"O DZIELNYM KRAWCZYKU" Anna Onichimowska

Adaptacja bajki Ludwiga Bechsteina. To niemiecki pisarz, bibliotekarz i archiwista (1801-1860). Autor oryginalnych wersji bajek: Kopciuszek, Czerwony kapturek, Jaś i Małgosia.

Powiem szczerze, że pierwszy raz natrafiłam na takie ilustracje w książce dla dzieci. A może to nie jest książka dla nich przeznaczona? Choć bajeczka trochę odbiega od klasycznego krawczyka, a raczej szewczyka Dratewki, znanego chyba wszystkim dzieciom, to treść nie jest tak ekscentryczna i "kosmiczna" jak ilustracje. Są piękne, jak obrazy w muzeum, ale jednocześnie bardzo niepokojące. Ni stąd ni zowąd słoń na suficie, głowa w lampie, ryba w  klatce, wielkie jak człowiek jabłko, dziwne fryzury, potwory półludzkie - półzwierzęce. Nie miałam nigdy do czynienia z takim rodzajem sztuki malarskiej i pewnie się po prostu nie znam. Mnie zaniepokoiły, jakby to był zły sen.Choć starszą i grożą, to równocześnie kuszą i nęcą. Zachwyca kolorystyka, dokładność i misterna szczegółowość. Fantazja zaś jest najwyższych lotów. Niesamowite wrażenia estetyczne.

Olga Dugina (ur. w Moskwie 1964), Andrej Dugin (ur. w Moskwie 1955). Od 1989 roku mieszkają i pracują w Niemczech. Znani są również z ilustracji do książki Madonny (2004) The Adventures of Abdi - czwartej z serii pięciu bajek dla dzieci tejże artystki.

"Mały krawiec kazał rycerzom czekać na skraju lasu, a sam zagłębił się w gęstwinie. Noie uszedł daleko, kiedy usłyszał niezwykły dźwięk. Ziemia drżała, a z drzew sypały sięszyszki.. Na polanie leżało dwóch olbrzymów i chrapało, aż ptaki ze starchu pochowały sięw dziuplach. "Tu was mam" - pomyślał krawczy. Napełnił kieszenie kamieniami i wspiął się na drzewo. Ukrył się między listowiem, a potem pacnął kamieniem w nos pierwszego olbrzyma. Olbrzym zerwał się i zaczął mocno szarpać swojego brata za ramię.

- Czyś ty zwariował? - krzyczał. - Dlaczego mnie bijesz?

- Coś ci sięprzyśniło... - mruknął sennie drugi olbrzym.

Pac, pac, pac, bombardował krawczyk kamieniami to jeden nos, to drugi. Olbrzymi zezłościli się na siebie nawzajem, zaczęli siękłócić i wymyślać sobie od najgorszych, a w końcu wzięli sięza bary. Ale i tego było im mało. Powyrywali drzewa z korzeniami i zaczęli sięnimi okładać, gdzie popadnie. "Żeby tylko nie wyrwali mojego" - myślał krawczyk, ale do tego nie doszło, bo bracia leżeli już martwi."

Białostockie Zakłady Graficzne, Warszawa 2000
www.egmont.pl

"DZIEŃ CZEKOLADY" Anna Onichimowska

Niezwykła książka. Nic dziwnego, że została doceniona i nagrodzona w Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren. Bardzo ciepła, pogodna i mądra. Pomimo tego, że nie traktuje wprost o bardzo trudnych i ważnych sprawach, to dotyka tego, czego my dorośli bardzo się boimy. A mianowicie straty osoby bliskiej, pustki i samotności po niej. A tu jeden mały chłopczyk potrafił sobie z tym poradzić. Powiem Wam, że mnie zaskoczył i ujął tym bardzo. Nie zdajemy sobie sprawy jak dzielne i mądre potrafią być kilkulatki. Książka pokazuje i uczy jak cieszyć się z każdego dnia, chwili i wydarzenia. Poszczególne rozdziały odnosząc się do konkretnego stanu rzeczy w życiu bohatera, podają wskazówkę: gdzie i jak iść dalej. Dawid w czasie wielkiego smutku po śmierci siostry zyskuje przyjaciółkę Monikę. Na każdym kroku stara się spełnić jej marzenia o tańcu, nowym domu i dorosłości. Jak na prawdziwego przyjaciela przystało. Zdradza jej nawet tajemnicę kotki Zuzi, którą chłopiec uważa za wcielenie siostry. Dorośli oczywiście tego nie rozumieją. Należy więc o pomoc zwrócić się do Pożeracza Poniedziałków oraz Skoczka Czasu. Oni z pewnością zaradzą kłopotom Moniki z opieką społeczną i spełnią jej wielkie pragnienie bycia dorosłą. Przepiękna opowieść o dojrzewaniu, pierwszej miłości i szczęściu.

Nie sposób oczywiście przejść obojętnie obok cudnie kolorowych i wymownych ilustracji Anny Kaszuby-Dębskiej, dodających odpowiedniego uroku i klimatu książce. Szczerze polecam!

"- Mają mnie zabrać w poniedziałek... - oznajmiła Monika.
Siedzieliśmy w krzakach obok Zuzi. Od kiedy powiedziałem Monice, że to moja siostra, sporo czasu spędziliśmy razem.
- Ciocia powiedziała, że wkrótce przywiezie mnie tu z powrotem, ale na razie nic się nie da zrobić. Poprosiła też, żebym nie wyjeżdżała do babci.
- To może uciekniemy gdzie indziej? - zaproponowałem. Do poniedziałku był prawie tydzień.
Monika zgodziła się od razu. Zuzia chyba też, bo ruszyła za nami. Wziąłem z domu swoją skarbonkę i dwa naleśniki z serem. Mama pieliła akurat ogródek, więc krzyknąłem tylko, że wychodzę z Moniką. Monika wyniosła od siebie globus, żebyśmy się nie zgubili po drodze, spódniczkę hula i kilka jabłek.
- Dokąd się wybieracie? - dogonił nas jeszcze przed furtką głos pani Agnieszki.
- Uciekamy - przyznałem.
- Ale mam nadzieję, że wrócicie na obiad? - spytała.
- Nigdy już nie wrócimy! - zawołała Monika, złapała mnie za rękę i pobiegliśmy."

Świat Książki

"SEN, KTÓRY ODSZEDŁ" Anna Onichimowska

 Prawdziwie senna książka, o śnie, śniąca... Czytając ją czułam się trochę jak Alicja w Krainie Czarów. Tyle niezwykłych przygód i taka tajemnicza aura. Przeżywałam wraz z Tomkiem jego gonitwę w poszukiwaniu Snu, który odszedł. Chłopiec i jego pluszowy zając Filip nie mogli zasnąć. To znaczy mogli i spali, ale nie przyszedł do nich żaden sen. Postanowili go odszukać. Nie była to prosta sprawa, bo Sen ciągle uciekał, zawsze był przed nimi. Tak im się wowóczas wydawało, dlatego brnęli do przodu, biegnąc czy jadąc pociągiem. Spotkali przy tym gadającego Kota, krzyczącego Policjanta, Sowy z wielkimi żółtymi oczami, przemiłą Babcię, aż w konću Pana w Kapeluszu. Każdy z nowych znajomych wskazywał im drogę do Snu, opowiadając przy tym czym dla niego jest Sen. A każdy ma i powinien mieć inny, nie ma jednego i tego samego Snu. Jeden jest kótki, inny długi, kolorowy lub też czarno-biały. Byleby nie był nudny. Najważniejsze jednak, aby przyszedł.  Tych, którzy ciągle się śpieszą i nie myślą nawet o spaniu, Sen nie dogoni. Nigdy nie sprawi im prawdziwego odpoczynku duszy i ciała. A przecież we Śnie wszystko jest możliwe, zdarzyć się może to czego nigdy nie doczekamy w rzeczywistości. To nasze marzenia, pragnienia i skryte myśli, których nie wypowiemy. Wydawać by się mogło, że to najwspanialsza rzecz jaka może nam, ludziom, się przytrafić. Nie potrafimy tego docenić. A powinniśmy się zanurzać w tych nieogarnionych bezkresach wyobraźni,  należy to pielęgnować, by nie zwariować żyjąc tylko na jednej płaszczyźnie. Szczęśliwy ten, kto śni, nieważne jakie sny przychodzą, ważne by Sen był i dał wytchnienie. By zawiódł nas tam, gdzie nigdy nie dojdziemy. By dawał nadzieję na lepsze jutro i na inny lepszy byt. 

Tomek i Filip znaleźli Sen, w końcu. Wtuleni w siebie, nakryci ciepłą kołderką, marząc o ciasteczku, marchewce, ukołysani miłym głosem Babci. No właśnie bo to chyba najistotniejsze, by ogarnął nas błogi i niezakłócony spokój. Aktóz inny może nam go dać, jak nie kochająca bliska osoba.

Niesamowitą atmosferę wprowadziła do książki ilustratorka. Swoimi ciemnymi, trochę mrocznymi, ale jakże miękkimi i ciepłymi obrazami. Dzieła pani Krystyny Lipka-Sztarbałło są jak sen. Przecież inaczej być nie mogło. Myślę, że jej udało się złapać Sen i zamknąć w tej cudnej książce. Przymglone, konturowe, leciutko rozświetlone migawki wizualizacji wnętrza naszej senności. Delikatne i ulotne, ale bardzo sugestywne i wymowne. Zapadają w pamięć, jak niektóre sny. Których się nie zapomina. Jeśli wogóle do nas przychodzą. Jeśli im na to pozwolimy.

"Była to malutka stacyjka, zupełnie inna od dworca, na którym wsiadaliśmy. Cicha, ciemna, nie było tu ani ludzi - nawet pana dróżnika ani zawiadowcy - ani żadnych pociągów. Tylko drzewo i tablica z napisem: Sen. No i - pod drzewem...

- Widzisz? - szepnął Filip, przytulając się do mnie.

- Tak - odszepnąłem. - To musi być on.

- Skąd wiesz? - spytał zając.

- Zobacz, jaki ma kapelusz... - wyjaśniłem najlepiej jak umiałem.

Pan w Kapeluszu siedziął przy biurku i pisał coś w ogromnej księdze. Nie zwracał na nas żądnej uwagi, chociaż podeszliśmy już całkiem blisko i przyglądaliśmy mu się w milczeniu. Nigdy jeszcze nie widziałem takiego kapelusza. Był czarny i tak olbrzymi, że co chwila zahaczał o najwyższe konary drzewa.

- Zawsze miałem słabość do dużych kapeluszy - odezwał się, nie podnosząc znad księgi głowy. - Uważacie, że mi w nim nie do twarzy?

Nie bardzo wiedziałem, co odpowiedzieć, bo jak do tej pory nie widziałem jeszcze jego twarzy, tylko ten kapelusz. Milczałem więc, czekając, aż na mnie spojrzy. Filip chyba też czekał, bo nic nie mówił, tylko co chwila mnie szturchał."

http://www.ezop.com.pl/