"MIESZKO, TY WIKINGU!" Grażyna Bąkiewicz

Ale historia...

Nie uwierzycie, podróże w przeszłość są możliwe! I to w szkole na lekcjach. A tak na poważnie, bardzo by się przydały. Bo choć szkoła nowoczesna to brakuje w niej tego co przykuje uwagę dzieci i prawdziwie zainteresuje. Samodzielne rozwiązywanie problemów i dociekanie prawdy na "własnej skórze" umożliwia młodym przyswojenie nauki w sposób naturalny i o wiele dla nich ciekawszy. Ślady takiego poznawania w głowach zostanie zostaną w głowach dłużej niż po przeczytaniu podręcznika czy zrobieniu notatki w zeszycie. Bohaterowie książki przeżywają przygody na każdej historii. To dopiero życie! Dostają zagadkę do rozwiązania i sami muszą sobie z nią poradzić . Ale uwaga!  Do dyspozycji nie mają typowych przyrządów naukowych. Bo i okoliczności przyrody i czasu były nietypowe - średniowiecze, a dokładniej wiek X. Skąd się tam wzięli? Nie uwierzycie. Historyk posiadał maszynę do przenoszenia w czasie. Niesamowite, a jakie praktyczne! Dzieciaki nie dość, że przeżywają przygody życia, to poznają fakty historyczne, które zapamiętają na zawsze. Aleks i jego przyjaciele podróżują więc po osi czasu, która nie szczędzi im ani śmiesznych ani dramatycznych wrażeń.

W ramach serii "Ale historia..." wydawnictwa Nasza Księgarnia są także dalsze losy grupki uczniów, którzy na lekcjach historii przemieszczają się w dalszym ciągu w czasie, doświadczając na własnej skórze najważniejszych wydarzeń z historii Polski. Poprzez rządy królów dynastycznych są świadkami obu wojen światowych i czasów PRL. 

    "...Z jakiegoś powodu nie wszedł od razu, tylko ostrożnie zajrzał do środka. Zerknąłem i ja. Zdziwiło mnie wszystko, co tam zobaczyłem: wysoki próg, brak okien i ognisko w centrum chaty. Normalnie ognisko! Ja nie mogę. W środku chałupy! Dym z paleniska unosił się ku stopowi i wylatywał przez otwór w dachu. Coś takiego! Zapalić się w sumie nie miało co, bo pomieszczenie było rozległe jak stodoła. I bez mebli! Pod ścianami ciągnęły się tylko ławy. Może coś tam jeszcze było, ale niewidoczne, bo pogrążone w mroku. Za to pięknie pachniało mięskiem, które piekło się na ruszcie.

- Wchodź - szepnął Łuczek i wepchnął mnie pierwszego, a sam schował się za mną.

Ledwo wszedłem, jedna z kobiet krzyknęła:

- Gdzieś ty się włóczył, huncwocie zatracony?! Roboty moc, a ty znikasz na pół dnia! Skaranie z takim leniem!

    Od razu się domyśliłem, że to mama Łuczka. Tysiąc lat, a nic siew tej kwestii nie zmieniło. Była taka sama jak wszystkie mamy. Niby się martwiła, ale jak zobaczyła, że nic sienie stało, to zamiast się cieszyć, rozwrzeszczała się. Zamachnęła się nawet ścierką i pewnie bym oberwał, gdybym nie potknął się o próg i nie zarył nosem w ognisku. Dopiero wtedy zorientowała się, że złości się na obcego. 

    Łuczek, nie bardzo przejęty krzykami swojej mamy, wskazał na mnie palcem.

- To Aleks - powiedział. - Uciekł handlarzom niewolników.

    Kobieta westchnęła.

- Już się bałam, że ciebie pojmali.

- Uciekłbym im. - Wzruszył ramionami. - Tak jak on. 

    I zaczął opowiadać, jak wpadliśmy w sieć na sarny, jak Grubego zatargaliśmy do znachorki, no i jak moich przyjaciół pognali nie wiadomo gdzie.

    Wokół nas utworzył się krąg dzieci i kobiet. To rodzina Łuczka i zdaje się, że wszyscy mieszkali w tej chacie. Pomyślałem, że mimo przestronności pomieszczenia mogło tu chwilami być tłoczno. 

- Ci zbóje zabrali cię od matki, biedaku - użalały się nade mną kobiety.

    Zrobiłem smutną minę, bo tego oczekiwały, ale rzecz w tym, że mama sama mnie tu wysłała. Nie dosłownie tu, ale do szkoły. A tłumaczyłem rano, że lepiej zostanę w domu, bo w szkole czyha na mnie mnóstwo niebezpieczeństw. No i proszę. Szkoda, że mnie teraz nie widzi. Pewnie gorzko by zapłakała...."

"TATAX I INNE HISTORYJKI O TATUSIACH" Barbara Stenka

Powiecie, że Mama to najważniejsza osoba na świecie, prawda. Ale z doświadczenia wiem i potwierdzam, że z nikim innym jak z Tatą żadne dziecko nie pobawi się tak wesoło jakby tego potrzebowało. To szczera i prawdziwa opinia. To właśnie mężczyźni przez całe swoje życie pozostają, mimo dojrzałego wieku, prawdziwymi dziećmi, stąd zabawa i żarty z nimi są o wiele bardziej udane niż z mamusiami. Tatusiowie porwani dziecięcymi zajęciami nie przejmują się bałaganem, nadmierną opieką i czystością. To bardzo podoba się najmłodszym! Godzinami mogą razem grać w piłkę, huśtać się, wygłupiać. Tak naturalnie beztroskie spojrzenie na świat sprzyja lepszemu poznawaniu go i zrozumieniu. Nie sposób więc przecenić rolę ojca w życiu dziecka. Potrzebny jest on synowi i córce w takim samym stopniu co matka. Ta lektura to potwierdza. Zawiera zbiór opowiadań o wzajemnych relacjach rodzinnych, gdzie główne role grają ojcowie, z premedytacją "spychając" mamy na drugi plan, by tym wyraźniej ukazać jak niezbędny jest tata dla swojego dziecka. Każdy z nich jest inny, ma pracę lub jest bezrobotny, potrafi śpiewać, wszystko naprawić lub "tylko" pisze bajki na komputerze, jest bardzo pomocny lub tez zamknięty w sobie, ale każdy bez wyjątku kocha swoje pociechy i w odmienny sposób to pokazuje. Dla dzieci zaś nie jest ważne czym zajmuje się ich Tata, czy ma pieniądze czy odczuwają ich brak, wartościowe jest tylko to, że "jest obok". Książka dla młodszego i starszego czytelnika, a już na pewno na DZIEŃ TATY. Ale nie tylko od święta pośmiejmy się z nim i pożartujmy, bo tak jak najmłodsi On tego również bardzo potrzebuje. Polecam!

" Maciuś przechadzał się po poboczu, samochód blokował przejazd, ludzie oczywiście niepotrzebnie się denerwowali. Inna sprawa, że byli tacy, którzy chcieli razem z tatą przepchnąć skodę z pasa ruchu na skraj chodnika. Potrzebnych było sześciu mężczyzn, by ruszyć przepełnione auto.

- Panie, weselisko pan wyprawiasz? - śmiali się, ale widocznie byli też pomagaczami, bo pas ruchu został odblokowany. Aja wiwatowała, wnosząc okrzyki i machając jakąś... serpentyną!

- Paragon! - krzyknął nagle tata i delikatnie wyjął z łapek córeczki dwumetrową rolkę. Nie zdążyła rozerwać, ale trudno było odczytać napisy na wygniecionym i obślinionym papierze.

Zanim przyjechały dwie taksówki, zdążyli podkreślić zakupy każdego z sąsiadów innym pisakiem. Żeby się wszystko nie pokręciło.

- Nie martw się... - Chłopiec pogładził plecy zmęczonego taty. - Najważniejsze, że w końcu dostaną swoje zapasy. Może wystarczy na dwa dni.

- O rany... - jęknął tata drugi raz dziś. Ale nie było już czasu na dalsze marudzenie, bo oto podjechały taksówki i zaczęło się wielkie przepakowywanie. Reklamówki z jedzeniem znalazły swoje miejsce. Tata z dziećmi wpakowało się do drugiej taksówki i cała karawana znalazła się wkrótce przed właściwym blokiem. Jeszcze tylko wielkie wypakowywanie, noszenie towarów po schodach, rozliczanie z paragonem w dłoni i można  będzie pomyśleć o zakupach dla siebie.

Nosili siatki za siatką. Aja siedziała na czworakach w taksówce i wyglądało na to, że zaprzyjaźniła się z panem kierowcą. Za nic nie chciała opuścić gościnnego samochodu.

- Dzień dobry.

- Dzień dobry - odpowiedzieli razem tata i Maciuś i... nagle wypuścili reklamówki z rąk. Obok nich szła... pani Jarzyna.

- Ojej, dlaczego pani wyszła? Jak pani wdrapie się teraz z powrotem na dziesiąte piętro? - zatroskał się tata. Pomożemy pani, proszę tylko zadzwonić domofonem. Zaraz przyniesiemy zakupy.

- Tak. Po prostu. - Maciuś poparł tatę, a wtedy pani Jarzyna zrobiła zdziwioną minę.

- Ale... ale winda już działa. Naprawili ją... jakieś dwie godziny temu!"

Wydawnictwo Literatura