"WSZYSTKO ZACZYNA SIĘ OD MARZEŃ" Marcin Pałasz

Dwójka nierozłącznych przyjaciół, cztery magiczne, pełne tajemnic historie, to książka w sam raz dla poszukiwaczy wciągających przygód. Bo, kto nie chciałby znaleźć w starym domu zegara spełniającego życzenia? Każdy! Oczywiście, tylko jak to zrobić, by obyło się bez spadających na głowę tortów i zbyt dużego karalucha na placu zabaw? Wbrew pozorom nie jest to wcale takie łatwe i przyjemne zadanie! Chcecie się przekonać, to sięgnijcie po tą książkę. A czy nie balibyście się spotkać nad jeziorkiem najprawdziwszego diabełka? Takiego, co to przyszedł po nowe duszyczki? No właśnie, Asia i Maciek początkowo również chcieli uciekać przed nim, ale w końcu zostali, a nawet zaprzyjaźnili się z Leśnym Oczkiem. Jest to możliwe, jak najbardziej! A może przechodziliście przez drzwi, które prowadząc korytarzem naszych osobistych strachów dodają nam siły i męstwa? Przygoda taka zdarza się raz, ale wpływa na całe nasze życie. Ale czy to na pewno jest tylko wymyślona dla dzieci bajka babci? Ostatnia, najpiękniejsza opowiastka, przekonuje Asię o tym, że warto odważnie stawać w obronie słabszych. Dobro zawsze zwycięży i to w jakim stylu! Pomysłowi, zaradni i radośni bohaterowie lekturki nie pozwolą się nudzić czytelnikowi. Ciągle zdarzają im się śmieszne wpadki i intrygujące przygody. Świetna zabawa i magiczne chwile gwarantowane! Polecam.

"- A co dostałaś od babci? - zaciekawił się Maciek, patrząc pytająco na Asię. - Mówiłaś, że dziś da ci prezent. 

Asia zaczerwieniła się okropnie, bowiem zupełnie zapomniała o prezencie od babci Marty! Ale w tym natłoku bajek, książek, telefonów i innych prezentów mogło się to przecież zdarzyć. Pospiesznie sięgnęła do półki, na której stała paczuszka otrzymana dziś od babci.

- Tu, tu jest! - wykrzyknęła z ulgą. - Nie zapomniałam o nim, tylko czekałam, by pokazać go wam wszystkim.

Pospiesznie rozwiązała zieloną wstążeczkę, rozerwała papier zdobiony malowanymi różami, zajrzała do pudełka i zawahała się lekko. Wykorzystała to Karolin, zaglądając jej przez ramię i wybuchając nagłym śmiechem.

- Cebula! - kwiknęła, tupiąc z radości. - Aśka dostała od babci cebulę, no ja nie mogę!

- Cebulę?! - zdumiał się Maciek, podbiegając i zaglądając do paczki. - Asiu, co to jest?

Asia, drżąc z niepokoju, niepewnie wyciągnęła z pudełka mały, szklany dzbanuszek, w którym rzeczywiście tkwiło coś, co wyglądało jak cebula. Obok, była jednak jakaś karteczka, którą natychmiast głośno przeczytała.

- Amarylis - zaczęła drżącym głosem, nie bardzo wiedząc, co czyta. Zresztą czytała powolutku i ostrożnie, aby się nie pomylić. - To roślina o długich, ciemnozielonych liściach. Ma długą łodygę, an której latem pojawiają się ogromne, białe, czerwone lub różowe kwiaty. Jej liście nigdy nie usychają, więc amarylis może być uprawiany w doniczce przez cały rok...

- Dostałaś cebulkę, z której wyrośnie amarylis! - zachichotała Karolina, spoglądając na wszystkich z triumfem. - Phi, ja od mojej babci ostatnio dostałam najdroższą lalkę Barbie razem z  całym domem i mnóstwem ubrań.

 Asia poczuła się urażona. w dodatku przypomniała sobie, co powiedziała dziś babcia Marta. Przecież nie miała zbyt dużo pieniędzy i może po prostu nie mogła jej kupić jakiegoś droższego prezentu? A zresztą, czy jego cena naprawdę była najważniejsza?

- Bardzo się cieszę z tej cebulki - rzekła wreszcie, patrząc na Karolinę takim wzrokiem, że wszystkie śmiechy umilkły. - To superprezent, bo mogę sama o niego dbać. I tak będę dbała, że wyrośnie z niego najpiękniejszy kwiat na świecie, sama zobaczysz!"

Wydawnictwo Literatura

"DASZ RADĘ, MARCELKO" Marcin Pałasz

Które dziecko nie marzy o posiadaniu  własnego zwierzaka w domu? O małym piesku, chomiku czy o kocie. Wielu rodziców po prostu spełni życzenie, ale mama Marcelki jednak mówi ciągle: nie. Dziewczynka bowiem nie jest zwykłą córeczką. Ma chore nogi po wypadku, więc obowiązki opieki nad pupilem spadłyby niestety na zapracowaną mamę. Nic jednak nie dałoby małej bohaterce książeczki więcej radości niż zabawa ze szczekającym przyjacielem. Tym bardziej, że w szkole nic dobrego również jej nie spotyka. Grupka wyniosłych koleżanek dokucza i przezywa każdego dnia. Nikt nie pomaga, ani nie broni Marcelki. Każdy boi się złośliwej Nikoli. Kiedy jednak po namowach lekarza mama godzi się na psa, dziewczynka nabywa więcej odwagi i pewności siebie. I nawet bardzo przykra przygoda w parku nie łamią ducha naszej dzielnej dziewczynki. Okazuje się nawet, że są wokół Marcelki koledzy i koleżanki wspierający ją. Z cienia wychodzi Maciek, który od dłuższego czasu planował, jak zdemaskować złe intencje klasowej złośnicy, ośmieszyć ją i ukarać. Bardzo ciepła, mądra i optymistyczna opowiastka. 

"Leżała na boku i myślała.

Dlaczego to wszystko jest właśnie tak, jak jest? Dlaczego to ona musi chodzić o kuli, boli ją chora noga i śmieją się z niej Nikola oraz jej przyjaciółki...? Dlaczego to właśnie w nią, jeszcze gdy była w przedszkolu, wjechał tamten samochód prowadzony przez złego kierowcę? Przez to wszystko czasem - choć niezbyt często! - zdarzało jej się pomyśleć, że to z tego powodu mama nie jest całkiem szczęśliwa. Bo przecież gdyby nie tamten wypadek, gdyby nie lekarze, którym trzeba było płacić dużo pieniędzy, tata nie musiałby pojechać daleko do pracy, hen! - aż za zimne Morze Północne, gdzie pracował na platformie i wiercił dziury w morskim dnie, szukając ropy naftowej... Gdyby nie jej chore nogi, mogłaby robić w domu dużo więcej: wynosić śmieci, zmywać naczynia po obiedzie lub kolacji, a może i odkurzać. Niektóre jej koleżanki przecież już to robiły, pomagając swoim mamom!

A ona...? Nawet podczas wspólnych zakupów mama musiała iść powoli, by Marcelka mogła za nią nadążyć. Nigdy nic nie mówiła, nie poganiała jej, ale czasem Marcelka po prostu czuła, że mama się śpieszy, ale... ale nic nie dało się  z tym zrobić.

To były takie złe myśli, które zjawiały się czasem i nic nie można było na to poradzić. Babcia Aniela, której kiedyś zwierzyła się ze swoich zmartwień, przytuliła ją wtedy mocno i szepnęła do ucha: "Mój aniołku, jak ja się cieszę, że nie stało ci się nic gorszego...! Niektórzy mają gorzej, wiesz o tym?". I Marcelka wiedziała, oczywiście. Ale w szkołach patrzyła na tych, mieli lepiej: mogli biegać, skakać, grać w klasy... i było to dla nich tak oczywiste, że nawet nie potrafili się tym cieszyć. Bo nigdy nie musieli kuśtykać o kuli. 

Marcelka czuła się niepotrzebna. A nawet gorzej - czuła, że przeszkadza: przeszkadza mamie, która traciła przez nią zbyt wiele czasu, to przez nią wyjechał tata, to przez nią pani bibliotekarka codziennie przychodziła na parter, do jej klasy, by spytać ją przyjaźnie, jaką książkę przynieść następnym razem. w przyszłym roku w szkole ma być już specjalna winda dla dzieci takich jak ona, ale na razie windy nie było..."

Wydawnictwo BIS

"LICENCJA NA ZAKOCHANIE" Marcin Pałasz

Czy można gdzieś otrzymać licencję na zakochanie? O ile łatwiejsze byłoby, zwłaszcza dla nastolatków, przejście tego czasu, gdyby można było wykupić pozwolenie i recepturę na to uczucie. Z humorem, żartem i pobłażliwością autor przestawia historię pewnej bardzo młodej pierwszej miłości. To co przeżywają bohaterowie, dla nich samych czasem jest bolesne, niezrozumiałe, ale przecież najpiękniejsze na świecie. O tym jednak przekonają się znacznie później. Teraz liczy się to, że jest dziewczyna, która podoba się dwóm chłopcom. Każdy inny i zarazem, na swój sposób, interesujący. Lutka traktuje Gucia jak przyjaciela, a Piotrka jako nowego intrygującego znajomego. Obaj więc rywalizują na słowa, a swoim zachowaniem nieraz powodują śmieszne  wpadki. To jednak ma również dobre strony, bo dla dziewczyny zmieniają się na lepsze i dojrzewają. W końcu  zdają prawdziwy sprawdzian z uczuć, gdy w sytuacji zagrożenia wykazują się odwagą i hartem ducha. Lutka zaś rozdarta między kiełkującym uczuciem do jednego z nich, a przyjacielskim oddaniem wobec drugiego, nie jest w stanie dokonać jednoznacznego wyboru. Ma jednak czas na przemyślenia i ostateczne decyzje. Ciepła, optymistyczna fabuła w sam raz na święta dla każdego "małolata". 

"Po kolejnej rozmowie z Lutką, podczas której radośnie zgodził się odwiedzić wraz z nią i Piotrkiem tajemnicze ranczo, dostał nagłego ataku paniki, na którą nie pomogło nawet wyobrażenie sobie samego siebie w roli Chucka Norrisa.

Dziesięć minut później do łazienki  zapukała babcia.

- Guciu, kiedy wreszcie wyjdziesz? - spytała dość niespokojnie.

- W przyszłym tygodniu - dobiegła ponura odpowiedź z wnętrza. - Do tego czasu możecie mi zostawiać posiłki przed drzwiami.

- Guciu, przestań się wygłupiać! - zażądała babcia kategorycznie. - Bo jak nie wyjdziesz, to... to...

- To co?

- To wezwę emerytowanego pułkownika Wścibejko i poproszę o interwencję! - zagroziła najstraszniejszą rzeczą, którą mogła wymyślić na poczekaniu.

- To wezwij. I tak nie wyjdę.

- Już wiem - rzekła złowrogo łagodnym głosem. - Ugotuję zupę ogórkową i zrobię sznycel po wiedeńsku, taki z jajeczkiem na wierzchu i domowymi frytkami, a potem będę to jadła tu, pod drzwiami, i głośno komentowała, jakie to pyszne. Co ty na to?

Z wnętrza łazienki dobiegło głośne burczenie, wydobywające się najwyraźniej z Guciowego brzucha. Po chwili coś w środku zaszurało i drzwi uchyliły się lekko.

- To się nazywa sadyzm - oznajmił posępnie Gucio, z godnością opuszczając łazienkę. - A ja mam problemy żołądkowe. To pewnie z nerwów. Jutro jadę na ranczo i prawdopodobnie będę ujeżdżał dzikie konie.

- W Polsce dość trudno spotkać dzikie konie - zauważyła babcia, wchodząc do łazienki. - Jeśli już, to gdzieś w rezerwatach, ale na pewno nie pod Wrocławiem, uwierz. Ranczo, powiadasz? A co z okulistką?

- Musimy przełożyć na pojutrze - westchnął Gucio. - Bo jedziemy koło południa , więc do okulistki nie zdążę. Babciu, powiedz mi, co można robić na ranczo poza jazdą konno?

- Nie mam pojęcia - wyznała babcia. - Nigdy nie miałam przyjemności być na żadnym ranczu. Jeśli jednak jest tam trochę trawy i parę drzew, to możecie zrobić ognisko.

- Jestem na diecie - przypomniał Guciu z wyrzutem. - A kiełbasa z ogniska...

- Mogą być też ziemniaki z ogniska- przerwała mu babcia zachęcająco. - Nikt ci nie każe jeść kiełbasy. Nie bój się, od ziemniaków tak od razu nie przytyjesz. Weźmiesz parę sztuk i będziesz miał co robić, nie martw się!"

Wydawnictwo Literatura

"WAKACJE W WIELKIM MIEŚCIE" Marcin Pałasz

Wakacje się skończyły, ale to nie powód by o nich zapomnieć, wręcz przeciwnie. Wspominamy, marzymy i wciąż trudno nam zabrać się za powracające po dwóch miesiącach obowiązki. Ale, że nic nie trwa wiecznie, to i czas lata musiał minąć. Na szczęście są takie książka, jak ta. Kiedy się ją czyta to jest duża szansa przyjemnie i bez większych turbulencji przejść z czasu wakacyjnego na czas szkolny.  

Książki wakacyjne szczególnie nam się podobają. Wtedy bowiem możliwie jest prawie wszystko. Dwa miesiące wolności, swobody i podróży. Każdy przeżył na pewno jakieś przygody, mniejsze lub większe, ale były. Gdziekolwiek się jest, coś zawsze się dzieje.  I tylko w ten wyjątkowy czas gotowi jesteśmy na spotkanie z nieznanym, na więcej luzu, na trochę szaleństwa.

A jeśli ktoś myśli, że w mieście nie ma co robić, że wakacje tam spędzane są nudne, to grubo się myli. Dookoła nas dzieją się różne rzeczy i wystarczy się tylko rozejrzeć, by napotkać nową przygodę. Ta książka tego dowodzi.
Tu wszystko zaczęło się od remontu drogi. Tak, tak, od okropnego hałasu koparek i młotów pneumatycznych, co nie dawało wypocząć mieszkańcom bloku. Kto by się spodziewał, że doprowadzi to do tylu niesamowitych wydarzeń.

Bąbel, główny bohater, i jego rodzina przeżyją najbardziej niezwykłe wakacje życia. Do czego przyczyni się również świnka morska, kura i trabant. Dobry humor i świetna fabuła lektury wciągną czytelnika w ciąg zdarzeń, których zakończenia nikt się nie spodziewa. 

Polecam, zwłaszcza na chłodne, smętne wieczory jesienne.

"Przyszedłeś po serek, chłopczyku? - spytała, nieco sepleniąc. - Ale nic z tego, krowa zdechła nam w siedemdziesiątym czwartym.
- Bardzo ... bardzo mi przykro - wybąkał zdetonowany Bąbel. - Biedna krowa. Ale ja nie po krowę... to znaczy nie po serek.
- Koperek?! - kobieta podniosła rękę do ucha. - Koperku też nie ma, robactwo zjadło. Mam tylko pietruszkę, ale i ona jakaś felerna...
- Nie chcę żadnej zieleniny! - powiedział bąbel nieco głośniej, ale w tym momencie przypomniał sobie włoszczyznę. - Może włoszczyzna, ale nie taka, która ma feler!
-Seler?! Nie mam selera!
- O Boże - rzekł Bąbel beznadziejnie, widząc, że prosty na pozór zakup kury zaczyna przeobrażać się w jakiś szalony targ warzywny. - Ma pani kurę?
- Córę?! - wrzasnęła kobiecina. - Moja córka już dawno na swoje poszła! Ma męża hydraulika, ale on do Francji pojechał, na obczyznę, tam pieniądze zarabia i przysyła jej co miesiąc!
- Ale ja nie przyszedłem do pani córki...! - jęknął Bąbel, czując, że sytuacja chyba wymknęła się spod kontroli.
- Ogórki?! Małe w tym roku, nie polecam, chyba, że do kiszenia, to dadzą radę...!
-Kura! - wrzasnął w końcu Bąbel, wymachując koszykiem. - Potrzebna mi jest kura! KURA!!!
- I czego tak krzyczy - obraziła się kobieta niespodziewanie. - Toć głucha nie jestem, słyszę dobrze. A w ogóle to się zastanów, czego ci trzeba. Najpierw pytasz o serek, potem o koperek, seler, ogórki... Trzeba było od razu mówić, że potrzebujesz kury. Mam jedną. Utrapienie z tą kurą, że hej...! No mówię ci, skaranie boskie. Kurę chcesz kupić?
-Kurę.A czy ona jest ekologiczna?
Kobiecina podrapała się pogłowie.
- No ja tak myślę, że zoologiczna, bo to ptactwo przecież. A na co ci ona?
- Na rosół."

Wydawnictwo BIS

"STRASZYĆ NIE JEST ŁATWO" Marcin Pałasz

Chyba każdy z nas słychał o duchach. Ale czy ktoś je widział? No właśnie, a Marcin Pałasz udowadnia, że nie tylko istnieją, ale mają wpływ na nasze życie. Ktoś w końcu potwierdził, że one żyją wśród nas oraz są to dobre istoty, jeśli można tak o nich powiedzieć. Dziecko słyszy od najmłodszych lat o duchach, czasem jest ono nimi straszone, a to błąd. Może i one starają się być złe i nas straszyć , ale w tych czasach cieżko ludzi czymkolwiek przerazić. Zastanawiacie się, czy może duchy straciły swą moc? Nie, one po prostu nigdy nie były złe. To tylko my, ludzie, nadaliśmy im etykietkę strachu. Próbują się dostosować i ... marnie im to wychodzi. Przynajmniej w tej historii, opowiedzianej przez Marcina Pałasza. 

Gromadka różnych duchów wykonuje swoją rolę postrachów w bardzo sumienny sposób, ale im bardziej się starają, tym gorzej oni sami na tym wychodzą. Poza tym nie są na czasie z technologią i nowoczesnością przybyłych do dworku nowych lokatorów, stąd wiele przedziwnych zadarzeń. Śmieszne i niebanalne przygody wciągają czytelnika w nieznany dotąd  ciekawy świat ducha. Każdy w nich:  Dusia, Dziadek, Szurek, Zgryzelda, Wilkołak, Rudolf, Złota Rybka z aparatem tlenowym, Mały, Euglena Zielona to indywiduum z osobistymi problemami, zaletami i wadami, własnym spsobem na przeżycie. Może i są podobne do ludzi, ale o wiele bardziej przyjazne i wrażliwe jak się okazuje. Po zaponaniu się z tą książką nikt już nie powie, że duchy są nieprzyjemne, złe i przerażające. A zakończenie udowadnia, że współpraca może popłacać i układać się nawet z takimi dziwadłami. 

Książka bardzo przyjemna w odbiorze i wygodna dla dzieci. Duża czcionka i "grubopapierowe" strony zachęciły nawet mojego sześciolatka do samodzielnego czytania. Co wieczór przed snem  było wesoło i nikt nie bał się zasypiać pomimo "duchowej fabuły". Trudno powiedzieć, czy bohaterami ksiązki były tylko duchy, czy może także 12-letni Kacper, który swym przychylnym podejściem i nastawieniem do nich zyskał wielką sympatię moich dzieci. Autor wykazał się bardzo bujną wyobraźnią i humorem, ale nas to nie zdziwiło. Po lekturze "B@jki" czekaliśmy na nowe historie pióra Marcina Pałysza. Doczekaliśmy się. I nie zawiedliśmy się. 

"A wszystko zaczęło się dosłownie kilka dni po ich ostatniej, pamiętnej rozmowie na dachu, podczas ubiegłej pełni. Ledwo co zdążyli się zaciekawić, kto też mógł odwiedzić stary dwór, opuszczony od prawie dwóch wieków i zagubiony w środku wielkiego, starego lasu, a tu nagle coś zaczęło się dziać. W dodatku w jakim tempie!
- Tęskniliśmy za ludźmi - mruknął Szurek zgryźliwie, latając nad studnią i okrążając Małego, który siedział na osłaniającym ją okrągłym omszałym daszku. - No to teraz mamy ludzi. W nadmiarze. Tyle tylko, że jakiś dziwnych.
- Nie chcą zostawać na noc - bąknął Mały z wyraźnym żalem. - Nawet postraszyć ich nie można. I w ogóle są cały czas zajęci.
- Zajęci?! - zajęczała Dusia. - To ma być zajęcie?? Oni rujnują nasz dom! Mój Boże, co oni zrobili z dachem! Przecież jeden z kominów wpadł przez sufit na nasz strych! Gdybym była człowiekiem, umarłabym na serce!
- Faktycznie, dach jest chwilowo nieużyteczny - zgodził sięDziadek, starając się spokojnym tonem ułagodzić nieco Dusię. - Myślę jednak, że to nie potrwa zbyt długo.
- Oczywiście, że nei potrwa! - warknęła Dusia. - W takim tempie zrównają to miejsce z ziemią do następnej pełni! A my siedzimy tu z założonymi rękami i niczego nei robimy!
- A co możemy zrobić? - spytał Szurek posępnie. - Jest tak, jak mówi Mały: nie śpią tu, tylko przyjeżdżają co rano ta dziwną, wielką karocą bez koni. w dodatku ona dymi, warczy i śmierdzi. - Fuknął z niesmakiem. - Ja nie rozumiem, jak takie coś jeżdzi! Mam podejrzenia, że oni trzymają te konie w środku, pod klapą. Tak męczyć zwierzęta, przecież to bestialstwo!"

"Wrota uchyliły się szerzej i wreszcie zobaczyli wysoką postać Rudolfa, jak zwykle owiniętego w obszerną , czarną pelerynę. Kruczoczarne włosy z pasemkami siwizny miał starannie uczesane z przedziałkiem, jego twarz była blada jak zwykle, a żółte kły wręcz lśniły.
- Okaz zdrowia! - skomentowała Dusia. - Nie powiem, co o tym myślę, bo zrobi ci się przykro. Czemu nie chcesz z nami porozmawiać?
- Bo pewnie chcecie mnei poprosić, abym poszedł nastraszyć tych pomyleńców w waszym dworze - odparł Rudolf ponuro i nerwowo oblizał wąskie wargi. - Ja tam nie pójdę.
- Przecież obiecałeś, że nam pomożesz! - wyrwało się Małemu. - Więc czemu teraz...?
- Nie pójdę i już! - zbuntował się wampir. - Ambroży opowiedział mi, co się stało! Po tym, co oni wam wszystkim zrobili, ja się boję! Przypiekali Dusię w świetle słonecznym, zrzucili Szurka ze schodów, a w dodatku zrobili straszne rzeczy ze Zgryzeldą!!!
- No tak - mruknął Dziadek pod nosem, zwdychając głęboko. - Ambroży. Można się było tego spodziewać. Wierzysz temu staremu sklerotykowi?
- A co? - spytał Rudolf wojowniczo. - Z dalekawidziałem, jak wyglądała Zgryzelda! Potworność! A Dusia do tej pory nie jest jeszcze całkeim biała! Zamierzacie mi wmówić, że to wszystko nieprawda, i spodziewacie się, że tam pójdę?! Za grosz litości nei macie!
Wutłumaczenie Rudolfowi, co naprawdę zaszło w murach starego dworu, zajęło trochę czasu. Stary wampir, w miarę opowiadania Dziadka, z coraz większym zakłopotaniem drapał się po głowie i widać było, iż jest mu nieco głupio, że tak szybko uwierzył Ambrożemu.
- Więc Zgryzelda żyje? - upewnił się jednak nerwowo. - Nie została zmasakrowana?
- Wręcz przeciwnie - uspokoiła go Dusia. - Zgryzelda zaprzyjaźniła się z panią domu i chodzi do niej na zabiegi upiększające. Ale w tej sytuacji ty pozostajesz naszą ostatnią szansą. Wszyscy wiemy, jaki jesteś uzdolniony...
- Masz przecież dyplom z wyróżnieniem, wydany przez samego hrabiego Drakulę! - przypomniał mu Dziadek pochlebnie. - To nie byle co, więc pokładamy w tobie wszystkie nadzieje. Jesteśmy pewni, że dasz sobie radę, z takimi refencjami...
Rudolf, usłyszawszy te słowa, niemal rósł w oczach. Wyprostował się dumnie i uniósł głowę, patrząc na nich pobłażliwie z góry.
- No cóż - westchnął wreszcie. - Jak widzę, nie mam innego wyjścia. Do tej pory zachowywaliście się bowiem jak zgraja partaczy. Prawie nic się wam nie udało. Może faktycznie czas, abym ja zabrał się do tego..."

Wydawnictwo BIS

"B@JKI" Marcin Pałasz KONKURS!!!

Niezwykła gratka dla Mamy, Dziecka oraz Dziadka! Tak, bo to zbiorek bajek klasycznych, ale jednak inaczej podanych, w wersji unowocześnionej, dostosowanej do dzisiejszych realiów. Jest moda na rewitalizowanie starych zabytków, odnawianie staroci czy modernizację niedziałających już wynalazków, a także remixy dawnych hitów muzycznych. Przyszła kolej również na stare, dobre bajki oraz baśnie.

Autor Marcin Pałasz świetnie sobie z tym poradził. Historyjki uczą, bawią, rozśmieszają do łez. I choć dużo w nich nowości, gadżetów naszego wieku, zmiany niektórych stałych dotąd atrybutów bohaterów, to niczym nie ustępują klasyce gatunku. 

Zaskakujące zakończenia i mnóstwo śmiechu są gwarancją świetnej lektury dla każdego.

Spotkamy Królewnę, która swoimi dowcipami i żartami nie tylko rozśmieszała cały dwór, ale wyrządzała krzywdy innym i dowiemy się czego ją to nauczyło. Bajka o Zielonym Kapturku odpowie na pytanie, dlaczego bohaterka zmieniła barwy na zieleń, a zapominalski wilk już nie jest taki groźny. 

A wiecie, że Smok Wawelski nadal żyje? Zaś Baba Jaga z piernikowej chatki z pomocą Jasia i Małgosi znalazła sobie inne, o wiele ciekawsze, jakże bardzo popularne dziś, zajęcie niż łapanie chłopców i dziewczynek na słodki domek. Proponuję sięgnąć po książkę, bo tak niezwykłych i zwariowanych historii na pewno nigdy nie słyszeliście.

A do tego jest jeszcze audiobook, który daje jeszcze więcej możliwości dzieciom. 

Jacek Kawalec czyta B@jki wyśmienicie! Dzieci nie miały możliwości słuchania książek w takiej formie. Bardzo im się to spodobało. Starsza córka śledziła tekst w książce, potem z młodszym bratem odgrywali scenki do czytanej bajki. 

Co tu dużo pisać, mnie również przypadło do gustu to słuchowisko.  W domu rodzinnym mielismy dużo płyt winylowych z bajkami do słuchania na adapterze, codziennie mama nam załączała inną płytę, choć moją ulubioną była bajka "Szewczyk Dratewka" oraz "Stoliczku, nakryj się!". Nigdy tego nie zapomnę. mam nadzieję, że dzieci również będą miały co wspominać, dzięki takim właśnie audiobookom.

Złota Rybka

"-Ależ mi się poszczęściło! - wykrzyknął, kręcą ze zdumieniem głową wędkarz. - Jak to dobrze, że akurat miałem  w dłoni ten podbierak! Cóż za piękna ryba! Będzie z niej dobra kolacja!
Po tych słowach wędkarza w wiadrze zapadła chwila wymownego milczenia.  Jako pierwsza przerwała je Złota Rybka.
- No, Zenon - westchnęła ciężko - pięknie mnie załatwiłeś, nie ma co! I na co mi przyszło na stare lata? Zamiast pływać sobie swobodnie w tej pięknej rzecze...
- Ta rzeka jest bardzo zanieczyszczona, sama to przyznasz! - przerwał jej Robak, starając się ratować sytuację. - Prawda? Więc może to i lepiej, że już w niej nie pływasz?
- Zenon, zamilcz! - zażądała Rybka groźnym głosem. - Niech będzie zanieczyszczona, ale przynajmniej mogłam w niej pływać bez ograniczeń! A tu, proszę: jakiś człowiek w kapeluszu łapie mnie w siatkę, wyciąga z wody i wrzuca do wiadra. Do wiadra! mnie ZŁOTĄ RYBKĘ...!!!
Zenon pokręcił głową urażony.
-Ty naprawdę masz bardzo duże mniemanie o sobie - oświadczył z godnością. - Ale to podobno się leczy.
-Ech, myśl sobie o mnie, co tylko chcesz - westchnęła Rybka z rezygnacją. - Mnie jest już wszystko jedno.
Najprawdopodobniej dziś wieczorem i tak zostanę zjedzona na kolację przez tego tam...człowieka...
- Ejże, nie tak szybko! - przerwał jej Robak.- Oprócz manii wielkości najwyraźniej masz także galopującą depresję. czemu tak od razu się załamujesz?
Rybka jednak nie słuchała go, pogrążona w pesymistycznych rozmyślaniach.
- Ciekawe, czy zostanę podana z cebulką czy w jakimś sosie? - mruczała pod nosem, załamując płetwy. - A może z grilla? Niech tylko nie sypią na mnie bazylii, bo mam uczulenie na bazylię... A zresztą gdy zostanę zjedzona, i tak będzie mi już wszystko jedno... Z bazylią czy bez...
- Ryba, milczeć! - wrzasnął Robak nagląco. - Nikt cie nie zeżre, zobaczysz! Uwaga, wypełzam na brzeg wiadra! A ty siedź cicho i na razie się nie odzywaj!"

Zielony Kapturek

Smok Podwawelski

"-Oto zbliżamy się do słynnej Smoczej Jamy! - wykrzyknęła przewodniczka.-  Jak być może państwo wiedzą, była ona miejscem zamieszkania Smoka Wawelskiego, znanego nam wszystkim z legend...
Smok odchrząknął z zadowoleniem i pogłaskał się z dumą po brzuchu.
- Znany już jestem z legend?! - szepnął sam do siebie. - No proszę, ledwo trochę pospałem, a w tym czasie ludzie nawet legendy o mnie wymyślili. Jak to miło, jak miło!
Kobieta ciągnęła dalej, ciągle niewidoczna, ale najwyraźniej zbliżała się coraz bardziej do jaskini.
- Oczywiście, Smok Wawelski to tylko legenda, bowiem takie stworzenia nigdy nie istniały - dodała na końcu. - Najbardziej zbliżony do smoka jest jeden z dawno wymarłych gatunków dinozaurów, a mianowicie...
Smok w pierwszej chwili pomyślał, że chyba się przesłyszał, ale potem ze złości zrobiło mu się biało przed oczami. Zerwał się na równe łapy, rozłożył szeroko skrzydła i podbiegł do wyjścia z jaskini. Tam się zatrzymał, z furią patrząc na grupę dziwnie ubranych ludzi, którzy na jego widok wytrzeszczyli oczy i zbili się w ciasną gromadkę.
- Co takiego?! - zaryczał Smok. - Że ja, JA!!! Ja niby nie istnieję?! Och wy, miejskie kmiotki, zaraz się przekonacie, co znaczy naprawdę wkurzony smok!!!"

Baba Dżaga

"- Mój Boże... - jęknęła rozpaczliwie Gosia. - Wyglądam jak Wodnik Szuwarek, co za wstyd...!!!
Jasiek chichotał nieprzytomnie. Po prostu nie mógł się powstrzymać na widok siostry umazanej błotem od stóp do głów.
- Niektóre kobiety specjalnie płacą za upiększające kąpiele w błocie, a ty masz tu za darmo full service! - kwiczał ze śmiechu. - I jeszcze narzekasz?
Małgosia tragicznym gestem wyciągnęła rękę w jego stronę. Było jej już wszystko jedno.
- Ciągnij dalej. Tylko mi nic na pewno nie urwij! I tak już głupio wyglądam jako Wodnik Szuwarek, ale Szuwarek z urwaną ręką czy nogą to byłoby jeszcze głupsze...
- Tak wrzeszczałaś, że aż wszystkie ptaki uciekły! - rzekł Jasiek zgryźliwie, gdy już stali obok siebie, ciężko dysząc. - A jeśli to bagienko miało jakiś lokatorów, to pewnie wszyscy z przerażenia umarli na serce.
- I dobrze im tak! - warknęła mściwie Małgosia, oglądając niespokojnie samą siebie. - Po co zastawiają takie durne pułapki na Bogu ducha winnych ludzi?!
- Nikt ci nie kazał tam włazić...
- Jeszcze słowo a cię uduszę! i ukryję zwłoki w bagienku!!! Gdyby nie ten twój idiotyczny skrót przez las, to już dawno bylibyśmy na miejscu, a nie Bóg-jeden-wie gdzie!!!
- Oj tam, przynajmniej zobaczyłaś trochę przyrody! - rzekł Jasiek pogodnie. - Mamy weekend, jesteśmy u babci, więc czemu nie skorzystać? U nas, w mieście, ciągle tylko siedzisz przed telewizorem albo malujesz sobie paznokcie, albo kupujesz nowe ciuchy, albo tańczysz... A tutaj, proszę: świeże powietrze, drzewa, trawa, bagienko..."

Królewna Śmieszka

"Król, przełamując pewien niepokój, wsadził głowę za drzwi pokoju swojej córki. Nigdy nie był pewien, czy z góry nie spadnie, na przykład, wiadro z farbą. Tym razem jednak obyło się bez niemiłych niespodzianek.
-Anno? - spytał niepewnie. - Córeczko droga, czy możemy porozmawiać?
Królewna bawiąca się lalkami na puszystym dywanie, spojrzała na niego i nagle wybuchnęła śmiechem.
- Och, tatusiu! - jęknęła, chichocząc. - jak ty śmiesznie wyglądasz! Co za brwi! Czy to mama namalowała ci je swoją kredką?
Władca ze zgrozą uniósł oczy i zapatrzył się w sufit,
oddychając głęboko, by choć trochę się uspokoić.
- A co się stało, że je straciłeś? - dorzuciła Anna niewinnie, mrugając swoimi błękitnymi oczami. - jakiś wypadek?
- Kochana, chyba sama doskonale wiesz, dlaczego je straciłem - prychnął z niesmakiem Król. - Powiedz mi, czy to wszystko naprawdę cie bawi?!
- No pewnie! - roześmiała się znowu królewna. - Wyglądasz jak Robert de Niro po nieudanej operacji plastycznej! Dla ciebie to nie jest śmieszne?!
Król aż zazgrzytał zębami. Po chwili jednak przestał, gdyż przypomniał sobie, iż nadworny dentysta twierdził, że to bardzo szkodliwe.
 - Właśnie żen ie jest śmieszne - stwierdził zgryźliwie. - Potrafisz w to uwierzyć? Pomyśl tylko, a gdybym przy wybuchu cygara stracił oko?!"

Wydawnictwo BIS

Uwaga KONKURS!!!

Mam do rozlosowania:
 1 egzemplarz książki "B@ajki" oraz
1 audiobook czytany przez Jacka Kawalca. 
Konkurs polega na tym, by uczestnicy w komentarzach pisali na temat "Moja ulubiona bajka i dlaczego?" Mogą pisać dzieci lub rodzice w imieniu swych pociech. 
Czekam do końca listopada, potem nastąpi losowanie i wysyłka nagród. 

Zapraszam i życzę powodzenia!