"OPOWIADANIA O ZWIERZĘTACH" Polscy pisarze dzieciom

I znów cała plejada wspaniałych twórców i artystów spotyka się w jednej lekturze, by bawić  i cieszyć swych czytelników. Joanna Olech, Paweł Beręsewicz, Agnieszka Frączek, Ewa Chotomska, Beata Ostrowicka, Renata Piątkowska, Barbara Gawryluk, Grażyna Bąkiewicz, Marcin Brykczynski, Anna Onichimowska, Roksana Jędrzejewska-Wróbel, Irena Landau, Magdalena Kozieł-Nowak, Katarzyna Bajerowicz, Mikołaj Kamler to nazwiska z "górnej półki". Reprezentują najwyższy poziom merytoryczny i estetyczny. Dzieci po prostu nie mogą się oderwać od czytania, oglądania i słuchania.

Adresatem książki są nie tylko najmłodsi, ale każdy kochający zwierzęta. W naszym przypadku to raczej brak możliwości posiadania zwierzaka w domu, dzieci więc rekompensują sobie ten brak wszelkimi dostępnymi historiami. Trafiliśmy na te bardzo mądre i ciepłe. Opowiadania z rozwiniętą fabułą przybliżają życiowe perypetie także ludzi. Książka udowadnia, że   tytułowi bohaterowie  także posiadają uczucia i problemy. Spotykają nie tylko ludzką miłość i współczucie, ale również doświadczają cierpienie i ból.
Te bezbronne istoty, żyjąc obok nas, są zdane wyłącznie na los i choć odrobinę dobroci ze strony dorosłych i dzieci. Historie życiowe niekiedy budzą smutek i żal. Pełno też radości i szczęścia, czyli jak w życiu. Dlatego ta pozycja jest tak bliska i przystępna. Nienachalnie uczą jak postepować, zachować się i co zrobić w kłopotliwym położeniu. Ale przede wszystkim emanują szczerą gotowością zwierząt do przywiązania się i całkowitego oddania przyjaźni. Kochają ludzi bezinteresownie i pomagają im jak potrafią. Ale czy człowiek chce odwzajemnić te uczucia? Okazuje się, że nie zawsze. I to jest bardzo przykre.

"Mila z ociąganiem poszła do siebie. Mieli bardzo duże mieszkanie i jej pokój też był spory, teraz jednak połowę przestrzeni zabierało terrarium. Mila włączyła lampkę, bo znowu nikt o tym nie pamiętał. W ciągu dnia wpadało tu słońce i nie było takiej potrzeby, ale gdy zapadał zmrok, żółwik potrzebował dodatkowego podgrzewania. Włożyła do środka trochę gotowej karmy i smętny listek sałaty, ostatni zresztą, bo też zapomnieli kupić. Popatrzyła na żółwia.
- A idź sobie - powiedziała cicho. - Nudny jesteś.
Próbowała wymyślić, co mogłaby robić z żółwiem. Ale przecież żółw ani nie biega za patykiem, ani nie bawi się piłeczką. Jedyne, co było fajne, to obserwować go, jak chodzi na krótkich łapkach. Wyjęła żółwia na dywan i patrzyła, jak śmiesznie sunie w stronę szafy.
Było gorąco. Uchyliła drzwi balkonowe, a potem usiadła na łóżku, podłożyła sobie pod plecy parę poduszek i wzięła z półki książkę o Franklinie. Brat się trochę z niej śmiał, że czyta takie dziecinne książki, ale ona je lubiła. Poza tym nie było w nich za dużo tekstu, a z czytaniem jeszcze sobie nie radziła zbyt dobrze. Nie wiedząc kiedy, zasnęła."

"Tego wieczora nie dałam się zagonić do łóżka o zwykłej porze. Biegałam w piżamie za szopem, który zdawał się być niezmordowany. Minęła jedenasta, a on nawet nie ziewnął. Buszował pod tapczanem rodziców, skąd raz po raz słychać było szalone galopady za kłębkiem kurzu albo urojonym przeciwnikiem. Wreszcie klatkę szopa postawiono w przedpokoju i tam miał spędzić noc. Najwyraźniej jednak nie skonsultowano tego pomysłu z Franiem. Zamknięty w klatce awanturował się tak bardzo, że rodzicom zmiękły serca i wypuścili więźnia. 

Ledwo drzwiczki się otworzyły - wyprysnął ze środka i wdrapał się na nasze piętrowe łóżko. Nie pytajcie, jak to zrobił - najwyraźniej jakimś magicznym sposobem, zgapionym od Spidermana.

Starsza siostra zajmowała dół łóżka. Franio upodobał sobie górę - moją miejscówkę. Polubił zwłaszcza cienki bawełniany kocyk w różowe grochy. Skotłował go trochę, uklepał i ułożył się do snu.

Rodzice odetchnęli z ulgą."

"Którejś niedzieli siedzieliśmy na tarasie, piliśmy herbatę i jedliśmy drożdżowe ciasto. Był też Kazio, ale nie jadł ciasta, tylko palił. 

-Spójrzcie! - powiedziała w pewnej chwili Mama Radka. - Czy to nie nasza Wronka siedzi na orzechu?

- E tam, mama! - prychnął Włodek. - Ty w każdej gapie widzisz swoją Wronkę. 

- Moja Wronka Kochana... - westchnęła Mama Radka.

I w tej chwili wielki, czarno-szary ptak sfrunął z orzecha prosto na jej ramię i zaczął jej kwilić i terkotać prosto w ucho. Potem zeskoczył na stół, z dezaprobatą pokręcił głową nad popielniczką Kazia, zajrzał pod stół, uszczypnął mnie lekko w ucho i odleciał.

- Powiedziała... - Mama Radka udawała, że coś jej wpadło do oka - powiedziała, że ma teraz swój dom i rodzinę, ale że kiedyś jeszcze do nas wpadnie. 

Ale nie wpadła. Czekałam całe lato i kawałek jesieni, a potem już nie miałam czasu czekać, bo na zimę wprowadziły się domu koty i musiałam je nauczyć, kto tu rządzi."

Wydawnictwo Literatura

KRÓLEWNA" Roksana Jędrzejewska- Wróbel

Książkę tę córka wygrała w konkursie na koronę królewny. Ola ma bardzo bujną wyobraźnię, do tego wielką chęć bycia królewską pannicą. Stąd jej codzienne przebieranki, potrafi również stworzyć strój z niczego. Tym razem korona była z liści jesiennych. Orginalna i piękna! Córka bardzo się ucieszyła z wyników, bo książki kocha ponad wszystko, a więc radości nie było końca! Dostarczenie jej do nas zbiegło się z utratą przez moją córkę pierwszego zęba. Nie muszę chyba mówić, że to nie lada wydarzenie w życiu    5 latka. "Królewna" zatem odegrała znaczącą rolę w przejściu córki z "okresu mleczakowego do stałego". Na pewno Ola zapamięta sobie to na całe życie. Cieszę się, że ten fakt kojarzyć będzie właśnie z tą śliczną i mądrą książeczką. Muszę przyznać, że moja dziewczynka ma coś w sobie  z tytułowej bohaterki i pewnie dlatego tak łatwo się z nią utożsamiła i polubiła. Abstrahując od tego, że własnie przeżywa okres bycia prawdziwą księżniczką. Nie posiada może wszystkich czy najpiękniejszych zabawek świata, ale sporo ich zalega na półkach. Głównie są to podarunki od rozpieszczających ją dziadków. Ma również młodszego brata, ale że jest to chłopak, a w dodatku ma niecałe 2 lata, to nie zawsze zabawa jest taka o jakiej marzy Ola. Tym bardziej więc chętnie słuchała o problemie Królewny. Obie dziewczynki często nie miały bowiem towarzysza zabaw i czuły się samotne. Dopiero miłe spotkania na podwórku ze zwykłymi dziećmi, proste z nimi zabawy i dużo spontanicznego śmiechu zmieniają Królewnę nie do poznania. Pomimo wcześniejszej niechęci, a nawet zazdrości wszystkie dzieci zrozumiały, że drogie zabawki to nie wszystko, a domowa pomoc rodzicom w ich obowiązkach jest potrzebna i wartościowa. Nawet nie musiałam specjalnie prosić córeczki o posprzątanie pokoju po przekształceniu go w piaskownicę. Ola nazywa siebie teraz Prawdziwe Grzeczną Królewną, z czym się w pełni zgadzam. Choć pewnie nie będzie to trwało wiecznie to jednak dumna jestem z mojej dorastającej córki, która również doceniła zabawy z młodszym Adasiem. To wszystkim wyszło na korzyść. Jednym słowem - świetna lekturka nie tylko dla dziewczynek, bo przecież nie brakuje też chłopców - książąt, których rodzice ciągle pracują i zapominają o tym, jak ważne jest wspólne spędzanie wolnego czasu. Polecam! A i jeszcze dodam tylko, że ilustracje pani Ewy Poklewskiej-Koziełło są tak piękne, iż nie sposób przejść obojętnie koło tej lekturki. Dla mnie to datkowy atut i często znak, że łączą się z mądrym słowem.

"Po śniadaniu Amelka ma czas na zabawę w specjalnym Pokoju Zabawkowym, pełnym sztywno wyprostowanych na półkach lalek i pluszowych zwierzaków - najpiękniejszych, jakie można sobie wyobrazić. Zabawek jest jednak zbyt wiele, aby wybrać tę ulubioną. Dlatego Amelka nie może się zdecydować. Czasami próbuje grać w jakąś pouczającą gręz którąś ze swoich dam do towarzystwa, ale ponieważ etykieta dworska zabrania królewnie przegrywać, jest to po prostu nudne. Dlatego Pokój Zabawkowy stoi zazwyczaj pusty, a Amelka spaceruje samotnie po pałacowym ogrodzie i wyobraża sobie, że ma siostrzyczkę lub braciszka, albo najlepiej i siostrzyczkę i braciszka, z którymi może się śmiać i grać w piłkę"

http://www.wyd-literatura.com.pl/