kwiatów. Tych, z których latem plotłyśmy wianki.
- Mleczów? - zdziwiła się mama.
- Tak, jest ich mnóstwo! latają nad nimi pszczoły.
- Pszczoły?... Jesienią? - Mama spojrzała za okno. - Nad polem tylko ptaki...
- Mamo, to pszczoły! o, tam mają ule - Natalia wskazała ręką na lewo. - Miód z nich aż wycieka. Kot, żółty kot! Ee, już się schował. Ten kot jest dziwny, ciągle zmienia kolor... Och, i balony! Dwa wielkie balony, stoją nadmuchane, z przypiętymi koszami, gotowe do odlotu. A tutaj ogromna babka pisakowa i wielki kawał sera, widzisz? Już się do niego mrówki zbiegły. - Wskazywała ręką na wprost i na prawo. - Pewnie olbrzymy wybrały się na piknik, przyleciały balonami, rozłożyły jedzenie... Spójrz, przy serze stoją solniczka i pieprzniczka! Olbrzymy pewnie poszły zrywać słoneczniki - rosną z tyłu, za wszystkimi, i też są ogromne!
Mama wodziła wzrokiem za wyciągniętą ręką Natalii, ale widziała jedynie to co zwykle: domy, drogę ze stojącymi na niej kałużami, dwie wierzby, choinki i niewykończony budynek, a za tym wszystkim - rzędy drzew tworzące ścianę lasu.
- No i co? Nie widzisz tego? - Natalia odjęła szybkę od oka i spojrzała na mamę. - Nie widzisz... - stwierdziła z żalem, widząc jej bezradną minę. - Ale przecież jak tylko przyłoży się szkiełko... przecież można to wszystko sobie wyobrazić. Dziadek by potrafił. 
- Tak, dziadek... Ja tak nie potrafię. No, kochanie? - Mama pogładziła Natalię po policzku, a potem łagodnie podniosła palcem jej brodę i z uśmiechem zajrzała w oczy. - Zejdziemy na dół? Wkrótce musimy jechać, tata ma ważne zebranie w poniedziałek rano i musi się do niego przygotować.
- Tak, zaraz zejdę - mruknęła Natalia.
Mama pogłaskała ją po głowie i pocałowała. Po chwili było już słychać oddalające się kroki i skrzypienie schodów. Blekot natychmiast znalazł sieobok Natalii, zupełnie niepostrzeżenie, jak miał to w zwyczaju.
- Jak wrócę do domu, wszystko znów będzie zwyczajne. - Natalia obracała w rękach kolorową szybkę."

Wydawnictwo BIS