"WTOREK GODZ. 15" Małgorzata Szyszko-Kondej

To co dla nas, dorosłych, wydaje się błahe, nieważne i proste, wcale nie musi takie być dla dorastającego nowego pokolenia. Kilka oddzielnych opowieści o tym dobitnie przekonuje, a gdy pomyślimy, że historie te wydarzyły się naprawdę wtedy nie sposób przejść obok bohaterów obojętnie. Każdy rozdział zadziwia dojrzałością i otwartością młodych ludzi. Świeże i przenikliwe spojrzenie na świat, jasne i konkretne wnioski dają obraz bardzo mądrej i trzeźwo myślącej młodzieży. Niestety toczy ona nieustanną wojnę z rodzicami i nauczycielami, bo zachowanie młodych odczytywane jest jako bunt i arogancję. Szczerze mówiąc, czytając te osobiste biografie, reportaże, opisy, charakterystyki nie da się tam znaleźć ani krzty przekory, złośliwości czy sprzeciwu wobec życia lub osób starszych. śmiem stwierdzić, że to my omylnie odbieramy zwykłe sposoby radzenia sobie "małolatów" z rzeczywistością i ich odpowiedzią na sztywne zasady i zakazy, które na każdym kroku ograniczają ich podstawową wolność i swobodę. Tematem przewodnim książki jest przedstawienie "urywka" swojego otoczenia w sposób kreatywny i interesujący. Coś co zachwyciło, zauroczyło, zdenerwowało czy zainspirowało. Jak się okazało uczniowie nie mieli z tym żadnej trudności, poradzili sobie z zadaniem wyśmienicie, czego owocem jest ta lektura oraz wiele przyznanych nagród. Światło dzienne ujrzały bardzo przemyślane, szczere i piękne epizody. Warto się z nimi zaznajomić, choćby po to, by lepiej zrozumieć ich autorów i inaczej spojrzeć na całe młode pokolenie. Zderzenie z dorosłością w formie trudnych decyzji i niełatwych wyborów, to codzienność naszych dzieci. Każdego dnia stają się coraz bardziej świadomymi ludźmi, poznając swoje role społeczne,  co często wiąże się z niemałym stresem i prywatnymi problemami. Choroba,wyjazd rodziców, pogoń za marzeniami, nietolerancja środowiska, przytyki kolegów to tylko niektóre wyzwania. Nie komplikujmy im życia jeszcze bardziej swoimi pretensjami i ciągłą krytyką. 

Autorka  Małgorzata Szyszko-Kondej - ma swoją stronę, na której umieszczone są inne publikacje dla dzieci i młodzieży. 

"Wtorek, godzina 15:
Okęcie, przyloty. Babcia trzyma w ręku pięć czerwonych róż (jedna z nich schyliła łebek, zwiędła). Poprawia białe korale na szyi. To ze zdenerwowania. Ona też z niecierpliwością wygląda swojej córka i zięcia. Mnóstwo ludzi. Czekają tak jak my. O, jaka ładna Hinduska w kolorowym sari! Dalej stoi ciemnoskóra rodzina, może z Afryki? Wszyscy patrzą na tablicę informacyjną, an której wciąż przesuwają się godziny przylotów. Jest! Londyn wylądował!
Teraz już naprawdę trudno mi ustać w miejscu. Trzymam w pogotowiu komórkę z kamerą. Ludzie wychodzą z bagażami. Nic nie widzę. Jakiś dwumetrowy facet zasłonił mi wyjście pasażerów. No, wreszcie! Przesunął się. Tak, widzę mamę! Filmuję ją. Idzie moja mama. W letniej, niebieskiej sukience na ramiączkach. Z mała torebką. Jaka ona śliczna! A gdzie bagaż? Gdzie tata?
- Elu, tu jesteśmy! - Babcia też nie wytrzymuje i krzyczy, najgłośniej jak może.
Jest i tata, teraz przesuwam kamerę na jego roześmianą twarz. Za chwilę wskoczę mu na ręce, a on podrzuci mnie do góry. Tylko dlaczego ma taki mały plecak? Myślałam, że przez pół roku uzbierał cały wór zagranicznych skarbów.
- Mamo, tato! - wołam na cały głos i biegnę ile sił w nogach po lśniącej podłodze. Rzucam się tacie na szyję, a on kręci mną, jakbym była na karuzeli i miała dwa lata. A mama śmieje się i jest taka ładna. 
Wreszcie jedziemy do domu. Babcia za kierownicą, a my we troje na tylnym siedzeniu, ja pośrodku.
- Moja mała, kochana córeczka... Tęskniłam za tobą, wiesz? - Mama przytula mnie i głaszcze po włosach.
Jak dobrze mi w jej ramionach! Ale pachnie inaczej niż przed wyjazdem. I ma krótką, nastroszoną fryzurę.
- Jak tam Londyn, ciekawa metropolia, prawda? - pyta babcia.
- Wielkie miasto, wszędzie korki, często deszcz, aż nie chce mi się tam wracać - wzdycha tata.
- Jak to? Gdzie wracać? - Babcia przytomnieje.
A moje oczy robią się okrągłe ze zdumienia.
- Och, mamo - wzdycha moja mama - chyba teraz nie będziemy o tym rozmawiać, daj nam się sobą nacieszyć.
- Myślałam, że wróciliście do Polski na stałe. - Babcia, taka jak ja, nic nie rozumie. - Przecież obiecaliście - denerwuje się. - No tak, Londyn to wielkie miasto, Polakom łatwo się tam pogubić - dodaje ze smutkiem.
Odpowiada jej milczenie. Znowu mijamy zielone łąki, lasy, domy, krowy na pastwisku, ale już ich nie kręcę. W moim sercu nagle zrobiło się całkiem szaro."

Agencja Edytorska Ezop 

"MYSZKA CHRAPISZKA", "MYSZKA CHRAPISZKA I TARAPATKA", "MYSZKA TRAPISZKA I DOM POD KOCIĄ ŁAPKĄ" , Katarzyna Ewa Kozubska, Aleksandra Kucharska-Cybuch

Wspaniała bajka-trylogia dla dzieci. Poznamy wesołe, smutne, a nawet przerażające przygody mysiej rodziny. Mieszka ona w starym kredensie obok bardzo oryginalnych, choć spokojnych ludzi. Nie jest to zawsze bezpieczne, ale na pewno bardzo ciekawe. Każdy dzień przynosi coś nowego, niepodziewanego. Każda książeczka daje możliwość spotkania i bliższego przyglądnięcia się każdej z mysich córek. Każda z nich ma swoje troski, radości, a nawet talenty. Wspólnie pokonują trudności, pocieszają się i... marzą. Historyjki przekonują o jednym. Bez tych małych gryzoni świat byłby bardzo nudny, a bez ich pomocy człowiek wielu rzeczy by sam nie osiągnął. Może to przysporzy myszkom nowych wielbicieli i odmieni światopogląd tych, którzy ich po prostu nie znają, a przez to się ich niestety boją.

Wspaniałe ilustracje są dziełem pani Aleksandry Kucharskiej-Cybuch. Zagościły na moim blogu pierwszy raz, ale od razu przypadły nam do gustu. Duże, wyraźne, bogate i jakby żywe. One same mówią i się ruszają. Bardzo głębokie i sugestywne. Przepiękna szata graficzna niejednego czytelnika przyciągnie i wciągnie na dobre:-) Polecam!

"Myszka Chrapiszka". Mała bohaterka niespodziewanie ratuje rodzinę przed największym wrogiem myszy. Cała rodzina była już przygotowana na koniec ostateczny, kiedy niezbyt mysia i głośna przypadłość Chrapiszki spowodowała zaskakujące zachowanie kota.

"Tak, myszy doskonale wiedziały, że ludzie mogą chrapać, ale nigdy nie słyszały o mysim chrapaniu! Mysz może chrobotać, popiskiwać, ale chrapać?

- Żaden przedstawiciel mysiego rodu nigdy nie chrapał - zakłopotał się tata-mysz. - Niestety, jak się okazuje, niczego nie można być pewnym na tym świecie - dokończył ponuro.

Z powodu tego niezwykłego zachowania, najmłodszą mysią córkę przezwano Myszką Chrapiszką i jak się domyślacie, nie było to przezwisko, z którego mogła być dumna.

Początkowo usiłowano Chrapiszkę oduczyć chrapania. 

Okazało się to zajęciem żmudnym i niewdzięcznym. Ciągnięto ją za ogonek, przewracano z boku na bok, pojono zdobytymi z narażeniem życia kroplami miętowymi, których panna Maryla używała na żołądek, łaskotano w łapki, jak tylko zapadła w sen. Wszystko na próżno. Mimo nieustannej czujności całej rodziny, w najmniej spodziewanym momencie z jakiegoś kącika rozległa się seria donośnych chrapnięć. Było prawie pewne, że prędzej czy później, te dźwięki zwrócą uwagę gospodarzy.

Od tego momentu rodzina myszy żyła w strachu i już nie mieszkało jej się tak beztrosko w starym kredensie jak kiedyś."

"Myszka Chrapiszka i Tarapatka". Tym razem jest to historia myszki Tarapatki, która poznała wspaniały smak i działanie słodyczy. Nie mogła oprzeć się codziennemu podjadaniu cukru, ciasta czy czekoladek. Nocny wypad, małej bohaterki na stół malarski gospodarza domu, mógł skończyć się tragicznie, ale okazało się, że jest bardzo zdolną artystką. Przygoda Tarapatki to nie tylko nauczka na całe życie, ale również wielka radość malarza Henryka. Dlaczego? Przeczytajcie, a dowiecie się sami.

"Panna Maryla krążyła niestrudzenie między salonem i kuchnią, donosząc artyście kubki parującej herbaty lub szklanki orzeźwiającej lemoniady. Sprawdzała postępy w pracy, wysłuchiwała narzekań i podnosiła brata na duchu, zwłaszcza wtedy gdy ciskał pędzel i odgrażał się , że niczego więcej nie namaluje. 

Myszy z przerażeniem obserwowały to, co działo się w salonie. Po raz kolejny rytm dnia został wywrócony do góry nogami. Nie zdarzyło się to dotąd, aby przez tyle godzin nie mogły wyściubić nosa z kredensu. 

Mama-mysz wzdychała i liczyła kredensowe zapasy, które kurczyły się z godziny na godzinę. Chrapiszka robiła wszystko, aby nie zasnąć i chrapaniem nie pogarszać sytuacji. Tata-mysz usiłował wygryźć wyjście ewakuacyjne w tylnej ścianie kredensu. Złamał przy tym trzonowy ząb, co wytrąciło go całkowicie z równowagi. Tarapatka zaś, choć grała z siostrami w mysikletki, umierała z ciekawości, aby zajrzeć do tajemniczego pudełka, które Henryk umieścił na stole i które, jak przeczuwała, mogło zawierać coś absolutnie wspaniałego. Wszyscy w mysiej rodzinie czekali z niecierpliwością, aż zapadnie noc i niestrudzony malarz położy się wreszcie do łóżka."

 "Myszka Trapiszka i Dom pod Kocią Łapką". Trzecia z sióstr - Trapiszka, to myszka bardzo spokojna, wyciszona, raczej smutna i ciągle przygnębiona. Zmieni się to na szczęście po konkursie rodzinnym na tytuł Mysiuli-Mądruli oraz sprowadzeniu przez myszkę do kredensu niezbyt chcianego gościa.  A że święta Bożego Narodzenia to magiczny czas nie tylko dla ludzi, było więc sporo spełnionych marzeń i cudownych wydarzeń  dla każdego mieszkańca domu. 

"Józio dostał scyzoryk, książkę i grę planszową, a na końcu domek-skarbonkę. Tym ostatnim prezentem nie był specjalnie zachwycony.

Taki domek to dobre dla dziewczyny, pomyślał. Nagle usłyszał delikatne chrobotanie, więc zaciekawiony otworzył małe drzwiczki, a wtedy ze środka wyskoczyła biała mysz. Wierzcie mi, radość chłopca nie miała granic. Nie zważając na pisk ciotek i zduszony okrzyk Panny Maryli, biała mysz podeszła do Józia i, ruszając zabawnie wąsikami, obwąchała delikatnie jego wyciągniętą rękę. Potem wspięła się na dłoń, usiadła i uważnie popatrzyła w roześmiane oczy chłopca.

- Jesteś śliczna, wiesz - powiedział chłopiec. - Tak bardzo chciałem mieć zwierzątko! Mam nadzieję, że mnie polubisz!

Na te słowa myszka majtnęła ogonem w prawo i w lewo, skinęła łebkiem w kierunku kredensu (gdzie przy drzwiach stłoczyła się cała mysia rodzina) i hyc, wskoczyła chłopcu do rękawa koszuli.

- Coś podobnego - zawołała zdumiona ciotka - czyżby ta mysz rozumiała ludzką mowę? To doprawdy niepojęte!

- W Wigilię wszystko jest możliwe - uśmiechnął się Henryk.

- Śliczne stworzonko - rozczuliła się panna Maryla - i pomyśleć, że całe życie bałam się myszy!"

Agencja edytorska EZOP

"SEN, KTÓRY ODSZEDŁ" Anna Onichimowska

 Prawdziwie senna książka, o śnie, śniąca... Czytając ją czułam się trochę jak Alicja w Krainie Czarów. Tyle niezwykłych przygód i taka tajemnicza aura. Przeżywałam wraz z Tomkiem jego gonitwę w poszukiwaniu Snu, który odszedł. Chłopiec i jego pluszowy zając Filip nie mogli zasnąć. To znaczy mogli i spali, ale nie przyszedł do nich żaden sen. Postanowili go odszukać. Nie była to prosta sprawa, bo Sen ciągle uciekał, zawsze był przed nimi. Tak im się wowóczas wydawało, dlatego brnęli do przodu, biegnąc czy jadąc pociągiem. Spotkali przy tym gadającego Kota, krzyczącego Policjanta, Sowy z wielkimi żółtymi oczami, przemiłą Babcię, aż w konću Pana w Kapeluszu. Każdy z nowych znajomych wskazywał im drogę do Snu, opowiadając przy tym czym dla niego jest Sen. A każdy ma i powinien mieć inny, nie ma jednego i tego samego Snu. Jeden jest kótki, inny długi, kolorowy lub też czarno-biały. Byleby nie był nudny. Najważniejsze jednak, aby przyszedł.  Tych, którzy ciągle się śpieszą i nie myślą nawet o spaniu, Sen nie dogoni. Nigdy nie sprawi im prawdziwego odpoczynku duszy i ciała. A przecież we Śnie wszystko jest możliwe, zdarzyć się może to czego nigdy nie doczekamy w rzeczywistości. To nasze marzenia, pragnienia i skryte myśli, których nie wypowiemy. Wydawać by się mogło, że to najwspanialsza rzecz jaka może nam, ludziom, się przytrafić. Nie potrafimy tego docenić. A powinniśmy się zanurzać w tych nieogarnionych bezkresach wyobraźni,  należy to pielęgnować, by nie zwariować żyjąc tylko na jednej płaszczyźnie. Szczęśliwy ten, kto śni, nieważne jakie sny przychodzą, ważne by Sen był i dał wytchnienie. By zawiódł nas tam, gdzie nigdy nie dojdziemy. By dawał nadzieję na lepsze jutro i na inny lepszy byt. 

Tomek i Filip znaleźli Sen, w końcu. Wtuleni w siebie, nakryci ciepłą kołderką, marząc o ciasteczku, marchewce, ukołysani miłym głosem Babci. No właśnie bo to chyba najistotniejsze, by ogarnął nas błogi i niezakłócony spokój. Aktóz inny może nam go dać, jak nie kochająca bliska osoba.

Niesamowitą atmosferę wprowadziła do książki ilustratorka. Swoimi ciemnymi, trochę mrocznymi, ale jakże miękkimi i ciepłymi obrazami. Dzieła pani Krystyny Lipka-Sztarbałło są jak sen. Przecież inaczej być nie mogło. Myślę, że jej udało się złapać Sen i zamknąć w tej cudnej książce. Przymglone, konturowe, leciutko rozświetlone migawki wizualizacji wnętrza naszej senności. Delikatne i ulotne, ale bardzo sugestywne i wymowne. Zapadają w pamięć, jak niektóre sny. Których się nie zapomina. Jeśli wogóle do nas przychodzą. Jeśli im na to pozwolimy.

"Była to malutka stacyjka, zupełnie inna od dworca, na którym wsiadaliśmy. Cicha, ciemna, nie było tu ani ludzi - nawet pana dróżnika ani zawiadowcy - ani żadnych pociągów. Tylko drzewo i tablica z napisem: Sen. No i - pod drzewem...

- Widzisz? - szepnął Filip, przytulając się do mnie.

- Tak - odszepnąłem. - To musi być on.

- Skąd wiesz? - spytał zając.

- Zobacz, jaki ma kapelusz... - wyjaśniłem najlepiej jak umiałem.

Pan w Kapeluszu siedziął przy biurku i pisał coś w ogromnej księdze. Nie zwracał na nas żądnej uwagi, chociaż podeszliśmy już całkiem blisko i przyglądaliśmy mu się w milczeniu. Nigdy jeszcze nie widziałem takiego kapelusza. Był czarny i tak olbrzymi, że co chwila zahaczał o najwyższe konary drzewa.

- Zawsze miałem słabość do dużych kapeluszy - odezwał się, nie podnosząc znad księgi głowy. - Uważacie, że mi w nim nie do twarzy?

Nie bardzo wiedziałem, co odpowiedzieć, bo jak do tej pory nie widziałem jeszcze jego twarzy, tylko ten kapelusz. Milczałem więc, czekając, aż na mnie spojrzy. Filip chyba też czekał, bo nic nie mówił, tylko co chwila mnie szturchał."

http://www.ezop.com.pl/