"NIEFRUWAK PIECHOTNY" Joanna Kulmowa

Był sobie taki mały stworek, który sam nie wiedział kim jest. Wiedział tylko, że świat mu się podoba, że słońce jest piękne i kwiatki, i chmurki. I pewnie dalej by sobie tak beztrosko wędrował, gdyby napotkani mieszkańcy ziemi nie zasypywali go pytaniami. Dżdżownicę, Świstunkę, Kreta i Powoja drażniło to, że Niefruwak ma skrzydła, ale z nich nie korzysta. Bardziej chyba ich interesowało to niż samego bohatera. On zaś dopiero w rozmowach z nimi zaczął się zastanawiać skąd się wziął i co robi na świecie. W końcu zrezygnowany sam porównywał się do pozostałych poszukując cech podobnych, by nie dostawać od reszty. Ale to na nic, bo ciągle czuł się kimś innym, tylko sam nie wiedział kim. Jemu to jednak nie przeszkadzało dopóki czuł się szczęśliwy z samego faktu istnienia. Dopiero róża uzmysłowiła mu jego oryginalność i niebanalność. I wtedy stał się cud. Piechotniczek odnalazł swoje przeznaczenie, co bardzo go uradowało. Dało spokój i spełnienie. Okazało się, że jego sny i marzenia mają sens. Kiedyś bowiem się spełnią. W ten czy inny sposób każdy z nas szuka i znajduje siebie w tym wielkim wszechświecie. Wszyscy stanowimy drobne elementy tej wielkiej maszyny jaką jest wszechświat. Należy tylko poznać swoje możliwości i własną niepowtarzalną funkcjonalność przydatną światu, ludziom i nam samym. Piękna, urocza bajeczka okraszona barwnymi, ale według mnie nazbyt różowymi ilustracjami Gosi Mosz. Ale córce się podoba i to najważniejsze.

"Wpadłszy na gniazdko, odbił się od niego i przeskoczył je. Wówczas zauważył, że w gniazdku rozsiadł się zielonkawy ptaszek, zwany Świstunką.

- Przepraszam bardzo uprzejmie - powiedział.

- I jest za co! - świsnęła Świstunka. - Przestraszyłeś mnie. Mogłeś rozdeptać moje słodkie, kochane maleństwa.

- Nie widzę żadnych maleństw - zdziwił się Niefruwak.

- Siedzę na nich. Na razie trzymam je w jajkach. Jeszcze za chłodno na spacery. Po za tym "nie widzę" nie jest żadnym wytłumaczeniem. Jeśli czegoś nie widać, to nie znaczy jeszcze, że trzeba to deptać. Zresztą nie przedstawiłeś się im.

Piechotny skłonił się w stronę jajek.

- Niefruwak Piechotny - rzekł.

- To oczywiste - powiedział Świstunka. - Przedstaw raczej powody, dla których chodzisz, zamiast fruwać.

- Z powodu piechotności fruwaków. Zresztą nie wiem, kim poza nazwą jestem. Więc na wszelki wypadek...

- Nie wiesz, kim jesteś! - przerwała mu Świstunka. - Wobec tego nie jesteś wcale! Moje słodkie maleństwa wiedzą już w jajku, że są świstunkami. W przeciwnym wypadku nie wylęgały by się w ogóle. Nie warto być NIKIM."

Nasza Księgarnia

"LATO" Tove Jasson

Panią Tove Jansson kojarzyłam do tej pory tylko z Muminkami i muszę przyznać, że nieszczególnie te małe stworki podobały mi się w dzieciństwie. Co innego teraz, kiedy dojrzałam, i odkrywam je z moimi dziećmi na nowo, ale to inna historia. Teraz gdy w ręce wpadła mi ta niepozorna książka, spodziewałam się znów niestworzonych historyjek, wymyślnych bohaterów i abstrakcyjnych wydarzeń. Nic podobnego. Jakże się pozytywnie... rozczarowałam! Piękna, wzruszająca i mądra książka. Na tle wspaniałej fińskiej przyrody jesteśmy świadkami zderzenia się światów dwóch odległych pokoleń, ich odmienności i oryginalności. Babka i wnuczka, bohaterki opowieści, żyją obok siebie i ze sobą, ucząc się wzajemnej tolerancji i szacunku. Do siebie, do drugiej osoby, do sędziwego i młodego wieku. Toczą przy tym rozmowy o błahostkach i rzeczach ważnych. Bardziej lub mniej dla każdej z nich zrozumiałych. Nie sposób nie doszukiwać się w nich alegorii, porównań i życiowych rad. Wracając do tych samych rozdziałów po kilka razy, za każdym razem odnajdywałam co innego, coś nowego. To pomaga zrozumieć siebie i świat. Taka książka to skarb. Wiem, że będę do niej wracać, po słowa doświadczonej życiem babki czy po dziecięcą naiwność i ciekawość wnuczki. Każdy znajdzie tu coś dla siebie. Ja nadal szukam swego miejsca i swojej osoby, ale ta książka już odpowiedziała na kilka moich pytań. Za to ją cenię i polecam dalej innym niestrudzonym wędrowcom ciekawym życia i świata.

"Sophia zrywała kwiaty i trzymała je w ręce, dopóki rozgrzane nie stały się niemiłe w dotyku, wtedy położyła je na babkę i zapytała, jak Bóg może pomóc wszystkim, którzy modlą się równocześnie.

- On jest taki mądry, taki mądry - mruknęła babka sennie spod kapelusza.

- Odpowiedz porządnie - powiedziała Sophia. - Jak on zdoła?

- Ma sekretarza...

- Ale jak zdąży zrobić, to o co się go prosi, jeśłi nie będzie miał czasu porozmawiać z sekretarzem, zanim coś się stanie?

Babka udawała, że śpi, ale cały czas wiedziała, że nikogo tym nie oszuka, i w końcu powiedziała, że Bóg urządził wszystko tak, że nic groźnego nie może się stać od chwili, gdy ktoś się modli, do chwili kiedy Bóg dowiaduje się, o co go się prosi, a wtedy wnuczka zapytała ją, jak to jest, kiedy człowiek się modli, spadając z sosny, a więc znajduje się w powietrzu.

- Ha, ha - odparła babka i ożywiła się. - Wtedy Bóg sprawia, że zawiśniesz na gałęzi."

Nasza Księgarnia

"LOTTA Z ULICY AWANTURNIKÓW", "DZIECI Z ULICY AWANTURNIKÓW" Astrid Lindgren

Co prawda jesteśmy już z córka po dużo bardziej obszernych lekturach Astrid Lindgren, chociażby o przygodach Madiki czy Emila, ale cały czas sięgamy do jej opowiadań, bo po prostu lubimy się śmiać i bawić. Te dwie skromne i niepozorne książeczki znów przeniosły nas w czas beztroskiego dzieciństwa i prawdziwie rozbawiły, aż do łez. No i chyba na tym polega fenomen twórczości tej pisarki. Jej książki adresowane są bowiem do wszystkich, bez względu na wiek, płeć i pochodzenie. Każdy może znaleźć tu coś dla siebie, swoje radości i smutki. Stąd taka ich popularność również i w naszym domu. No i oczywiście lubimy również ilustracje Ilon Wikland, nieodłączny atrybut naszych ulubionych lekturek, bez których nie wyobrażamy sobie ich czytania. I tym razem się nie rozczarowaliśmy. Aż dziw bierze ile z życia wziętych jest takich naszych zdarzeń i sytuacji, tylko teraz możemy na to spojrzeć z dystansu i z .... uśmiechem na twarzy oraz spokojem.

Lotta, Jonas i Mia Maria przeżywają tyle przygód i tyle emocji, że nie sposób oderwać się od książek. Ulubioną bohaterką mojej córki jest jej równolatka, najmłodsza latorośl w rodzinie Nymanów - Lotta. Ten mały , niepokorny nicpoń na każdym kroku wymyśla niebanalne zajęcia, dokładnie tak samo jak Ola. A ile jest przez to problemów i śmiechu równocześnie. Polecam!

"- Kupiłam ci gwiazdkowy prezent - powiedziała Lotta.

- A co kupiłaś? - dopytywał się Jonas.

- Ciastko z bitą śmietaną - odparła Lotta

- Och, ty ośle, przecież ono nie wytrzyma do Wigilii - stwierdził Jonas

- No, właśnie o tym pomyślałam - powiedziała Lotta - więc je zjadłam."

" -Lotto, może byś zeszła na śniadanie? - proponuje mama z dołu.

- Aha, właśnie! - mruczy Lotta, nie ruszając się.

- Odpowiedz, Lotto! - woła mama - Chcesz kakao czy nie chcesz?

Lotta jest wreszcie zadowolona. Mama tam może sobie stać i zastanawiac się, czy Lotta chce kakao. Lotta ani myśli odpowiadać i aż jej się w środku dobrze robi od tego, że wcale na mamy wołanie nie odpowiada.

Ale jest głodna i właściwie chętnie by to kakao wypiła. Odczekawszy więc sporą chwilkę, zabiera ze sobą Niśka i schodzi ze schodów. Idzie bardzo wolno. Na każdym schodku troszkę przystaje. Żeby mama nie była zbyt pewna - może Lotta chce to kakao, może wcale nie..."

Nasza Księgarnia

"SZNURKOWA HISTORIA" Roksana Jędrzejewska-Wróbel, Agnieszka Żelewska

Czy zwykła rzecz: zabawka lub krzesło może czuć i myśleć? No jasne, choć pewnie tylko w bajkach. Ale po przeczytaniu tej książki i wielu pytaniach córki, mocno się zastanowiłam , czy oby na pewno te wszystkie otaczające nas przedmioty były i są takie "bezduszne"? Bo cóż może pomyśleć sobie stary kapeć wyrzucony na śmietnik czy złamamy ołówek albo pognieciona gazeta? Nam sie wydaje, że nic. Ale może być zupełnie inaczej! To, że do nas nic nie mówią, nie krzyczą , nie płaczą lub się nie śmieją, to tak naprawdę o niczym nie świadczy. W głębi siebie może te rzeczy przeżywają wszystko tak jak my! A już napewno moja córka, która po lekturze książki stwierdziła, że inaczej będzie traktować swoje zabawki i przybory do jej "pracy twórczej". Obiecała szanować i dbać o przytulanki, lalki, klocki i kredki. By już nie cierpiały i nie smuciły się, gdy je porozrzuca po pokoju czy nie odłoży na miejsce po zabawie.

Bohaterem "Sznurkowej historii" jest ... Sznurek, ale nie tylko. Pojawiają się tu również inne przedmioty, dobrze nam znane z codziennego życia. Jest więc widelek z ułamanym zębem, popruta serwetka, korek od flakonika z perfumami i wiele wiele innych. Ich historie dają wiele do myślenia, bo często przypominają po prostu koleje losu nas samych , ludzi modszych i starszych. Zwłaszcza ci ostatni po okresie wytężonej pracy zawodowej oraz wypuszczeniu w świat dojrzałych dzieci, czują się często niepotrzebni i bezużyteczni. Tacy samotni i opuszczeni. Schowani przez innych głęboko do szulfady , gdzie nikt nie zagląda, bo i po co. Wydawać by się mogło, że cała ta historia kończy się źle i przygnębiająco, ale uwierzcie, że jest na odwrót. Nadzieja , która żył Sznurek w końcu zakiełkowała i dała starym, zepsutym przedmiotom nowe życie i sens.

Przeczytajcie tę książkę- dla dzieci i dla siebie, by nigdy nie dopadła Was beznadzieja i zapomnienie!!!

"Sznurkowa historia"

Nasza Księgarnia

"ZAKOCHANI" Rebecca Dautremer

Zakochanie to piękny stan. Ale skąd dzieci o tym mogą wiedzieć? No tak, zapomniałam, przecież one są doskonałymi obserwatorami! Nic się przed nimi nie ukryje. Im bardziej chce się przed nimi coś schować, tym ciekawsze staje się to dla nich i tym większa chęć poznania tego, odkrycia i zasmakowania (ale to już u nastolatków!). Stąd ich szczególna uwaga i ciekawość. Dla dzieci wszystko jest takie proste, jak ktoś kocha to trzyma za rękę, jest dobry, całuje się, jest uśmiechnięty, trochę zwariowany i szalony. Ale równocześnie bardzo dosłowne, bo jeśli zakochanie jest jak grom z nieba, jak burza, to trzeba mieć parasol na ewentualny deszcz. Albo gdy człowiek się zakochuje to wtedy wpada po uszy, ale jak to można wpaść po uszy??? Sylwia, która próbuje rozwiązać zagadkę tego tajemniczego stanu stwierdza między innymi, że to bardzo męczące być zakochanym, bo serce boli, bo człowieka rozpala, a uczucie zakochania odbierawszelkie siły. Jak widać zdanie najmłodszych na ten temat nie jest najlepsze, choć sa również i plusy, a mianowicie ludziezakochani stają się aniołami. Tym bardziej więc Dziewczynka nie może zrozumieć zachowania kolegi, który ciągle ją zaczepia, szturcha i popycha. Przecież mama tłumaczyła jej, że Ernest zakochał się w Sylwi, ale tak naprawdę nic na to nie wskazuje! No to jak w końcu jest z tym zakochaniem?

A czy my dorośli umielibyśmy odpowiedzieć na to pytanie? Po tym jak już przeżyliśmy pierwsze wniosłe uczucia, drżenia rąk i ust przy spotkaniach z ukochana osobą, niecierpliwe, a zarazem nieśmiałe wzajemne dotykanie? Czy umiemy obrać to w słowa i tak prosto, bezpośrednio o tym rozmawiać? Chyba jednak nie, bo my zawsze wszystko komlikujemy i utrudniamy! Nawet tak prostą, czystą i normalną rzecz jak ZAKOCHANIE i MIŁOŚĆ

(Przepiękne ilustracje są również dziełem autorki)

"Zakochani"

Nasza Księgarnia